Vrijdag 16/04/2021

AlbumsDe Morgen gidst

Belgische wereldklasse: de beste albums van de week

Paul Couter in het gezelschap van Ben Brunin (l.), Gerald en Joris Claes (r.). Beeld RV
Paul Couter in het gezelschap van Ben Brunin (l.), Gerald en Joris Claes (r.).Beeld RV

De Morgen gidst u door het allerbeste wat er te beluisteren is.

Het laatste uur heeft geslagen voor Paul Couter, eertijds compagnon de route van Arno. Daar is een hufterige kanker schuldig aan. Maar vooraleer deze bluesheld de Mississippi definitief inruilt voor de Styx, lost hij onder de naam PCNW nog het finale deel van een drieluik aan deltablues. Deze beatnik belijdt de blues met een aan doodsverachting grenzende levenslust. Wereldklasse.

PCNW / Paul Couter, Domisoldo, uit bij Sing My Title

Ragfijne r&b

Serpentwithfeet. Beeld RV
Serpentwithfeet.Beeld RV

Je zult dit jaar geen plaat horen die meer is doordrenkt van erotische intimiteit dan Deacon. Het tweede album van de zwarte queer zanger Josiah Wise (alias serpent­with­feet) is een eredienst voor de huiselijke mannenliefde. Dat allemaal in ragfijne pastelkleurige r&b waarin de muzikale agressie met vocale harmonieën is uitgebannen. Weg zijn de horrorrelaties van Wise’ debuut.

Serpentwithfeet, Deacon, uit bij Secretly Group

Hel en verdoemenis met Godspeed You! Black Emperor

null Beeld Humo
Beeld Humo

G_d’s Pee AT STATE’S END! dient als soundtrack bij de apocalyps. Als fervente haters van op kapitalistische leest geschoeide democratieën ziet Godspeed You! Black Emperor anno 2021 een wereld “waar elke overheidsvorm heeft gefaald”. De verdoemenis kruipt log door de plooien van ‘Fire at Static Valley’ en ‘First of the Last Glaciers’ wortelt in een stoner­riff die eerder aan Sleep of Kyuss doet denken.

Godspeed You! Black Emperor, G_d’s Pee AT STATE’S END!, uit bij Constellation Records

Krakend en mistig

Ben Howard. Beeld K2
Ben Howard.Beeld K2

Eerst was Ben Howard gewoon van plan om wat samen te spelen met Aaron Dessner van The National, zonder dat er enige druk achter zat. Maar het samen in de studio zitten bleek zo vruchtbaar dat het platenlabel Howard achter de veren begon te zitten. Het resultaat is Collections from the Whiteout, een plaat vol krakend gitaarwerk en mistige soundscapes.

Ben Howard, Collections from the Whiteout, uit bij Tôt ou tard

Paardenmeisje

Chantal Acda. Beeld Terry Magson
Chantal Acda.Beeld Terry Magson

Chantal Acda mag dan een doorgewinterde popartiest zijn, ze is en blijft ook “een fucking paardenmeisje”, zoals ze zelf zegt. Dat verklaart de sfeer op haar vijfde soloplaat. ­Saturday Moon is een godswonder vanaf de schoft over de rug naar de staart. De songs lijken getemd, maar het briesen, hinniken en schuimbekken gebeurt achter de stal. Mooi in hooi.

null Beeld RV
Beeld RV

Strijdbare dwarsheid

Merrill Garbus van Tune-Yards in concert in het Roundhouse, London, maart 2018.  Beeld Photo News
Merrill Garbus van Tune-Yards in concert in het Roundhouse, London, maart 2018.Beeld Photo News

Opvallend detail: we hoeven Tune-Yards niet langer als tUnE-yArDs te schrijven. De band uit Californië is die malligheid voorbij. Alle aandacht mag naar ­muziek en inhoud. Op ­Sketchy vindt het nieuwe Tune-Yards richting: de strijdbare dwarsheid van vroeger, nu welluidend vormgegeven. Niet eerder gaf de band zo veel energie en was de boodschap zo overtuigend.

null Beeld Humo
Beeld Humo

Tijdloze melodieën, catchy teksten

The Anchoress. Beeld rv/Isabella Charlesworth
The Anchoress.Beeld rv/Isabella Charlesworth

Een grote naam? Nee, dat is The Anchoress vooralsnog niet. Maar luister naar het wondermooie album The Art of Losing en ontdek haar gevoel voor tijdloze melodieën. Tijdloos zijn de téksten niet: ze zijn overduidelijk in het #MeToo-tijdperk ingebed. Pijn, furie, toxic masculinity en narcisme: ze klinken zeldzaam catchy en verslavend.

The Anchoress, The Art of Losing, uit bij Kscope

Lana zoekt

Lana Del Rey. Beeld Press
Lana Del Rey.Beeld Press

Beetje saai. Dat was de eerste reactie op Chemtrails over the Country Club, het nieuwe album van Lana del Rey. Lang niet zo goed als Norman Fucking Rockwell, haar vorige. Tot je nog eens goed naar de ­teksten luistert, die over echt en onecht gaan, en over authenticiteit. Lana del Rey keert terug naar het begin en onderzoekt wat ze eigenlijk wil met haar muziek.

Lana del Rey, Chemtrails over the Country Club, uit bij Interscope/ Universal

Drank en drugs

null Beeld Humo
Beeld Humo

We hadden Arab Strap niet gemist, het seksueel gepreoccupeerde indieduo uit Glasgow. Maar we raken meteen geboeid als de ijzige Cure-gitaar aan het begin van hun eerste album in zestien jaar wordt gevolgd door de praatzang van Moffat. Drank en seks vieren nog altijd hoogtij, maar de band gaat er geestig mee om. En de muziek is meeslepender dan ooit.

Arab Strap, As Days Get Dark, uit bij Rock Action

Nederlandse hipsters

Altin Gün. Beeld RONA LANE
Altin Gün.Beeld RONA LANE

Wie de radio wel eens opzet, kan niet om ‘Yüce dağ başında’ heen. De hit is het werk van Altin Gün, al even het hipste snoepje van Nederland. Met Yol, hun derde album, wil de groep wereldwijd potten breken. De stoffige grooves-sound werd ingeruild voor gestroomlijnde no wave en balearic beats, met dank aan het Gentse elektroduo Asa Moto dat de boel produceerde.

Altin Gün, Yol, uit bij ATO Records

Knalgoede metal

Ruim dertig jaar geleden kwam Eyehategod uit New Orleans op het briljante idee om hardcorepunk en loodzware blues aan elkaar te plakken, en uit te serveren als heavy metal. Na een lange pauze is de band terug met het indrukwekkende A History of Nomadic Behavior. Iedere track trekt je dieper de sombere belevingswereld van ­Eyehategod in.

Eyehategod, A History of Nomadic Behavior, uit bij Century Media/Sony

Koningen van het zelfinzicht

Kings of Leon. Beeld RV
Kings of Leon.Beeld RV

Kings of Leon was rond de eeuwwisseling het coole neefje van The Strokes en The White ­Stripes. Na wat tegenvallende platen is de band nu terug met When You See Yourself, met songs die lef en zelf­inzicht vertonen. Daarmee lijken ze opnieuw op de goede weg te zijn. Levert dat een uitzonderlijke plaat op? Niet echt. Is het een boeiend ­tussenstation? Absoluut.

Kings of Leon, When You See Yourself, uit bij RCA Records/Sony

Warme onwennigheid

Sam De Nef. Beeld ANTON FAYLE
Sam De Nef.Beeld ANTON FAYLE

In de lockdown maakte Sam De Nef (22) Engels­talige, verstilde covers van evergreens als ‘Satelliet S.U.Z.Y.’ en ‘Rozane’. Rond die tijd werd hij door Tamino getipt en haalde het Gentse label Unday hem binnen. Hoe wonderlijk hij klinkt, hoor je meteen. Zoveel zelfvertrouwen als er in zijn stem schemert, zoveel warme onwennigheid walst er over zijn intieme liedjes.

Sam De Nef, Lonely Day, Crowded Year, uit bij Unday Records

Poppy in het midden

De Britse band Architects.  Beeld Ed Mason
De Britse band Architects.Beeld Ed Mason

Na de dood van oprichter Tom Searle in 2016 is de grote Britse band Architects wat zoekende ­geweest. For Those That Wish to Exist is voor de band een sprong in het diepe: de popachtige refreinen nemen de overhand, ten koste van de hardcore die de band toch ook zo aantrekkelijk maakte. Architects is opgeschoven naar het midden, maar blijft inhoudelijk sterk.

Architects, For Those That Wish to Exist, uit bij Epitaph Records

Betoverende Cave

Nick Cave en Warren Elis werken aan 'Carnage'. Beeld RV
Nick Cave en Warren Elis werken aan 'Carnage'.Beeld RV

Opeens was ie er: Carnage, het nieuwe album van Nick Cave – en ook wel van Warren Ellis, sinds de jaren 90 violist van The Bad Seeds en Grinderman. Carnage klinkt als een spontane synthese van de vorige langspelers Skeleton Tree (2016) en Ghosteen (2019). De zelfreflectie van die laatste plaat en de door merg en been snijdende onrust van Skeleton Tree wisselen elkaar af op Carnage.

Nick Cave, Carnage, uit bij Awal

Introspectieve rap

null Beeld RV
Beeld RV

Justin Clarke (36) is niet de jongste telg van de ­Londense grimescene, maar anno 2021 wordt hij wel beschouwd als potentiële troonopvolger van Skepta en Stormzy. Als Ghetts kijkt hij terug op een lange rapcarrière in de underground: een imposante aanloop naar Conflict of Interest, zijn derde plaat en magnum opus. Het haantjesgedrag is weg, nu is er introspectie.

Ghetts, Conflict of Interest, uit bij Warner Records

Opgewonden Balthazar

Balthazar. Beeld Alexander D'Hiet - PIAS
Balthazar.Beeld Alexander D'Hiet - PIAS

Is er een speelsheid in Balthazar geslopen? Na hun vorige langspeler Fever nodigt Sand de luisteraar nog suggestiever ten dans uit. Met zonnige grooves en broeierige motiefjes lijken ze minder cerebraal en meer ‘celebrationeel’ te zijn geworden. Al is de voor Balthazar typische weemoed nog steeds niet helemaal uit de groep ­gewalst.

Balthazar, Sand, uit bij PIAS

Nineties-nostalgie

null Beeld Humo
Beeld Humo

De vooruitgestuurde single ‘Ritchie Sacramento’ was niet de beste reclame, maar laat u daar niet door beetnemen. As the Love Continues, de tiende reguliere plaat van ­Mogwai, is eens te meer een voltreffer voor wie graag in de achteruitkijkspiegel luchtgitaar speelt. Nineties-nostalgie glorieert, inclusief de majestueuze finales waarop Mogwai een patent heeft.

Mogwai, As the Love Continues, uit bij Temporary Residence Limited

Partykraker

null Beeld RV
Beeld RV

Je kunt goed horen waar de Britse dj en producer SG Lewis de kunst heeft afgekeken: Nile Rodgers, The Neptunes en Disclosure. SG Lewis legt op zijn eerste album een link tussen klassieke disco en hedendaagse Britse house. Time is een party­kraker. Iedereen met het danshart op de goede plaats zou dit album eens de avondklok rond moeten proberen.

SG Lewis, Time, uit bij Rough Trade

Spaanse blues

Gabriel Rios. Beeld RV Petra Katanic
Gabriel Rios.Beeld RV Petra Katanic

Zeven jaar lag er tussen This Marauder’s Midnight (2014) en Flore, jaren waarin Gabriel Rios verdoolde in Gent, New York, Amsterdam en Florida. In 2017 dreef de alzheimerdiagnose van zijn vader hem naar Puerto Rico, waar het zaadje geplant werd voor Flore. De plaat staat bol van Latijns-­Amerikaanse muziek. Geen zonovergoten songs, maar veeleer blues met een donkere boodschap.

Gabriel Rios, Flore, uit bij Angelhead / Sony

Ticket naar het paradijs

Django Django. Beeld Humo
Django Django.Beeld Humo

Het feestje dat Django Django houdt op zijn vierde plaat garandeert een one way ticket naar paradijselijke dansvloeren en broeierige boîtes. Django Django ploos de popgeschiedenis met rode oortjes uit en plundert zowel The Beatles als The Who (‘Headrush’) en The Stone Roses (‘Kick the Devil Out’). Met een zalvende Charlotte Gainsbourg delven ze dan weer in rootsy pop.

Django Django, Glowing in the dark, uit bij Because Music

Verlangen naar de zon

Tom Smith en Andy Burrows, na tien jaar opnieuw een muzikaal duo. Beeld Humo
Tom Smith en Andy Burrows, na tien jaar opnieuw een muzikaal duo.Beeld Humo

Tom Smith (van Editors) en Andy Burrows (van Razorlight) hebben elk hun groep, maar als vrienden spelen ze ook al eens graag samen. Tien jaar nadat ze een kerstplaat uitbrachten, doken ze nog eens in de studio. Only Smith & Burrows Is Good Enough is het resultaat, een licht melancholische maar vooral zonnige plaat die je doet verlangen naar warmere maanden.

Smith & Burrows, Only Smith & Burrows Is Good Enough, uit bij Pias

Duik in het ongewisse

Black Country, New Road. Beeld El Hardwick
Black Country, New Road.Beeld El Hardwick

Anderhalf jaar geleden werd het Londense septet Black Country, New Road in één adem genoemd met spannende experimentele rockbands als Black Midi. BC, NR laat gitaarrock als springplank voor een duik in het ongewisse fungeren. Frontman Isaac Woods fileert terloops met het nodige vitriool de popcultuur, zodat het draaglijk blijft.

Black Country, New Road, For the First Time, uit bij Ninja Tune

Talent om te koesteren

Arlo Parks. Beeld Humo
Arlo Parks.Beeld Humo

Al een paar jaar zingt het rond: de Londense dichter en zangeres Arlo Parks is er een om in de gaten te houden. Nog maar 20 jaar oud heeft ze zich niet gek laten maken en de tijd genomen voor het zeer afgewogen, fraaie albumdebuut dat Collapsed in Sunbeams is geworden. Parks is meer pop dan soul, meer Lily Allen dan Amy Winehouse, maar vooral een talent om te koesteren.

Arlo Parks, Collapsed in Sunbeams, uit bij PIAS

Kommenistische revolutie

De Kommeniste. Beeld Humo
De Kommeniste.Beeld Humo

Veertig jaar nadat ze in Antwerpen het podium met Joy Division deelden, brengen de Antwerpse postpunkers van De Kommeniste hun debuutplaat opnieuw uit. 1000 titels was een onverkrijgbaar hebbeding geworden, ook al vonden de bandleden zelf dat je er niet meer dan 225 Belgische frank voor mocht betalen. Stond ook nog op de hoes: ‘Speel héél luid’.

De Kommenis­te, 1000 titels, (eigen beheer) is te koop op dekommeniste.be

Muzikaal medicijn

Dave Grohl van de Foo Fighters op 28 januari 2021 in Burbank, Californië, op het 2021 iHeartRadio ALTer EGO-evenement. Beeld Getty Images for iHeartMedia
Dave Grohl van de Foo Fighters op 28 januari 2021 in Burbank, Californië, op het 2021 iHeartRadio ALTer EGO-evenement.Beeld Getty Images for iHeartMedia

Van Dave Grohl kun je nu veel verwachten, maar een vaccin tegen corona heeft hij nog niet uitgebracht. Een muzikaal medicijn daarentegen wel: Medicine at Midnight, de tiende plaat van Foo Fighters, heeft met een jaar uitstel dan toch het ­levenslicht gezien. Bijna dertig jaar na Nirvana’s Nevermind draait Grohl nog steeds mee aan de top.

Foo Fighters, Medicine at Midnight, uit bij RCA

Schandalig goede punk

Shame in Kortrijk op 10 november 2019. Beeld Alex Vanhee
Shame in Kortrijk op 10 november 2019.Beeld Alex Vanhee

Wordt 2021 het jaar waarin een tweede post-punkrevival ook nietsvermoedende popfans overspoelt? Met de nieuwe plaat van Shame zou dat zomaar kunnen. Je wordt bijna onpasselijk van de wanhoop in hun nieuwe songs. De gitaren raggen metalig, ze kronkelen, barsten open of kotsen atonale noise uit. De neurose als ultiem vaccin.

Shame, Drunk Tank Pink, uit bij Dead Oceans

An Pierlé doet het met vier

An Pierlé, nu ook met Quartet. Beeld AU
An Pierlé, nu ook met Quartet.Beeld AU

Nadat ze de voorbije jaren al verschillende keren samenwerkten, is het voor het An Pierlé Quartet tijd voor de debuutplaat. Op Wiga Wiga speelt ze samen met Koen Gisen, Hendrik Lasure en Casper Van De Velde een mix van experimentele pop en jazz. Voor de kunstliefhebber is er ook de cover van de hand van Patrick Van Caeckenbergh.

An Pierlé Quartet, Wiga Wiga, uit bij WERF Records

Jaren negentig in Gent

Teen Creeps: melodie, explosie, melancholie. Beeld DANIIL LAVROVSKI
Teen Creeps: melodie, explosie, melancholie.Beeld DANIIL LAVROVSKI

De jaren negentig zijn even helemaal terug als je naar Teen Creeps luistert. De Gentse groep draagt zijn invloeden onbeschroomd op de mouw. Een flard Fugazi hier, een streep Sebadoh, Sugar of Sonic Youth daar. En anders wel een dreinerig gitaartje dat de pootafdruk van Dinosaur Jr. draagt. Melodie en explosie vormen de hoofdbrok, maar melancholie schiet de hoofdvogel af.

Teen Creeps, Forever, uit bij PIAS.

Toegankelijke jazz

Jason Moran. Alles klinkt bij hem altijd simpel. Beeld RV
Jason Moran. Alles klinkt bij hem altijd simpel.Beeld RV

De eerste jazztraktatie van 2021 werd door pianist Jason Moran in de eerste dagen van dit jaar opgenomen en krap tien dagen later op Bandcamp gezet. Alles klinkt bij Moran altijd simpel, alsof zijn melodische en harmonische vondsten geen enkele moeite kosten. Dit is een even transparant als meeslepend album met twaalf aanstekelijke jazz­composities in popformaat.

Jason Moran, The Sound Will Tell You, op Bandcamp (alleen online)

Zwoel, smachtend en klagend

Jazmine Sullivan op 29 november 2020 in Los Angeles. Beeld via Getty Images
Jazmine Sullivan op 29 november 2020 in Los Angeles.Beeld via Getty Images

Vijf jaar na Reality Show is zangeres Jazmine Sullivan (33) terug met Heaux Tales – een deftigere naam voor ho tales, hiphoptaal voor ‘hoeren­verhalen’. Op het verrukkelijk vormgegeven conceptalbum laat Sullivan ieder liedje – met haar diepe stem zwoel, smachtend of klagend voorgedragen – door een stukje tekst van een van haar vriendinnen voorafgaan.

Jazmine Sullivan, Heaux Tales, uit bij RCA/Sony

Punk is niet dood

Shame: wat een wanhoop. Beeld RV
Shame: wat een wanhoop.Beeld RV

Wordt 2021 het jaar waarin een tweede post-punkrevival ook nietsvermoedende popfans overspoelt? Met de nieuwe plaat van Shame zou dat zomaar kunnen. Je wordt bijna onpasselijk van de wanhoop in hun nieuwe songs. De gitaren raggen metalig, ze kronkelen, barsten open of kotsen atonale noise uit. De neurose als ultiem vaccin.

Shame, Drunk Tank Pink, uit bij Dead Oceans

Fuck de brexit

Sleaford Mods: tegen de schenen schoppen. Beeld RV
Sleaford Mods: tegen de schenen schoppen.Beeld RV

Sleaford Mods zingt zoals het gebekt is. Niet dus. Jason Williamson sneert op zijn elfde plaat dat het een lieve onlust is, terwijl spartaanse elektronica en postpunk de ruggengraat vormen. Tekstueel blijven de Mods tegen schenen schoppen. Wedden dat de slogan ‘Let’s get brexit fucked by a horse’s penis’ binnenkort ergens op een muur in Engeland gekalkt staat?

Sleaford Mods, Spare Ribs, uit bij Rough Trade Records

Afscheid van een zoon

Steve Earle met zijn zoon Justin Townes. Beeld rv
Steve Earle met zijn zoon Justin Townes.Beeld rv

Singer-songwriter Justin Townes Earle, zoon van Steve Earle, overleed vorig jaar aan een combinatie van drugs en medicijnen. De rouwende ­vader eert zijn zoon op de voor hem best denkbare manier: met een ­coveralbum. Ontroerend, treurig en luguber tegelijk. Justin ­Townes Earle krijgt zo alsnog een prominente plek in het hart van de Amerikaanse roots.

Steve Earle & The Dukes, ‘J.T.’, uit bij Roots

Soundtrack voor hufters

De band Viagra Boys. Beeld Humo
De band Viagra Boys.Beeld Humo

De hufters hebben gewonnen, denk je weleens als je om je heen kijkt. Die hufters hebben nu een soundtrack: ‘Ain’t Nice’, een verrukkelijk bot punkdeuntje van Viagra Boys. Hun tweede album bevat geen Nobelprijswaardige lyrics, maar wat doet dat ertoe? Frontman Sebastian Murphy snauwt stijlvol langs kaduke, The Fall-achtige grooves.

Viagra Boys, ‘Welfare Jazz’, uit bij Rough Trade

Terugkeer van The KLF

The KLF Beeld rv
The KLFBeeld rv

Het geflipte Britse duo The KLF (ook bekend als The Justified Ancients of Mu-Mu) verwijderde bijna dertig jaar geleden hun catalogus uit alle muzikale winkelrekken. Met de verzamelaar Solid State Logik 1 zijn ze weer terug te vinden voor wie hun hits niet tijdig had ­aangeschaft. Acht singles die de band rond 1990 uitbracht, staan nu op de streamingdiensten.

The KLF, ‘Solid State Logik 1', uit bij KLF Commu­nica­tions

Cave en Lens in de soundtrack van 2021

Nick Cave & Nicholas Lens. Beeld Fabrice Giraud
Nick Cave & Nicholas Lens.Beeld Fabrice Giraud

Daar is Nick Cave alwéér – nu met de Belgische componist Nicholas Lens. Ooit werkten ze samen voor de opera Shell Shock; nu schreef Cave op verzoek van Lens twaalf litanieën. Lens verweefde de ontroerende teksten in wat hij een “bescheiden kameropera van ­slapende dromen” noemt. L.I.T.A.N.I.E.S is dé soundtrack voor deze maanden.

Nick Cave & Nicholas Lens, ‘L.I.T.A.N.I.E.S’, uit bij Deutsche Grammophon

Detailduivel

De Britse elektronicaveteraan Four Tet. Beeld Stephanie Sian Smith for the Guide
De Britse elektronicaveteraan Four Tet.Beeld Stephanie Sian Smith for the Guide

Op Parallel is de Britse elektronicaveteraan Four Tet weer kwistig met UK garage, het Londense dancegenre dat hij geraffineerd ontmantelt en opnieuw inkleedt. Elders rinkelen psychedelische belletjes of gonst ijlhoofdige ambient. Er zijn ook kwieke dansvloerstampers vol verrassende ritmische accenten en angelieke stemsamples. Deze duivel herken je aan de details.

Four Tet, ‘Parallel’, uit bij Text

Lockdown-lol uit Liverpool

Paul McCartney. Beeld Stella McCartney
Paul McCartney.Beeld Stella McCartney

Paul McCartney heeft wel iets met periodes van isolement. Toen in ’69 The Beatles verkruimelden, verschanste hij zich een winter lang in Londen. Het resultaat was McCartney I. De lock­down begin vorig jaar bracht opnieuw een plaat voort. Geen bovenaards meesterwerk, wel een steengoed album vol onbezonnen, speels experimentele en sentimenteel charmante nummers.

Paul McCartney, ‘McCartney III’ uit bij Capitol Records

Schoon volk op bezoek

Taylor Swift. Beeld NME
Taylor Swift.Beeld NME

Op haar nieuwste album slaat Taylor Swift opnieuw de handen in elkaar met Aaron Dessner van The National. En er komt nog meer schoon volk langs. Bon Iver, bijvoorbeeld, of de zusjes van HAIM. Stuk voor stuk samenwerkingen die tonen dat Swift oneindig veel meer in haar mars heeft dan de country­deuntjes waarmee ze haar ­carrière startte.

Taylor Swift, ‘Evermore’, uit bij Republic Records

Kosmische inspiratie

The Avalanches: Tony Di Blasi (l) en Robbie Chater. Beeld Grant Spanier
The Avalanches: Tony Di Blasi (l) en Robbie Chater.Beeld Grant Spanier

Voor hun derde plaat zochten The Avalanches de inspiratie in de kosmos, bij de relatie tussen wetenschappers Carl Sagan en Ann Druyan en hun zoektocht naar intelligent leven. Dat klinkt misschien niet zo rock-’n-roll maar het levert wel een kanjer van een album op. Met dank aan Kurt Vile, Johnny Marr en MGMT die op We Will Always Love You ­allemaal hun stem even uitlenen.

The Avalanches, ‘We Will Always Love You’, uit bij ModularRecordings

Kronkelen door satijnen lakens

Megan Thee Stallion op het festival 'Red Rocks Unpaused' in Morrison, Colorado, begin september 2020. Beeld Getty Images for Visible
Megan Thee Stallion op het festival 'Red Rocks Unpaused' in Morrison, Colorado, begin september 2020.Beeld Getty Images for Visible

Met ‘WAP’ (‘Wet-Ass Pussy’) maakte Megan Thee Stallion samen met Cardi B een van de hits en de videoclips van het jaar. Na de dertig singles die Megan de voorbije jaren uitbracht, komt de 25-jarige rapper nu met haar debuutplaat. Op Good News kronkelt Megan Thee Stallion hitsig door satijnen lakens en temt ze haar boyfriends als een Heerser.

Megan Thee Stallion, Good News, uit bij 300 ­Entertainment

Opera met Cave

Nicholas Lens en Nick Cave. Beeld Charlie De Keersmaecker
Nicholas Lens en Nick Cave.Beeld Charlie De Keersmaecker

Zijn Idiot Prayer is nog maar net terug, en daar is Nick Cave alweer – nu met de Belgische componist Nicholas Lens. Ooit werkten ze samen voor de opera Shell Shock; nu schreef Cave op verzoek van Lens twaalf litanieën. Lens verweefde de ontroerende teksten in wat hij een “bescheiden kameropera van ­slapende dromen” noemt. Dé soundtrack voor dit jaar.

Nick Cave & Nicholas Lens, L.I.T.A.N.I.E.S, uit bij Deutsche Grammophon

Ode aan de millenniumrap

Geoff Barrow. Beeld rv
Geoff Barrow.Beeld rv

Geoff Barrow van het onnavolgbare Portishead gaat even zorgzaam en meticuleus om met zijn satellietprojecten als met het moederschip. Op Quakers is Barrow een van drie producers die de hiphop van rond de millenniumwissel eren. Denk: DJ Shadow, MF Doom en andere gruizige sample­tovenaars. Zoals op het debuut uit 2012 ligt ook nu de lat hoog.

Quakers, II: The Next Wave, uit bij Stones Throw

Hebbeding voor The War On Drugs-fans

Adam Granduciel van The War On Drugs, Pukkelpop 2018. Beeld Damon De Backer
Adam Granduciel van The War On Drugs, Pukkelpop 2018.Beeld Damon De Backer

Wie al eens een optreden van The War On Drugs zag, weet dat frontman Adam Granduciel op het podium uit ander hout gesneden lijkt dan op plaat. Zijn zang is minder delicaat, wat lijziger met die dylaneske ­frasering. Live Drugs is een hebbeding voor de fans, een overtuigend bewijs van hoe krachtig en tijdloos de songs door het vele touren gingen klinken.

Live Drugs is verschenen bij Super High Quality

Rockchick Miley

Miley Cyrus. Beeld rv
Miley Cyrus.Beeld rv

Hoeveel genres kun je als zangeres aan? Nadat Miley Cyrus zich al aan pop en country waagde en zelfs tegen hiphop aanschurkte, gooit de ­zangeres zich nu op rock, met gastbijdrages van onder meer Joan Jett en Billy Idol. Als ‘rock’ voor ‘veel’ en ‘luid’ staat, dan is Plastic Hearts alvast zeker Cyrus’ rock­album. Al zijn er ook rustpunten en kleinere liedjes.

Plastic Hearts is verschenen bij Sony

Heilzame Eels

Mark Oliver Everett van Eels. Beeld Gus Black
Mark Oliver Everett van Eels.Beeld Gus Black

Mark Everett van Eels zoekt op zijn nieuwe studio­plaat Earth to Dora bewust het middenveld op. Geen overdadig ­melodrama of verhalen over dood en droefenis, wel een minzame plaat die gekenmerkt wordt door een kalmerende, vredevolle sfeer. En dat heeft een heilzaam effect in tijden van lockdown. Goed gedaan van de 57-jarige Amerikaan.

Earth to Dora is verschenen bij E Works / PIAS

Fjorden en lagunes

Gert Keunen: Heis. Beeld rv
Gert Keunen: Heis.Beeld rv

Gert Keunen droomt van Noorse fjorden en Zweedse lagunes op Heis, zijn debuut onder ­eigen naam. Als Briskey sloot deze muzikant-­journalist-socioloog-bierbrouwer ooit naadloos bij de lounge­jazz van St Germain aan, maar die tijd is voorbij. Een pandemie en de daaruit voortgevloeide lockdown dwongen Keunen tot radicale herbronning.

Heis is ­verschenen bij 2044898 ­Records DK

Trixie heruitgevonden

Trixie Whitley op de Lokerse Feesten 2019. Beeld Damon De Backer
Trixie Whitley op de Lokerse Feesten 2019.Beeld Damon De Backer

Soms maak je iets, maar stel je naderhand vast dat je er evengoed een compleet andere draai aan had kunnen geven. Trixie Whitley deed nu zoiets met haar bejubelde plaat Lacuna uit 2019. Samen met multi-instrumentalist Stuart Bogie hertekende ze het sounddesign. Lacuna Re-imagined klinkt soms zelfs nog iets meer bevlogen en ontroerend dan het origineel.

Lacuna Re-imagined, uit bij Unday Records

Nick Cave zonder Bad Seeds

De Australische muzikant Nick Cave.  Beeld EPA
De Australische muzikant Nick Cave.Beeld EPA

De bijbehorende concertfilm was, omwille van de lockdown, níet in de bioscoop te zien. Maar van het album Idiot Prayer kunt u wél genieten: Nick Cave liet The Bad Seeds even achter om in het Londense Alexandra Palace helemaal op z’n eentje te concerteren: zijn enige gezelschap bestaat uit een piano en een indrukwekkende back catalogue.

Idiot Prayer. Alone at Alexandra Palace, uit bij Mute

Dinorockers kunnen het nog

Een mailtje van Angus Young zette alles in gang. Of ze met AC/DC geen laatste eerbetoon konden doen voor Malcolm Young, zijn broer en oprichter van de band? Meteen was de trein vertrokken, met Power Up als resultaat. Geen beukende songs, maar meer down­tempo dan we gewoon zijn van de rockers. En met verrassingen, zo­als een scattende Brian Johnson.

Power Up, uit bij Columbia/Sony

IJslandse verstilling

Olafur Arnalds twee jaar geleden in Manchester. Beeld Redferns
Olafur Arnalds twee jaar geleden in Manchester.Beeld Redferns

In tijden van onrust en onzekerheid kan muziek troost brengen, en al zeker als die muziek van Ólafur Arnalds komt. Nadat hij op zijn vorige platen wat experimenteerde, keert de IJslandse vaandeldrager van de neoklassieke muziek op zijn nieuwste worp vooral terug naar de muziek die hem groot maakt. Verstilde, minimalistische composities dus die rust brengen.

Ólafur Arnalds, Some Kind of Peace, uit bij Mercury

De meester uit Beiroet

De in Beiroet geboren Franse trompettist Ibrahim Maalouf. Beeld AFP
De in Beiroet geboren Franse trompettist Ibrahim Maalouf.Beeld AFP

Ibrahim Maalouf is wellicht de succesvolste trompettist van het moment, maar veel reden om te vieren heeft hij niet. Niet alleen omdat hij niet kan optreden, maar ook omdat de explosie in zijn geboortestad ­Beiroet – hij was daar toen – nog nazindert. Op 40 Melodies stript hij tientallen oudere composities meesterlijk tot alleen de essentie overblijft.

Ibrahim Maalouf, 40 Melodies, uit bij Mi’ster

Zwanger van betere tijden

Zwangere Guy. Beeld Ramy Moharam Fouad
Zwangere Guy.Beeld Ramy Moharam Fouad

2020 had zijn jaar moeten worden, maar corona trok daar een dikke vette streep door. 2020 werd een kutjaar voor Zwangere Guy, en dat zingt hij ook op het gelijknamige nummer. Maar tegelijkertijd toont de ‘2Pac van de Marollen’ op BRUTXXL dat hij niet bij de pakken blijft zitten. Zijn nieuwste worp bevat flink wat vernuftige nummers met ­spitante rhymes. Hoezo kutjaar?

Zwangere Guy, BRUTXXL, uit bij Universal

Kalmeren met Eels

Mark Oliver Everett van Eels. Beeld Gus Black
Mark Oliver Everett van Eels.Beeld Gus Black

Mark Everett van Eels zoekt in zijn nieuwe studioplaat Earth to Dora bewust het middenveld op. Het klinkt misschien als op veilig spelen, maar dat is het niet. Geen overdadig ­melodrama of verhalen over dood en droefenis, wel een minzame plaat die gekenmerkt wordt een kalmerende, vredevolle sfeer. En dat heeft een heilzaam effect in tijden van lockdown.

Eels, Earth to Dora, uit bij E Works/PIAS

In de aap gelogeerd

null Beeld DM
Beeld DM

Damon Albarn en Gorillaz vieren dit jaar dan wel hun twintigjarige jubileum, met hun nieuwe ­album Strange Timez blijken ze nog niets aan creativiteit te hebben ingeboet. Het album oogt aanvankelijk als als een rommeltje van genres en stijlen, maar het resultaat is toch weer een feestje dat 2020 wat licht geeft. Met dank aan de ­indrukwekkende gastenlijst ook.

Gorillaz, Strange Timez, uit bij Parlophone

Nummer 20 voor Bruce

Bruce Springsteen: magie op je 71ste. Beeld Brad Barket/Invision/AP
Bruce Springsteen: magie op je 71ste.Beeld Brad Barket/Invision/AP

71 is hij ondertussen, en met Letter to You bracht hij al zijn twintigste studioalbum uit. Maar nog steeds is er van enige ouderdomsverschijnselen weinig te merken bij Bruce Springsteen. In zijn nieuwe album, opgenomen met zijn E Street Band, weet hij opnieuw de magie te creëren die je ook bij zijn vele legendarische live­optredens hoort en ziet.

Bruce Springsteen, Letter to You, uit bij Sony Blue Note

Jazzklassiekers in het nieuw

Jorja Smith doet iets moois met een jazzklassieker op 'Blue Note Re:imagined'. Beeld Redferns
Jorja Smith doet iets moois met een jazzklassieker op 'Blue Note Re:imagined'.Beeld Redferns

Wat krijg je als je een schare getalenteerde jonkies de tanden laat zetten in enkele jazzklassiekers? Spul om duimen en vingers bij af te likken, oordeelde onze man toen hij Blue Note Re:imagined voor het eerst hoorde. Jordan Rakei, Jorja Smith, Nubya Garcia... Allen doen ze iets wonderbaarlijk moois met classics van onder anderen Wayne Shorter, St. Germain en Donald Byrd.

‘Blue Note Re:imagined’, uit bij Blue Note Records

Sensatie zonder naam

Album artwork voor 'Untitled (Rise)'. Beeld rv
Album artwork voor 'Untitled (Rise)'.Beeld rv

Wie zit er achter de muzikale sensatie Sault? Het is een al even groot raadsel als wie Banksy is, of wie De rechtvaardige rechters stal. Maar dat neemt niet weg dat de groep in amper enkele maanden tijd twee prima albums uitbracht. Een mix van seventiesfunk, disco, salsoul, postpunk, afrobeat en invloeden uit Braziliaanse muziek over thema’s als racisme en rassenrellen.

Sault, ‘Untitled’ (Rise), uit bij Forever Living Originals

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234