Zondag 29/03/2020
Jan Van Looveren in het Eén-programma 'Voor hetzelfde geld'.Beeld © VRT Pieter Neyrinck

Brief van Jules

Beste Jan Van Looveren, voortaan zap ik weg als jij op het scherm verschijnt

Geachte heer Van Looveren,

Beste Jan,

Terwijl ik al joggend rond de Gentse Watersport­baan het beste van mezelf gaf, hoorde ik in mijn ‘oortjes’ hoe je in de radiostudio van Annemie Peeters een lange klaagzang over tv-recensenten aanhief. Je maakte brandhout van een bende “verderfelijke sujetten” die er een pervers plezier in scheppen hardwerkende schermgezichten af te branden en belachelijk te maken. Stuk voor stuk baarlijke duivels waren het die “op de man en niet op de bal speelden” en die je blijkbaar zo’n angst inboezemden dat je uit voorzorg besloot – “Ik wil die heren en dames geen gratis munitie bezorgen” – om de titel van je nieuwste meesterwerk niet Weg met Jan maar Op weg met Jan te noemen.

Die frontale aanval viel me vies van je tegen en ineens vond ik je niet langer een toffe peer maar een deerniswekkende bleiter die al bang was voor zijn eigen schaduw. Ik schudde ontgoocheld het hoofd en voerde, voortgestuwd door verontwaardiging, het tempo op in de stellige overtuiging dat ik nooit nog een woord aan jou zou verspillen. Maar ik vermande me snel. Zwijgen zou immers toestemmen betekenen en ik voelde me toch laf in de rug gestoken door iemand voor wie ik een oprechte bewondering koesterde. Bovendien laat elke zichzelf respecterende mediawatcher zich er niet door de zure oprispingen van een verongelijkte calimero van weerhouden om eerlijk en ongezouten zijn mening te geven over programma’s en figuren die lang niet altijd zo geweldig zijn als ze willen doen geloven.

Beeld Karoly Effenberger

Net toen ik op het punt stond een strompelende voorligster in te halen herinnerde ik me dat ik je ooit als een ‘Tom Waes uit de solden’ omschreef en het jammer vond dat je geen ‘neen’ had durven zeggen tegen het onnozele Ja Jan. Daar heb ik nog steeds geen spijt van omdat je me toen al ontgoochelde door me als voorgeprogrammeerde ‘Yes Man’ appelen voor citroenen te verkopen. Je speelde toen een zelfverklaarde mannetjesputter die al snel een gehypete aansteller bleek. Een deerniswekkend watje dat jammerend als een kind een minuscule tattoo liet zetten – een ‘beproeving’ die zelfs het kleinzerigste tienermeisje tegenwoordig met de glimlach doorstaat. Ik was er getuige van hoe je in Peru de boel onderkotste na inname van een geestverruimend middel en daarbij deed alsof je duizend doden stierf. En dan wil ik het nog niet eens hebben over je ‘heldendaad’ door met twee bejaarde Beerschotsupporters naar ‘de voetbal’ te gaan, of over je zedige debuut als pornoacteur, waarbij je met moeite naar een halfnaakte vrouw durfde te kijken.

Doorzichtig kijkersbedrog waarvan ik elke aflevering moedig doorstond. Geen fijne job maar een hels karwei dat ik zonder verpinken opknapte uit sympathie voor een aaibare pantoffelheld die zo aandoenlijk ‘ja’ knikte dat hij tot mildheid en medelijden inspireerde. Ik was toen nog een vurige supporter van de buikige ex-bakker die naar verluidt ooit de beste koffiekoeken van Antwerpen en omstreken maakte. Tot hij door de acteursmicrobe werd gebeten en het via een vagevuur aan bijrolletjes alsnog tot vaste waarde in de media­hemel schopte. Met dank aan de immer met bomberjack en zonnebril versierde bonkige schreeuwlelijk ‘De Joeri’, die uitgroeide tot een bizarre cultfiguur.

Hoewel ik niet zelden bij mezelf dacht of je niet beter bakker was gebleven, ben ik je trouw blijven volgen. Allicht omdat ik altijd een zwak heb gehad voor tv-figuren die niet helemaal aan de gangbare vormvereisten voldoen en puur op wilskracht weten door te zetten. En dat is je met verve gelukt, Jan. De openbare omroep verzekerde zich exclusief van je diensten en onlangs mocht je ook bij Warner Bros. je handtekening zetten onder een hopelijk lucratief contract. Ik wil je dan ook graag feliciteren met de lange weg die je hebt afgelegd. Ooit een anonieme fitnesscoach in Wittekerke en later de homoflik Jean Bellon in het toen nog fletse Zone Stad. Partner in crime van Philippe Geubels in het van de pot gerukte maar af en toe vermakelijke seksisme van M!LF en de kolerieke chef Mauro die in Goesting tussen potten, pannen en culinaire hoogstandjes zijn echtgenote verloor aan Louis Talpe. Ik heb het allemaal gezien en stelde met genoegen vast dat de aanhouder maar bleef winnen en doorgroeide tot een populair schermgezicht. Intussen al jaren een gewaardeerd lid van het spaarzame trio dat in het Voor hetzelfde geld angstvallig op de kleintjes let, en een bron van vermaak als de opzichtig ‘gepruikte’ Eddy in De zonen van Van As. Geen grote kunst maar degelijk televisiewerk. Professioneel gebracht door een verdienstelijke laatbloeier met een hoekige karakterkop die, nu hij zich ‘gearriveerd’ weet, jammer genoeg net te iets hoog van de toren blaast om nog aanspraak te mogen maken op mijn onbeperkt krediet.

Jij kent mij niet. Ik jou wel. Ooit zag ik je in de Gentse Capitole live aan het werk als de helmboswuivende Sir Galahad in de knotsgekke musical Spamalot en drie jaar geleden keek ik vanuit de verte toe terwijl je driftig signeerde op de Boekenbeurs. Ik was toen fier op je. Op het lelijke eendje dat succesvol mee kwaakte in een bijt vol zorgvuldig gestroomlijnde zwanen. Ik keek dan ook reikhalzend uit naar Op weg met Jan, waarin je ‘jeepsgewijs’ met een bekende soortgenoot over gevaarlijke wegen rotst en tegelijk diepzinnige gesprekken voert in een – “Hoe graaf is dees?” – ergerlijk tussentaaltje dat me eerder aan ‘superbimbo’ Astrid Bryan dan aan een televisionele reisleider doet denken.

Gepromoot als het zoveelste originele en eigenzinnige reisprogramma maar eigenlijk een Vlaams doorslagje van het Britse Most Dangerous Roads. In de eerste aflevering trok je met collega Carry Goossens helemaal naar het verre Mongolië voor wat weidse vergezichten, vertederende beeldjes van autochtone kindjes en wat huis-tuin-en-keukenconfidenties die even goed ontboezemingen aan een Antwerpse toog hadden kunnen zijn. Samen goed voor bijna een miljoen gemakkelijke kijkers maar, net als jij, een ode aan de middelmaat die de volgende weken hopelijk een beetje beter zal klinken.

Maar ik zal het niet horen. Voortaan zap ik met voorbedachten rade weg en zeg ik kordaat ‘neen Jan’ telkens jij op het scherm verschijnt. Je hebt immers net iets te hard op mijn ziel getrapt en dat zal even moeten slijten. Wellicht dat de tijd ook deze wonde heelt maar voorlopig heb ik het even met je gehad. Van mij hoef je dus niets meer te vrezen. Er zijn immers schermgezichten genoeg die niet bij het minste onvertogen woord wild om zich heen beginnen te schoppen en gaan janken bij de juffrouw. Toch wens ik je for old times’ sake een leven zonder één spatje kritiek toe, en als het even kan vol met jaknikkers die op voorhand alles fantastisch vinden wat je doet. Sans rancune, Jan, maar respect moet nu eenmaal van twee kanten komen.

Met hartelijke groeten,

Je vriend Jules

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234