Zondag 23/02/2020

Interview

Billie Joe Armstrong en Billie Eilish: ‘Ik sta er nog altijd van versteld dat er mensen zijn die mijn muziek goed vinden’

Billie Joe Arstrong & Billie EilishBeeld Brad Ogbonna for Variety / Shutterstock

Dertig jaar na Green Days eerste plaat is er Father of All Motherfuckers, hun dertiende alweer. Zit er anno 2020 nog iemand te wachten op een verse lading powerrock van de groep rond Billie Joe Armstrong (47)? Billie Eilish (18), kersvers vijfvoudig Grammy-winnaar en de hipste muzikante van het moment, alvast wel. Toen we haar vroegen wie van haar idolen ze wilde spreken, kwam ze met Green Day-frontman Billie Joe Armstrong op de proppen. Een dubbelgesprek met en tussen beide Billies, over jeugd en gejengel, toen en nu. ‘Je ziel verkopen kan soms aanlokkelijk zijn.’

Billie Joe Armstrong kijkt verwonderd op wanneer Billie Eilish hem toevertrouwt wat haar favoriete Green Day-nummer is. ‘All by Myself’, een akoestische hidden track te vinden op Dookie uit 1994. “Dat wordt nu net gezongen door Tré Cool”, zegt hij, de drummer van zijn groep, en nadat Eilish hem ervan verzekerd heeft dat ze daarvan op de hoogte is, voegt hij toe: “Wel een vuil liedje, hè?”

Hoewel Dookie maar liefst zeven jaar voor de geboorte van Eilish verscheen, is het niet moeilijk te begrijpen waarom de jonge zangeres er een voorliefde voor zou koesteren. De thema’s – verveling, angst, vertwijfeling – zijn exact dezelfde als diegene die zij tot in het extreme in haar nummers propte op haar eigen doorbraakplaat When We All Fall Asleep, Where Do We Go?. Eilish, nog altijd maar 18, luistert naar eigen zeggen al sinds haar negende naar Green Day. Finneas O’Connell, Eilish’ oudere broer en muzikale compagnon de route, was zelfs zo’n grote fan dat hij als jonge tiener alles van Armstrong probeerde na te bootsen. “Tot de losse das en de eyeliner toe. Eigenlijk was hij een downgrade van jou”, zegt ze tegen Armstrong. Waarop die: “Vandaag de dag zou hij een upgrade zijn.”

De twee zitten gemoedelijk samen op de achterbank van Armstrongs Ford Falcon uit 1963. Armstrong betaalde maar 1.000 dollar (913 euro, red.) voor de auto via zoekertjeswebsite Craigslist, maar verving en verbeterde daarna eigenhandig de hele motor. Voor de fotoshoot heeft hij de wagen van Newport Beach, waar hij woont, het hele eind naar Los Angeles gereden. “It’s fire”, bewondert Eilish de auto. Zelf heeft ze ook net haar eerste wagen gekocht, een zwarte Dodge Challenger die ze “my dragon baby” noemt. Armstrong, die naar eigen zeggen uitkeek naar de ontmoeting met de andere Billie, heeft als cadeau enkele mecanicienhemden meegebracht met ‘Billie’ erop. Hij is verheugd om eens uit de studio te zijn waar hij het laatste jaar Father of All Motherfuckers heeft opgenomen, Green Days dertiende plaat, waarop volgens de zanger voor het eerst ook new wave en ouderwetse r&b ingeslopen zijn. Deze zomer trekt hij met zijn band de hort op voor een tournee met Weezer en Fall Out Boy, terwijl Eilish in maart aan een tournee begint waarmee ze de Amerikaanse arena’s zal aandoen.

Hoewel de twee Billies veel gemeen hebben, kan het verschil in generaties af en toe niet anders dan opvallen. “Mijn wenkbrauwen zijn on fleck”, bemerkt Armstrong wanneer hij in de spiegel van de stylist kijkt. “On fleck?!”, giert Eilish van het lachen. “Het is ‘on fleek’! (perfect gestileerd, red.)

Armstrong: “Ik weet dat dit vreemd klinkt, maar als ik naar jouw muziek luister, hoor ik vooral vrijheid. Ik herken er een eerlijk mens in die zich vooral probeert uit te drukken, en niet bang is om daarbij nieuwe geluiden te gebruiken. Ik moet zelfs vaak aan jazz denken als ik jou hoor. Of is dat niet cool om horen?”

Eilish: “Absoluut wel!”

Armstrong: “Met het verschil dan dat je teksten ook opvallen door hun echtheid. Dat lijkt me belangrijk in tijden waarin je omringd wordt met synthetische klanken die vooral onecht aanvoelen.”

Eilish: “Dank je. Ik sta er nog altijd versteld van dat er mensen zijn die mijn nummers goed vinden. Er is namelijk zoveel muziek die me persoonlijk niets doet, maar die anderen wel de hemel in prijzen. Ik weet nog dat ik het met mijn moeder had over ‘Bury a Friend’, en dat ik ervan overtuigd was dat niemand zich erin zou kunnen herkennen omdat ik dingen zing als ‘I want to end me’.”

Armstrong: “In dat nummer heb je het over de dood: echter wordt het toch niet? Toen ik jouw leeftijd had, probeerde ik elke tekst zo te schrijven dat ik twintig jaar later niet door de grond zou zakken als ik hem zou zingen. Neem nu ‘Basket Case’, een nummer over je verstand verliezen. Met ouder worden krijg ik de indruk dat de tekst ervan alleen maar realistischer wordt.”

Eilish: “Was dat ook de bedoeling toen je het schreef? Het klinkt zo oprecht.”

Armstrong: “Let op, makkelijk was dat niet. Doorheen de jaren hebben we heel wat trends zien komen en gaan, en elke keer moet je je afvragen of je bereid bent om in de gouden wortel te happen die voor je neus bengelt. ‘Wil ik als iemand anders klinken om relevant te kunnen blijven?’, moet je je dan afvragen. In ons geval was het antwoord altijd en te allen prijze ‘nee’. Je ziel verkopen kan soms aanlokkelijk zijn, maar het mag nooit een reële optie worden. Elke ochtend moet je jezelf in de spiegel kunnen kijken, moet je jezelf nog kunnen respecteren. Ik hou niet van alles wat ik ooit gemaakt of gedaan heb.”

Billie Eilish en Billie Joe Armstrong.Beeld HUMO

Van Dookie werden maar liefst 10 miljoen exemplaren verkocht in 1994. Wat weet je nog van die fase in je leven?

Armstrong: “Daar moet ik al goed over nadenken, want ik was amper 22. (lacht) Het was een gek jaar, want tegelijk was ik getrouwd en had ik thuis een kind rondlopen. In zekere zin maakte het me nerveus, weet ik nog, want de muziek die ik speelde, was tot dan toe nog nooit op zo’n grote schaal gebracht. Maar bovenal wilde ik blijven werken en nummers blijven schrijven. Ik ben nooit op mijn lauweren gaan rusten, wat ervoor gezorgd heeft dat ik nu een beetje het gevoel heb dat ik er niet genoeg van genoten heb. ‘Was het nu leuk wat je meegemaakt hebt?’, vroeg ik mezelf nadien af. Want het gevoel dat je krijgt van plots beroemd te worden, kun je geen twee keer beleven. Dat moment komt nooit meer terug. Zodra het vervlogen is, kun je niet anders dan blijven schrijven om je leven interessant te houden.”

Eilish: “En, vond je het nu leuk?”

Armstrong: “Eerlijk? Niet de hele tijd. Zeker, er waren extreme hoogtes – de eerste keer voor een publiek spelen dat jou écht graag wil horen, is uniek. Maar tegelijkertijd was ik heel bezorgd om zo authentiek mogelijk te blijven, en soms nam die bezorgdheid de bovenhand. Ik kon soms echt koppig zijn in die tijd. Insomniac, de plaat die volgde op Dookie, werd daardoor erg donker.”

Eilish: “Ik maak me nu al zorgen over hoe mijn volgende plaat zal moeten klinken. Ik heb me zelfs een tijdje afgevraagd of ik muziek maken nog wel leuk vond. Vooral het toeren is er soms te veel aan, en dan heb ik het voor alle duidelijkheid níét over de concerten zelf, want de optredens zijn mijn favoriete deel aan het muzikantenbestaan. Maar tussen die concerten moesten we zoveel reizen en voelde ik me zo alleen. Daar zat ik dan, op een koude bus ergens halfweg Europa, van de ene vreselijke maaltijd naar de andere.

“En het gekke is dat wanneer je terugkomt, iedereen min of meer is verdergegaan met zijn leven. Mijn laatste tournee was de eerste waarvan ik ook een beetje heb kunnen genieten. Ik besef nu pas hoeveel geluk ik heb.”

Armstrong: “Dat aspect van het toeren is me ook altijd opgevallen: je vertrekt, en wanneer je na een jaar weer thuiskomt, is iedereen plots getrouwd en hebben ze andere dingen aan hun hoofd. Je moet je al laten omringen door goede mensen en gezonde afleidingen hebben om daar niet gek van te worden.”

Billie Joe Armstrong: ‘Het gevoel dat je krijgt van plots beroemd te worden, kun je geen twee keer beleven. Zodra het vervlogen is, kun je niet anders dan blijven schrijven om je leven interessant te houden.’Beeld FilmMagic for dcp

Eilish: “Zeg, even een rare vraag, maar wat inspireerde je destijds om je publiek te moonen? Of om hen tegen de kop te schoppen?”

Armstrong: “Jezus, heb ik echt ooit iemand tegen de kop getrapt?!”

Eilish: “Er is een filmpje van. The hardest shit I’ve ever seen. Er was iemand te hard aan het klooien in het publiek, en op een bepaald moment sprong je pal boven op hem. Echt gangster shit. Hoe ben je ooit zo cool geworden?”

Armstrong: “Ik denk dat iemand in het publiek zich echt agressief gedroeg. Op den duur begonnen hij en ik elkaar de huid vol te schelden, en voor ik het wist, was ik letterlijk aan het knokken met iemand in mijn publiek. Ik kan het niet aanbevelen, probeer het alsjeblieft niet zelf.”

Eilish: “Dat was ik niet van plan, maar ik vind het gewoon dope dat jij dat wel deed. Ik trek ook niet hetzelfde soort publiek, dus de kans is sowieso klein dat ik op de vuist ga met iemand.”

Armstrong: “Pas op, ik heb je al zien optreden, en ik zie hetzelfde soort energie als bij ons toen. Geweldig concert, hoor, iedereen zong mee. Alsof ik op een voetbalmatch stond in Engeland, maar de gezangen gingen allemaal over donkere stuff. Een beetje als in een kathedraal tijdens een mis.”

Eilish: “Ik ben me trouwens nog nooit zo bewust geweest van mezelf als toen ik wist dat Billie Joe Armstrong ergens in het publiek stond mee te luisteren. Ik ben blij dat je er net díé avond was, en niet op een shitty concert.”

Armstrong: “Heb je die dan?”

Eilish: “Ik vind van wel, maar ik ben me er ook van bewust dat dat gewoon aan mij ligt. Mijn stomme brein beslist dan dat het een beroerd concert was, en dat idee raak ik dan niet meer kwijt.”

Armstrong: “Als je zoveel optreedt als jij, hoort dat er nu eenmaal bij. Kan ook moeilijk anders als je elke dag wakker wordt voor de deur van een nieuwe concertzaal. Een minder optreden kan dan je hele dag vergallen. Soms is er gewoon geen weg omheen.”

Billie Joe, hoe heb je leren omgaan met de druk die toeren met zich meebrengt?

Armstrong: “Door dankbaar te zijn en te beseffen dat mijn leven er compleet anders had uitgezien als al de mensen niet waren komen opdagen om ons te zien. Daardoor kan ik het me af en toe veroorloven om eens een minder geslaagd optreden te spelen, ik kan er nu tegen. Het mág ook allemaal niet te afgeborsteld worden. Dat is het leven ook niet, hè. Het is maar normaal dat ik nu en dan eens rotslecht klink of dat mijn gitaar het eens laat afweten. Of dat Mike (Dirnt, bassist, red.) me ergert, of ik hem, en dat Tré daarop een drumstok naar mijn kop mikt. Dat is net wat me aantrok in punk: het is vooral imperfect, alsof je iets moois probeert te maken van rommel. Lelijk zijn is oké. Dat vond ik ook fijn aan dat concert van jou, Billie: op een bepaald moment zei je iets over ze niet allemaal op een rij hebben of zo.”

Eilish: “Ik zei: ‘Het is oké dat jullie allemaal lelijk zijn.’”

Armstrong: “Echt, was dat het?”

Eilish: “Nee, ik lach er maar mee.”

Armstrong: “Je zei iets over hoe gek zijn eigenlijk betekent dat je het bij het rechte eind hebt. Daar denk ik nog geregeld aan terug, want dat is een boodschap die veel mensen volgens mij nodig hebben. Een nummer als ‘Wish You Were Gay’ is bijvoorbeeld muzikaal geweldig, maar ik denk dat het daarnaast ook echt levens kan redden.”

Billie Eilish: ‘Ik maak me nu al zorgen over hoe mijn volgende plaat zal moeten klinken. Ik heb me zelfs een tijdje afgevraagd of ik muziek maken nog wel leuk vond.’Beeld Getty Images for iHeartMedia

Eilish: “Weet je, ik kan nog altijd niet geloven dat ik in dezelfde kamer zit met de kerel die ooit mijn wallpaper was.”

Armstrong: “Stond ik echt op je behangpapier?”

Eilish: “Nee, ik bedoel de achtergrondafbeelding op mijn telefoon.”

Armstrong: “O, die wallpaper. Awesome!”

Iets wat jullie gemeen hebben, is dat jullie allebei voor het eerst met muziek in aanraking kwamen door jullie oudere broers. Wat werd er zoal gespeeld thuis?

Eilish: “Bij ons: alles, van The Beatles en Green Day tot My Chemical Romance, Sarah McLachlan, Peggy Lee en Frank Sinatra.”

Armstrong: “Wanneer heb je hiphop leren kennen?”

Eilish: “Ik moet 11 of 12 geweest zijn, denk ik. Ik ontdekte Tyler, the Creator en ik voelde me alsof ik een ontbrekend deeltje van mezelf terugvond.”

Armstrong: “Wat ik ook aan je bewonder, is hoe je met al die verschillende invloeden deel uitmaakt van een generatie van muzikanten die zowaar genrefluïde geworden is.”

Eilish: “O, wat vind ik dat onzin!”

Armstrong: “Wat precies?”

Eilish: “Genres!”

Armstrong: “O, ik dacht al dat je mijn uitleg onzin noemde.”

Eilish: “Nee, maar het kan niet makkelijk geweest zijn in jouw tijd, waarin je als muzikant vanzelf ondergebracht werd in dit of dat genre. Vandaag is er geen enkele grens meer die je beperkt in je creativiteit. Er bestaat natuurlijk nog altijd een onderscheid tussen verschillende soorten muziek, maar we zijn niet meer zo bang om iets te maken wat klinkt als iemand anders. Nu durven mensen te zeggen: ‘Wacht, ik vind die andere muziek ook leuk!’”

Armstrong: “Dat kan alleen maar goed zijn, toch? Ik vind het wel opvallend hoe snel de dingen gaan vandaag, ook in de muziek. Als mensen tegenwoordig naar muziek luisteren, doen ze dat alsof ze door hun fucking Instagram-feed scrollen: pijlsnel van het ene naar het andere. Voor Green Day is die omwenteling een hele uitdaging, wat ook leuk kan zijn. Platencontracten zijn geen vanzelfsprekendheid meer om muziek te maken: ik kan eender wat uitbrengen op eender welk moment dat ík geschikt vind. De nummers voor mijn zijproject The Longshot heb ik zo online gezet via SoundCloud. Wat voor muziek je maakt, doet er niet meer toe.”

Welk advies zou je je jongere zelf geven, mocht je de kans krijgen?

Armstrong: “Geen. Op die leeftijd wilde ik dat toch niet aannemen, van niemand.”

Eilish: “Ik geloof ook niet in advies. Als iemand me advies probeert te geven, doe ik soms zelfs het totaal tegenovergestelde. Dat heb ik al mijn hele leven. Volgens mij kan niemand je zeggen wat te doen, want jij bent de enige die op dat moment exact heeft ervaren wat je tot dan hebt meegemaakt. Waarom dan naar de mening van iemand anders luisteren? Billie Joe is de enige die ooit zíjn leven geleid zal hebben, dus is hij ook de enige die echt weet wat het is om hém te zijn. Het feit dat hij zoveel shit meegemaakt heeft, maar er toch nog altijd beeldschoon uitziet en ook nog eens helder kan denken... Hij moet dan toch wel iets goed doen, toch?”

© Rolling Stone

'Father of All Motherfuckers' van GreendayBeeld Reprise

Father of All Motherfuckers is nu uit bij Reprise.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234