Maandag 14/10/2019

Albumrecensie

‘Beyondless’ van Iceage: Zwalpen met zwier

Iceage laat een spoor na van bloed, fluimen en glasscherven. Beeld Matador/ RV

Op album nummer vier blakert Iceage zijn ziel nóg wat zwarter. Dronkenmanspunk en grootstadsblues waggelen tegen elkaar aan, en samen houden ze de chaos op een armlengte afstand. Resultaat: een stel memorabele postpunksongs en een diepe duik in de poel des verderfs die het leven heet.

Het is niets, het was nooit iets en het zal ook nooit iets worden. Dat moet zowat de levensvisie van het Deense Iceage zijn. Nihilistisch? Zeker, maar het betekent voor deze vier kerels ook: alle remmen los, want er is toch niks te verliezen. Of zoals het in ‘Thieves Like Us’ klinkt: “Help, I think I blindfolded the chauffeur / the coordinates are off track.”

Al even niets ontziend is het traag ontbrandende ‘Take It All’, dat onder je hersenpan kruipt en daar vervelend gaat jeuken: “Everyone’s a criminal, every single last one of you is a criminal / ’Cause the world is a crime.” Het grote verschil met vroeger: Iceage braakt zijn algehele afkeer van alles niet meer uit over withete hardcorepunk zoals op zijn eerste twee platen.

Beyondless, het vierde album van Iceage Beeld Matador / Iceage / RV

Ook de kapotte country-invloeden van album drie, Plowing into the Field of Love, hebben plaatsgemaakt voor de manische, met punk bekladde blues zoals die eerder werd beleden door Crime & The City Solution, Madrugada of Gallon Drunk. Dat zijn veelal bands die als back-up voor Nick Caves Bad Seeds konden dienen, en ook aan Iceage zou Koning Kraai een goede prooi hebben. Zeker omdat de teksten van frontman Elias Bender Rønnenfelt wel vaker doen denken aan die van de oude Cave: dezelfde mix van Bijbelse of literaire verwijzingen met dood, seks en geweld.

Want vergis je niet: ook al heeft Iceage het tempo vertraagd, zijn er blazers die de melodieën beademen en strijkers die de zwartgalligheid omzwachtelen, de band wankelt nog altijd à la The Gun Club door de kroeg, en laat daar ook nog altijd een spoor na van bloed, fluimen en glasscherven.

Dronken piano

Gelukkig zijn de songs memorabeler dan ooit. Opener ‘Hurrah’ klinkt als Sonic Youth dat zich waagt aan de Rolling Stones ten tijde van Exile on Main St., en de song bevat héérlijk cynische zinnen als: “I was told to protect and serve, but I’m here to supply and demand.” In ‘Under the Sun’ strompelt het ritme mee met de zanger die zich bloedend als een rat voortsleept en erop rekent ooit “closer to God” te komen. Vergeefse hoop, zo hoor je aan de ijzige strijkers.

‘Plead the Fifth’ bouwt dan weer op een dronken plinkploinkende piano en hitsige handclaps, en wordt zo een anthem voor dolende zielen. We zwalpen door het leven, maar we doen het tenminste met zwier – dat idee. De goot krijgt nog meer glamour  aangemeten in de heupwiegende rock-’n-roll van ‘Pain Killer’, waaraan Sky Ferreira bijdraagt wat ze eerder al aan nummers van DIIV, Primal Scream en Jesus & Mary Chain bijdroeg: seks, soul en nonchalante cool.

Elke drumslag is een klap voor je kanis in het langzaam klauwende prijsbeest ‘Catch It’, dat tegelijk een verleidelijk aanzoek én een frontale aanval is. Protopunkers als The Saints of The Stooges komen hier piepen, zeker wanneer aan het einde de saxofoon scheurt en het fuzzpedaal diep wordt ingedrukt.

Sarcastisch cabaret

Met ‘Showtime’ spuwt Iceage dan weer op het showbizzcircuit: de tekst van dit sarcastische cabaret lijkt een aaneenschakeling van quotes uit recensies – “he’s got that je ne sais quoi”, “as handsome as he is talented” – terwijl de muziek begint bij rokerige jazz, zich voorbij een gammele barroompiano wurmt en krolse rock wordt, van soul voorzien door blazers met een broek-vol-goesting.

Slotsong ‘Beyondless’ laat dit gelijknamige album eindigen met een inzakkende piano, huilende violen en een piepend uitgeplugde gitaar. Alles gegeven, alles kapot. De chaos is op afstand gehouden maar blijft voelbaar.

“I’m waiting for the day the music dies”, zingt Iceage ergens op Beyondless. Zolang ze zelf zulke geweldige platen maken, kunnen ze nog lang wachten.

Beyondless is nu uit bij Matador. Iceage speelt op zondag 6 mei tijdens Les Nuits Botanique en op vrijdag 14 september tijdens Leffingeleuren.  

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234