Vrijdag 18/10/2019

Muziekrecensie

'Big Fish Theory' van Vince Staples: Groots! Grandioos! Godverdomme!

Vince Staples' nieuwe plaat 'Big Fish Theory' is zoveel beter dan zijn lichtjes overroepen debuut 'Summertime 06'. Beeld Zoe Briggs/UNiversal Music Group

Net wanneer je denkt dat hiphop definitief het sterrenstelsel beheerst, duikt er een rapper op die het genre nog verder de kosmos intrapt. Bewijs? Big Fish Theory, het duizelingwekkende tweede album van Vince Staples.

U wil graag een smeuïge opener? Goed dan: "Battle with the white man day by day / Feds taking pictures doing play by play / They don’t ever wanna see the black man eat / Nails in the black man’s hand and feet / Put him on a cross so we put him on a chain / Lying to me saying he don’t look like me."

Zo die zit.

Vince Staples is geen lachebekje, dat had u al begrepen. Op zijn vorige album, het met euforische reviews onthaalde Summertime 06 rapte hij "All these white folks chanting when I ask them ‘Where my niggas at?’/ Going crazy, got me going crazy, I can’t get with that/ Wonder if they know I know they won’t go where we kick it at?” Al die bleekscheten die pretenderen dat ze het lijden van de gemiddelde Afro-Amerikaan begrijpen? Al die zelfingenomen whities die lekker swag willen doen, alsof ze in Compton zijn geboren? Staples heeft er lak aan.

Van Kendrick tot Amy

Zoals elke rechtgeaarde, sociaalbewuste rapper in deze grimmige #blacklivesmatter-tijden gaat de 23-jarige Staples de sneeuwvlokjes onder ons met opgestoken vuist te lijf. Politieke correctheid is voor pussies. De revolutie is nabij. Onbeschroomde black power zal het antwoord zijn. “Prison system broken, racial war commotion”, klinkt het "Until the President get ashy, Vincent won’t be votin’ / We need Tamikas and Shaniquas in that Oval Office / Obama ain’t enough for me, we only getting started.” Kanye maakt maar beter zijn borst nat.

Teveel politiek geïnspireerd gepredik maakt een rapplaat te hermetisch, dat weet ook Staples. Zoals Kendrick Lamar, de man met wie Staples tot in den treure wordt vergeleken (niet altijd even terecht trouwens), troont hij ons mee door zijn getormenteerde ziel – wat is dat toch met die millennialrappers en hun existentiële crises? – met mijmeringen over roem en vergankelijkheid. 

Het tussendoortje ‘Alyssa Interlude’ start met een hartverscheurend citaat van Amy Winehouse waaruit blijkt hoe ze zichzelf binnenste buiten keerde in haar songs (“I’m quite a self-destructive person”). Staples worstelt met de schizofrenie die succes en extreem openhartige kunst met zich meebrengen, kijkt onder zijn ribbenkast naar de twijfel die hem verteert, bekent dat zijn zwaarmoedige gedachten hem soms bijna tot over de rand duwen. “Death and destruction is I all see”, klinkt het grimmig.

Op hol geslagen hengst

Waarom dit tweede album zoveel beter is dan het lichtjes overroepen debuut van Staples? Omdat Staples deze keer wél met verve balanceert tussen strijdlust, verontwaardiging en melancholische introspectie. 

Bovendien dissecteert hij zichzelf efficiënter dan ooit. Maar dé grote troef van Big Fish Theory is de wervelende, eclectische productiestijl die de eendimensionale, rechttoe-rechtaan aanpak van Summertime 06 overvleugelt. Zijn klankentappers gaan te leen bij Londense undergroundclubmuziek (‘Crabs In A Bucket’), vlijmscherpe indie-house à la Modeselektor (‘Love Can Be…’), borrelende Warp-achtige elektro (‘Homage’), bonkende trap-karikaturen (‘Samo’) of klepperende hipsterelektronica à la Blawan (‘Party People’).

Vince Staples Beeld Zoe Briggs/Universal Music Group

Nergens gaat dat blitse sounddesign te fel met de aandacht lopen. Staples beteugelt die extravagante producties als een rodeorijder zijn op hol geslagen hengst en zet ze naar zijn hand. In ‘Yeah Right’, geproduceerd door toppers als Flume en SOPHIE, surft hij ijzig koel over hyperdigitale laptopbeats en geeft hij de estafettestick halverwege aan Kendrick Lamar die de spotlights wél mag stelen: “I don’t fair fight but I bear fight / but I bear fight / Lookin’ for my next roadkill for the headlight / Hangin’ though my last four kills for the high lights”. Groots. Grandioos. Godverdomme.

Big Fish Theory pleurt Staples aan de voet van de allerhoogste troon, bij de kuiten van Lamar. Vanaf nu wordt alles anders voor de Californische mc. “Shoulda been dead broke”, rapt hij in ‘Big Fish’, “Shoulda been chalked out / But it didn’t happen, now it’s time to get crackin’.” Ontsnapt aan de misdaad, ontsnapt aan de dood en, hopelijk, ontsnapt aan het grijnzende duiveltje op zijn schouder. Hout vasthouden. (Def Jam/Universal)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234