Maandag 09/12/2019

Muziek

Bedankt voor de dans, Leo: dit zijn de platen van de week

Leonard Cohen. Beeld EPA

Beck stuitert niet langer alle kanten op, maar The Sheila Divine legt die puberale geestdrift wél weer aan de dag. Leonard Cohen stuitert noch blaakt van geestdrift, maar de Master of Gloom evenaart beiden moeiteloos vanuit het graf.

Beeld RV

Leonard Cohen - Thanks for the Dance ****

Met ‘You Want It Darker’ liet Leonard Cohen drie jaar geleden een magistrale afscheidsbrief na. Nauwelijks twintig dagen na de release nam de bard toen een verzekering op de eeuwigheid met zijn doelbewuste zwanenzang. Met een bang hart legden we dan ook dit postuum scriptum op. Maar louche schraapgeluiden in een muzikale kluis blijken gelukkig niet te horen op Thanks for the Dance. Zoon Adam Cohen hield zich opvallend bescheiden op bij het arrangeren, waarbij de donkere, gruizige bariton van zijn vader nog béter uitkomt. Die sobere aanpak getuigt van smaak en elegantie in het bedrukte walsje dat de titelsong is. Maar ook het grandioze ‘The Hills’ smeekt om de repeatknop, net als het ijselijke ‘Puppets’ over de Holocaust: “German puppets burned the Jews/ Jewish puppets did not choose.” Zo somber maken ze de troubadours niet meer, mijnheer.

Beeld RV

Beck - Hyperspace ***

Zo grensverleggend fris en innoverend als in de jaren 90 zal Beck wel nooit meer uit de hoek komen. Niet dat we dat verwachten van iemand die de popmuziek al meer dan eens een bolwassing heeft gegeven met platen zoals Odelay en Midnite Vultures. Op die laatstgenoemde van alweer twintig jaar geleden domineerde de funk, zij het een bruisende, smerige variant ervan. Hyperspace, medegeproduceerd door Pharrell Williams, houdt het op funky synthpop. In ‘See Through’ knipoogt Beck naar de trage r&b anno nu, in ‘Star’ naar de scheve zwarte pop van Blood Orange. 

Elders domineert de zweverige keyboardsound van eightiesiconen à la Godley & Creme of The Human League (zie ‘Stratosphere’ en ‘Everlasting nothing’). Vakmanschap, jazeker, maar we missen de onrustige Beck wiens songs alle kanten opstuiterden. 

Beeld RV

The Sheila Divine - The Beginning of the End... It’s Where We Start Again ***

Met de release van een zesde album viert The Sheila Divine zijn twintigste verjaardag, als je een zeven jaar durende split erbij rekent. Where have the countrymen gone? Kinderen, huwelijken, echtscheidingen, depressie en een midlifecrisis: niets was de groep vreemd. Maar ze missen hun doorstart niet. “Give me my rock-’n-roll until I’ve faded”, bezweert 46-jarige frontman Aaron Perrino dan ook. 

Die puberale geestdrift levert prima gitaarsongs op, en een fraai eerbetoon in ‘Kurt Cobain’. Daarin maakt Perrino de denkoefening hoe het de betreurde frontman zou afgaan als hij vandaag nog leefde. Zou hij eilandhoppen met zijn jacht? Of lullen op Twitter? “It’s a beautiful world but some tap out”, klinkt het in het refrein. “Before they ever had a chance to sell out (...) Just ask Bono, Johnny Rotten or Bruce Springsteen.” Héérlijk vilein!

Wie houdt van goeie, ouwe gitaarrock, een feilloos gevoel voor melodie en sarcastische oneliners, komt ruimschoots aan zijn trekken met dit plaatje. Een nieuwe wind waait niet door The Sheila Divine, maar ook met dit bekende briesje zijn wij twintig jaar na hun debuut weer tevree.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234