Zondag 09/05/2021

DM ZaptFrederik De Backer

Bij gebrek aan te bestormen heuvels maakt de westerling van zijn eigen woonst een slagveld

Beeld uit de begingeneriek van ‘Als je eens wist’, ‘de mooiste die ik in jaren heb gezien’, volgens Frederik De Backer. Beeld Canvas
Beeld uit de begingeneriek van ‘Als je eens wist’, ‘de mooiste die ik in jaren heb gezien’, volgens Frederik De Backer.Beeld Canvas

Frederik De Backer zet de blik op oneindig. Vandaag: Als je eens wist.

De mens was pas gedoemd toen hij ophield aap te zijn. Toen rede zich bij instinct voegde. Sindsdien is geen dier meer veilig, geen are grond ongerept. Piramides, basilieken, mijnen en fabrieken, ooit bakens van vooruitgang, zijn de megalieten van straks. Muurschilderingen. Monumenten van de ondergang.

Niets heeft meer verwoesting voortgebracht dan het menselijke brein. De Romeinen, de middeleeuwen, de Spaanse inquisitie, het kolonialisme: hoe barbaars, denk je, door de annalen bladerend. Met elke nieuwe pagina komt een nieuwe lading atrociteiten je op de kade gevallen. Ook tijdens míjn leven toonde de mens zich nog een beest in onder meer Nyarubuye, Srebrenica, Boven-Uele, Maiduguri, en in Tigray zijn vandaag alweer een paar duizenden mensen verkracht en vermoord.

Rede dient vooral om emotie gruwelijker tot uiting te brengen.

Bij gebrek aan te bestormen heuvels maakt de westerling van zijn eigen woonst een slagveld. Dat toont Als je eens wist andermaal aan, ‘een documentaire van Hilde Van Mieghem’, zoals ze ons na de mooiste begingeneriek die ik in jaren heb gezien, graag nog even op het hart drukt. In deze aflevering getuigden een vader, moeder en dochter over hun rol in de vechtscheiding die drie levens zo lang heeft beheerst. Wie waarvoor verantwoordelijk is geweest maakt voor dit stukje niet uit; wat echter zonneklaar is, is dat ook nu een béétje rede de emoties niet temperde, maar net versterkte. Niet alleen bij het ontbinden van het huwelijk en de omgang met het hoederecht, maar al voor de zwangerschap.

Zo was de toekomstige vader er toen nooit, maar hoopte, redeneerde de moeder in spe dat dat wel zou veranderen eens het kind er zou zijn. Hoop is voelen, niet weten. Práát met elkaar. Geen kind zou ongepland ter wereld mogen komen. Zelfs als je bij een tombola een goudvis wint, denk je eerst na of je thuis een bokaal, een vaas of in het slechtste geval een Palm-glas hebt voor je hem ook echt mee naar huis neemt.

Ik ben nu bijna vierendertig en straks acht jaar samen met mijn vriendin. Wij wéten, door talloze gesprekken, dat we nog niet aan kinderen toe zijn. Niet alleen wij; ook onze woning is dat niet, net als onze werkomstandigheden, inkomsten en ambities. En dan moeten we nog maar zien of deze verkankerde wereld onze eventuele nakomeling wel verdient. Er is tijd om daarover na te denken. Een kind is dat waard. Je móét geen half elftal in huis hebben voor je dertigste – of eender wanneer – hoe dol je, net als wij, ook bent op kinderen.

Telkens wanneer ik voor deze rubriek een serieus programma moet bekijken, zit ik zuchtend voor het scherm. Net niet genoeg rede is net iets te veel rede. Maar om weer in bomen te klimmen moeten er nog bomen zijn, natuurlijk.

Als je eens wist, dinsdag om 21.20 uur op Canvas.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234