Zondag 16/06/2019

Concertrecensie Big Thief

Big Thief struikelde in de Botanique, en deed dat hoogst aandoenlijk ★★★★✩

Big Thief. Beeld Belgaimage

Er waren fuck-ups. En ja, het was een korte set. Maar wij tellen nu al af tot het volgende concert van Big Thief.

Adrianne Lenker zag eruit als een boeddhistische monnik, met het haar kortgeschoren en haar T-shirt oranje en XL. Ze bewoog zelden, hield de hals van haar gitaar dicht bij haar hoofd. Ze sloot haar ogen zodra ze een weg had gevonden in een nummer.

En hoe dieper de groeven werden tussen haar wenkbrauwen, hoe mooier haar folkliedjes openbloeiden. Op ’U.F.O.F.’ – UFO en Friend samengeplakt – deinde haar fluisterstem als de drie puntjes voor een inkomend chatbericht, ‘Mythological Beauty’ had hooks zoals boygenius die heeft, tijdens ‘Real Love’ klikten gitaren en drums voor het eerst de gordels los. En ‘Paul’ zei alles met de zin ‘So I swallowed all of it as I realized there was no one who could kiss away my shit’. In de Orangerie liet niemand een woord ontsnappen. De harten waren hongerig.

Je mocht er ook even bij stilstaan, hoe Lenker hier concerteerde met een band en een nieuwe plaat die haar nu al tot de folkrevelatie van het jaar heeft gebombardeerd. Want tot voor kort was Lenker een nobody. Toen ze zeven jaar geleden in New York aankwam, had ze geen vast adres, geen geld, geen vrienden. Ze werkte in een restaurant en sliep semi-legaal in een warenhuis. In haar vrije tijd fotografeerde ze duiven. Zodra ze kon kocht ze een gitaar, floot ze Buck, James en Max samen en ging ze op tournee. In drie jaar tijd stond ze met Big Thief meer dan zevenhonderd keer op de planken.

Al die tijd is ze sober en pretentieloos gebleven. Ze kwam gisteren stipt op het podium en zei niets behalve een stil ‘hier zijn we dan’. Zowat de enige andere woorden die buiten haar songs vielen, waren ‘dank je’ en ‘peace’ op het einde. Maar ze is wel een scherpere muzikant geworden. Iemand die weet hoe ze haar nummers in een live omgeving kan doen ademen. Ze vond gevoel en effect op plaatsen in haar songs waar ik die nooit had gezocht. Met een vibrato en timbre dat helemaal uit haar schoenen leek te komen gaf ze het refrein van ‘Shoulders’ de gravitas die het gisteren nodig had. En in het midden van ‘Real Love’ gespte ze haar gitaar los van de melodie voor een snedige solo. In de veranderlijke set die Big Thief hier gaf, kon je je verdiepen als in een goed boek.

Er waren fuck-ups. Best veel, zelfs. Want dat krijg je als je je nummers niet aan de lijn houdt. Tijdens diezelfde solo van daarnet piepten de versterkers achter Lenker net iets te lang om nog bedoeld nonchalant te zijn, en het stemmen tussen de nummers gebeurde niet altijd even secuur, wat al eens leidde tot misplaatste toonsoorten. Hey, iedereen die vrijuit spreekt verslikt zich weleens in zijn woorden.

En ja, het was een korte set. ‘Century’, ‘From’ en nog enkele andere bloedmooie nummers van nieuwe plaat ‘U.F.O.F.’ bleven uit. Bittere troost: voor elke song die je miste, kreeg je een dot van een andere. Publiekslieveling ‘Shark Smile’ was verdriet en pijn in een zomerjurkje, tijdens ‘Cattails’ stippelde Lenkers akoestische gitaar de melancholie in je hoofd met wetenschappelijke precisie aan. En voortaan wordt ‘Orange’, dat nummer met dons op de borst en leed in de ogen, de bubbel waar ik in kruip wanneer vieze mannetjes veertigduizend voorkeursstemmen halen. De novemberregen die ‘Contact’ heette deed tot slot wat je van een hekkensluiter verwacht: je doen aftellen tot het volgende concert van Big Thief. (We zien u graag op Best Kept Secret.)

’She is both dreamer and dream’, hoorden we Lenker zingen. Alles wat je zegt ben je zelf, lieve Lenker.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden