Maandag 22/07/2019

Review

Belgische popmuzikanten eren Prince: feestje voor een tricky motherfucker

Bart Peeters en Radio Candip. Beeld Illias Teirlinck

"We hebben het kieken uitgehangen", besloot Bart Peeters na een wervelende avond vol Prince-liefde en hij had niet helemaal ongelijk. Het ging er in het Rivierenhof vaak behoorlijk knetter aan toe tijdens het eerbetoon aan de gevallen Amerikaanse popster. Daarbij sprong Stef Kamil Carlens uit de band, gooide Pieter Embrechts hoge ogen en outte Coely zich als soulrevelatie.

"Dearly beloved, we have gathered here today to get through this thing called…Prince!", parafraseerde Bart Peeters de intro van 'Let's go crazy' vooraleer hij zich op die vlammende rockklassieker stortte. Ceremoniemeester Peeters wist met zijn enthousiasme geen blijf tijdens dit minifestivalletje van Radio 1 ter ere van Prince. Hou zou u zelf zijn? Je ziet niet elke dag gevestigde Belgische rockhelden en jong inlands popgeweld een eerbetoon brengen aan één van de grootste genieën uit de recente muziekgeschiedenis.

Daar zit ook meteen het addertje onder het gras: hoe pak je de songs van een briljant muzikant-producer-arrangeur als Prince aan zonder op je bek te gaan? In het Rivierenhof verzamelden immers een heleboel Princefans waarvan sommigen ongetwijfeld hun idool al talloze keren live hadden gezien. Zouden zij een parade van Belgische coverversies kunnen smaken? Legt dat soort fans de lat niet ontieglijk hoog?

Stijn. Beeld Illias Teirlinck

STIJN, funkateer in hart en nieren, tevens Prince-connaisseur pur sang, sprak na een kwartiertje de verlossende woorden: "Super dat jullie de 'click' kunnen maken. Want wij zijn Prince niet. Wij zijn België." Fijn, want Prince hoef je niet krampachtig achterna te hinken. Je mag ook je eigen draai geven aan zijn liedjes.

Aan Daan om die oer-Belgische eigenzinnigheid kracht bij te zetten. Zonnebril op, paarse broek, sardonische grijns: het geval Stuyven waagde zich prompt aan 'Love thy will be done', dat Prince ooit voor popzangeres Martika schreef, en hij klonk zowaar als Matt Berninger van The National. Een gelijkaardige donkere brom legde hij in 'Controversy', dat een felle 'chicken scratch'-slaggitaar meekreeg. Maar de synthklank was de verkeerde en verleende het nummer een goedkoop kermissfeertje. Kijk, aan dat soort details zijn Prince-afficionado's gevoelig: je raakt maar beter niet aan de signature sounds van die hits. The devil is in the details.

Daan. Beeld Illias Teirlinck

Daan prevelde het Onze Vader over de beat, zoals Prince in het origineel, maar Daan deed het in het Nederlands. Grappig.

Het radicaalst was Stef Kamil Carlens, zij het in die mate dat hij die klassieke popsongs ter plekke een nieuwe glans gaf. Je slikte even toen Carlens, bijgestaan door de felle soulmadammen Leonie en Kapinga Gysel, 'The future' tackelde: een repetitieve pianoriff, loeiende kreetjes en een sound die van tribale voodooblues naar verzengende psychedelische disco schakelde. 'Darling Nikki' turnde hij om tot een Zappa-eske groover. 'Forever in my life' droeg hij op aan zijn kersverse echtgenote, om het liedje vervolgens drastisch te transformeren: Tom Waits in een oase van Mali-blues, zoiets. Onorthodox, maar straf.

Eindelijk drummachines!, dachten we toen STIJN zijn batterij apparatuur het podium oprolde. Want Prince aanpakken zonder ook maar één keer diens legendarische LINN-drumcomputersound door het Rivierenhof te laten ratelen? No can do. Eerder op de avond had STIJN zich al staande gehouden met de begeleidingsband tijdens 'D.M.S.R.' dat hij met een likje 'Flashlight' van Parliament doorspekte. Met de drumcomputer in de rug zette hij 'Something in the water does not compute' naar zijn hand. In zijn uppie achter de piano kleedde hij 'Little red Corvette' uit tot een weemoedige ballad.

Het radicaalst: Stef Kamil Carlens. Beeld Illias Teirlinck

Ere wie ere toekomt: de band die alle artiesten heel even de kans gaf in de voetsporen van Prince te treden, kwijtte zich met brio van die taak. Want Prince is niet alleen een sexy motherfucker maar ook een tricky motherfucker. Dat de groep met orkestleider Serge Feys zich niet bezondigde aan Las Vegas-grandeur en wufte stadionrocktics, was een hele opluchting. Het geheim bij het beteugelen van Prince ligt namelijk bij de terughoudendheid. Prince was - in zijn beste momenten althans - een minimalist die de ingrediënten van een song spaarzaam en efficiënt aanwendde. "Het geheim van de funk? Ruimte laten", zei hij daar ooit zelf over. 

Nou, dat hadden Feys en co. goed begrepen. Fantastisch om te zien hoe meticuleus Isolde Lasoen de groove beteugelde en geen roffel teveel speelde. De koperblazers hoestten en kuchten dat het een lust was, de geweldige achtergrondzangers (Nina Babet, Steve Kashala en Monique Harcum) kringelden op onevenaarbare wijze om de leadmelodie heen en de bas van Mirko Banovic hakte en plopte tot we het in de onderbuik voelden kriebelen.

Mooie momenten te over. Lady Linn, in een felrode jurk, die 'How come you don't call me anymore' aanpakte. The Voice-kandidate Lisa die in 'Purple Rain' Anouk het nakijken gaf. Radio Candip dat met 'Sometimes it snows in april' de ontroerde Princefans liet meezingen en -wiegen. Ertebrekers dat 'She's always in my hair' én 'Erotic city' én een niet te versmaden 'Girls & boys' bij het nekvel greep.

Dé revelatie: Coely. Beeld Illias Teirlinck

Ook de rotaanstekelijke performance van Pieter Embrechts ("afkomstig uit het Minneapolis van het kieskanton Kontich", aldus Bart Peeters) maakte indruk. Hij zette een hoogst originele akoestische versie van 'A love bizarre' van Sheila E. neer en gaf zijn gitaar de sporen in 'I can never take the place of your man', dat bij het publiek voor euforie zorgde.

Dé revelatie van de avond? Coely, tot voor kort bekend als Antwerps rapfenomeen met een handvol puike radiohits op haar conto. Na dit Prince-eerbetoon lijkt voor haar de sky the limit. Ze huppelde moeiteloos door een funky 'Uptown', zette 'Diamonds and pearls' helemaal naar haar hand en domineerde 'Why you wanna treat me so bad', dat ze zong met de zonnige feel van de jonge Michael Jackson. Ze had de moves, de juiste attitude, een aanstekelijke swagger én ze zong iedereen op een hoopje. Wauw.

Deze Prince-avond van Radio 1 was een viering én een genezingsproces. Een fraai doekje voor het bloeden. Een troostende schouder. "Prince is overleden maar gelukkig is hij onsterfelijk", stamelde Bart Peeters na afloop. True that.

Radio 1 Prince Sessie, ook vanavond nog in OLT Rivierenhof in Deurne (uitverkocht).

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden