Woensdag 20/11/2019

BEST KEPT SECRET

Best Kept Secret: een safaripark met dolle honden en pechvogels

Beeld Joris Casaer

Dat Christine en Beach House er op dag één met kop en schouders bovenuit staken, wist u al. Dat Jamie xx een exotisch eind breide aan Best Kept Secret ook. En hoe de andere headliners Editors en Beck het er van af brachten, is evenmin een geheim gebleven. Maar wie waren de andere primussen van het festival? Na veel wikken en wegen, brengen we u de top 10 waarin Kanye, levensgrote paarden en duivels hun opwachting maken.

1. Wilco: richting hemel 7

Wanneer Jeff Tweedy 'I am trying to break your heart' inzet, bonkt de ontroering van de weeromstuit opstandig in je borst en hoofd. Op zijn beurt stuurt gitarist Nels Cline je dan weer moeiteloos richting zevende hemel tijdens de solo van 'Impossible Germany' of met de noisecapades in 'Via Chicago'. WAT. EEN. GROEP. De songs van de laatste - en bij nader inzien ook weer niet zo legendarische - plaat Star Wars zijn weliswaar een tikje oververtegenwoordigd in de set, maar dat laat niet weg dat Wilco anderhalf uur lang ongemeen diep in je gemoed durft te boren. Met classics als 'Handshake Drugs' en 'Heavy Metal Drummer' kàn dat natuurlijk niet anders. Bij 'Jesus, Etc.' hoopten we even dat de song opnieuw integraal overgenomen zou worden door het voltallige publiek, zoals in de AB, zeven jaar geleden. Dat zit er helaas net niet in op Best Kept Secret, maar in oktober volgt de herkansing in Brussel.

Beeld Joris Casaer

2. Caribou: kleurrijk in wit

Maakt niet uit of u zaterdag nog fut dan wel zin had om te dansen. De Canadese groep rond Dan Snaith hield er een meedogenloze take-no-prisoners-attitude op na, die vruchten afwierp. Werkelijk iederéén ging uit zijn dak, vanaf de opener 'Our Love': een muzikale liefdesbrief die verpakt gaat in milde euforie. Tekende ook present in de overvolle tent: de zomerhit die hij twee jaar geleden scoorde met 'Can't Do Without You'. Snaiths kopstem klonk loepzuiver, de elektronica was subtiel, elegant en tegelijk dwingend. De groepsleden stonden in een klinische, witte outfit op het podium, maar die vestimentaire keuze was duidelijk bedoeld om je een rad voor ogen te draaien: Caribou stak op Best Kept Secret één van de meest kleurrijke, dansbare én emotionele festivalsets van het hele weekend af.

Beeld Joris Casaer

3. Bob Moses: verslavende deephouse

"Cause you got all my attention / I won't lie, you're tearing me up." Een heel weekend lang bleef die ene zin in ons gemarineerde hoofd drijven, als was het een rieten mandje op de Nijl, waarin die àndere Mozes zijn oudtestamentische opwachting maakte. De titel van die song klonk ook bijzonder toepasselijk, in de belachelijk afgeladen Stage Three-tent.

Tot aan de kraampjes achteraan probeerden fans de show mee te pikken, wat tot heel wat geduw-en-getrek leidde tussen alle schuifelende dansers op de vloer. Een song als 'Tearing Me Up' deed zijn voordeel dan ook met verslavende deephouse-synths en een stevige beat, waarmee het Canadese duo een lange neus maakte naar Air dat even voordien wat dreinerig en druilerig had geklonken op het hoofdpodium. Aan het eind nam het applaus en gejoel zelfs zo'n waanzinnige proporties aan dat de groep niets anders kon bedenken dan de song doodleuk opnieuw in te zetten.

Beeld Joris Casaer

4. Sleaford Mods: dolle straathonden

Zou iemand Jason Williamsons willen checken op hondsdolheid? Op Best Kept Secret spuwde hij zijn verzen in de microfoon als een hooligan met Tourette. Zijn maat Andy Fearn liet er zich niet door uit het lood slaan: iets verderop trok hij doodgemoedereerd een nieuw blikje bier open. Héérlijk om te zien hoe deze tandem werkte: Fearn stond het hele concert te draaien met zijn vingers en duwde hooguit één keer om de zoveel minuten op play, bij de start van elk nieuw nummer. Williamsons werkte zich dan weer in het zweet, ratelde als een mitrailleur, sloeg zichzelf tegen het achterhoofd als een hond met jeuk en krabte onbeschroomd aan zijn kruis. Geen wonder dat Sleaford Mods de meningen sterk verdeelden: de meeste kerels vinden het te gek, de meisjes willen liever gaan dansen dan naar dit pub-schoelje te blijven kijken. Nochtans ondernam Williamsons nog een charme-offensief: "I luuuuuvvv yaaaaa," tuitte hij zijn lippen aan het eind van de set, terwijl hij een spottende grijns node kon onderdrukken. Luuvvv ya back, Mods.

Beeld Joris Casaer

5. Yeasayer: psychedelische nachtegalen

"We zagen Air gisteravond," biechtte Chris Keating van Yeasayer enthousiast op. "I liked that shit". Ook hun shit rook formidabel, bewees het New Yorkse gezelschap vervolgens. Na de opener 'Dead Sea Scrolls' volgde bijvoorbeeld een straffe drietrapsraket met 'Madder Red', de magistrale nachtegaal-harmonieën van 'Henrietta' en het gouden oudje '2080'. Die laatste song klinkt tot op vandaag nog steeds als een spannend experiment van een supergroep met leden van TV on the Radio, een West-Afrikaanse bluesgroepje en een pretentieloze popster. Ook het podium oogde trouwens prachtig, met lichtgevende en soms vrij kitscherige borden, die het decor in een psychedelische roes liet baden.

Beeld Joris Casaer

6. Bewilder: de kick van de karatetrap

Goed, we moeten bekennen dat we de set van Bewilder gemist hebben. Op dat ogenblik zaten we - net als alle andere Belgen - met de daver op het lijf te wachten op de match van de Rode Duivels. Maar deze imposante karatetrap - knie tot neus! - tijdens hun set wilden we u toch niet ontzeggen.

7. Glass Animals: Kanye op kousenvoeten

Charmante gozer, die Dave Bayley. Letterlijk op kousenvoetjes dook hij van het podium om zich solidair te tonen met alle jonge meisjes die vooraan staan te verkleumen. "Me mum would be very unhappy," grinnikte hij achteraf, terwijl hij naar zijn niet meer zo spierwitte sokken keek. Met de fraaie Kanye West-cover 'Love Lockdown' overtuigt de Britse groep, maar ook een nieuwe song - sorry, de titel schiet ons niet meer te binnen - en het afsluitende 'Pools' zijn gewisse hoogtepunten op dag twee. Glass Animals brengen popmuziek zoals het hoort: met enige bravoure, maar zonder pose.

Beeld Joris Casaer

8. Band of Horses: over het paard getild

Toegegeven: het voelde aan alsof Band of Horses zondag fungeerde als bescheiden americana-voorprogramma van Wilco. En een dag later bleef vooral één beeld van hun concert hangen: dat van een gigantisch paard dat over de hoofden van het publiek wordt gedragen naar het podium. Maar om daarmee te stellen dat het Amerikaanse vijftal een weinig memorabele beurt zou gemaakt hebben, néé, dat zou de waarheid niet brutaal geweld aandoen. Met 'The Funeral' hadden ze u en ons bijvoorbeeld zo stevig bij de lurven, dat de warme avondzon van pas kwam om her en der een opwellende traan te drogen.

Beeld Joris Casaer

9. Asgeir: warmbloedige folk, kille emoties

Àsgeir Trausti zou de bestverkochte plaat uit de IJslandse popgeschiedenis achter zijn naam mogen zetten. Maar het fenomeen Àsgeir verspreidde zich pas in de rest van Europa toen hij John Grant zover kreeg om zich mee achter de Engelstalige versie van zijn debuut te scharen. In The Silence bekt dan ook net iets lekkerder dan Dýrð í dauðaþögn. Op die plaat lijmt Asgeir elektronica aan warmbloedige folk. Op Best Kept Secret bleef de gevoelstemperatuur dan weer lager te liggen: zonder veel sporen van emoties werkte hij zich door een set, die fraai maar braaf klonk. Toch wist hij je minstens één keer midscheeps te raken: met deze knappe Nirvana-cover 'Heart Shaped Box' bijvoorbeeld.

10. Black Box Revelation: pechvogels

Knap lullig voor Jan Paternoster en Dries Van Dijck dat Best Kept Secret het publiek voor een verscheurende keuze stelde. Terwijl de match van de Rode Duivels beslecht werd, ontbonden de jongens van Black Box hun bluesy duivels. Voor het duo pechvogels werd op het podium een tv aangerukt, zodat ze de wedstrijd via de livestream konden volgen. Maar eerlijk? Eigenlijk had de groep gewoon nà de wedstrijd moeten spelen. Daarmee is nummer 10 in de lijst een hoogtepunt-dat-had-moeten-zijn. Ach, niet getreurd: Black Box Revelation krijgt straks nog een paar nieuwe kansen om te schitteren voor hun landgenoten. De volgende weken spelen ze op Rock Werchter en Couleur Café.

Beeld Joris Casaer
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234