Dinsdag 25/06/2019

Beck in Vorst Nationaal: een rollercoaster in je woonkamer ****

Beeld Alex Vanhee

Net voor hij een uitzinnige bisronde zou inzetten, zoomde Beck het podium af met een geel politielint. Geen wonder: u bleek de geboeide kroongetuige van een misdadig straf concert. Twintig jaar na het wereldwijde succes van 'Loser' ging Beck voluit voor de winst in Vorst Nationaal. Een jukebox vol hits en een overschot aan vrolijke gekte stonden garant voor een fenomenaal feestje.

Als een kameleon ontpopte Beck zich gisterenavond achtereenvolgens tot gospelpriester, funky bleekscheet, onbekommerde slacker en droevige clown. Dat de Amerikaanse muzikant zich moeilijk laat inkapselen, was natuurlijk al langer bekend. Ook nu weer beleed deze rare, blonde vogel zijn liefde voor talking blues, moddervette rock, hiphop, gladde funk en glimmende soul. Het American Songbook leek hij net zo goed vanbuiten te kennen, telkens wanneer folk en country de meer ingetogen songs mochten kleuren. In Vorst Nationaal kwamen al die voorkeuren haast achteloos aanwaaien, en wierp de duvelstoejager het ene kleurrijke masker na het andere af.

Het is intussen alweer een bescheiden kinderleven geleden dat Beck nog eens een Belgisch podium onder zijn voeten voelde. Daarmee leek de artiest ook onherroepelijk naar achteren geschoven in het collectieve geheugen. Vorst Nationaal moest voor de gelegenheid zelfs opvallend ingekrompen worden. Een beetje treurig, al liet Beck zich niet uit zijn lood slaan door de lage opkomst: "Net alsof ik in jullie woonkamer zit," grinnikte hij vlak voor de pesterige elektropunk van 'Timebomb' een verrassingsaanval ondernam op je ledematen.

Beck koos voor een dankbare hitset, en kon het zich zelfs permitteren om enig goud links te laten liggen: géén 'Nobody's Fault But My Own', 'Pay No Mind', 'Jack-Ass' of de Korgis-cover 'Everybody's Got to Learn Sometime'.

Wel viel hij gelijk met de deur in huis: een manische versie van 'Devil's Haircut' mocht het feest onbesuisd op gang trekken. De energie spatte van élke kletterende drumslag terwijl de welbekende gitaarriff zich na achttien jaar nog steeds behaaglijk wilde nestelen in je heupen. Hoe vaak gebeurt het nog dat een concert je zo snel en brutaal bij kraag en kruis vat? Dat het geluid aanvankelijk brak klonk in de halflege bunker, deed even het ergste vermoeden, maar gelukkig bleek ook de geluidstechnicus snel wakker geschud.

Hoe kon het anders: 'Black Tambourine' trok minstens even fel van leer, terwijl de slacker-hymne 'Loser' Beck openingshattrick mocht vervolledigen. Wat zeggen we? Hij toonde zich zelfs genereus genoeg om die drievoudige glansprestatie op te rekken tot een vierde uppercut. Met 'The New Pollution' werd elke fan van de oude Beck op zijn wenken bediend.

Met ingetogen songs bleek de nineties-legende gelukkig niet al te scheutig. Een wonderlijk mooi 'Lost Cause' en een melodramatisch 'Wave' garandeerden bescheiden kippenvel, maar vaker zette Beck in op een indrukwekkend feestje. De spetterend visuals in 'Gamma Ray' lieten het stormen op je netvlies, terwijl de gastheer van de avond meer dan eens over het podium tolde als een op hol geslagen marionet. Zijn virtuoze, zeskoppige band tekende intussen voor een strak tempo, zelfs in een volledig deraillerend 'E-Pro'.

In de bisronde mocht ook oude getrouwe Jon Birdsong (zie Midnite Vultures) de trompet beroeren. Dat leverde naast een manisch 'Sexx Laws' ook de langoureuze slow jam 'Debra' op, waarin Beck zich naar eigen improviseren "trapped in the closet, like R. Kelly" bleek te voelen. Eerder had de zanger zich trouwens ook al aangeschurkt tegen de heerlijke discoriedel 'I Feel Love' van Donna Summer.

En dan moest 'Where it's At' nog komen, waarin de Beatles, Stones, Bowie, The Doors, Rod Stewart en latin muziek in elkaar vergleden.
Buiten adem verliet je achteraf Vorst Nationaal. Alsof je net een overdonderende rollercoaster-rit had overleefd.

Hooguit drie woorden liggen op zo'n ogenblik bestorven op je lippen. Nòg een keer.

Hopelijk wacht Beck niet wéér zes jaar om zijn eeuwig jonge tronie in onze contreien te laten zien.

Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden