Donderdag 22/08/2019

Concertverslag

Beck in de AB: ongrijpbaar, onweerstaanbaar

Beck in de AB: een kanonnade van hits Beeld Alex Vanhee

Of hij onze tijd waard was, vroeg Beck zich af tijdens ‘Mixed Bizness’. Absoluut! De Mr. Ripley van de popmuziek verschoot in Brussel vaker van kleur dan een kameleon in een verffabriek, en hij gaf de verveling weinig speelruimte. Where it’s at? Gisteren in de AB, en vanavond nóg een keer!

Het is waar: Beck Hansen is niet meer de magere weirdo in een veel te ruim zittend pak die in zijn enthousiasme haast van het podium stuitert en de boel al eens doelbewust saboteert, zoals we hem op Pukkelpop 1995 zagen doen. Anno 2018 speelt hij met een solide band, is zijn show gestroomlijnd en valt zijn kostuum – met kek hoedje – perfect om zijn nog altijd ranke lijf.

Klinkt bezadigd? Dat bleek allerminst het geval in de AB: niet alleen had Beck de feestelijke hits maar voor het oprapen, hij stond zich ook geweldig te amuseren – en hij bewoog een stuk soepeler dan het al wat strammere publiek. Eén keer hadden we met onze ogen geknipperd, en hop, daar waren al vijf songs gepasseerd. 

Een dik aangezette rockversie van ‘Devils Haircut’ met overstuurde megafoonstem ging over in ‘The New Pollution’, waarbij Beck met zijn vingers in de lucht het danstempo dirigeerde. ‘Qué Onda Güero’ volgde, met een intro in het Spaans, een rappende Beck en een broeierig sfeertje – de zon van Los Angeles brandde in onze nek, net als later in de set bij ‘Girl’.

Beck in de AB: een dekselse duivelskunstenaar. Beeld Alex Vanhee

Nog leuker waren de puntige, wavy pop van ‘Gamma Ray’ en vooral het recente ‘Wow’, met die rare, trap-achtige beat waar Becks kinderen zo dol op zijn. Begrijpelijk: dit was Beck op z’n meest speels, de bleekscheet (of guero, zoals hij in zijn jeugd door zijn Spaanse maatjes werd genoemd) die zich een weg knipt-en-plakt door de hiphop, en daar een krakkemikkige, maar kleurrijke collage uit haalt. “I just feel so free right now”, zong hij en dat hoorde je.

Over de intro van ‘Mixed Bizness’ improviseerde Beck een heerlijk onnozele reeks praktische afspraken met het publiek, waarna de freaks van de ketting mochten, net als in de opgepompte garagerock met hiphopbeats van ‘E-Pro’ en natuurlijk het meegebrulde ‘Loser’ aan het eind van de set. 

In nieuwe songs als ‘Up All Night’ en ‘Colors’ toonde hij dan weer dat zijn hitgeweer nog lang niet leeggeschoten is: Beck liet zich inspireren door ‘Get Lucky’ van Daft Punk en ‘Happy’ van Pharrell Williams, en dat leverde kanonnades van catchy hooks, drops en breaks op.

Losgeslagen feestje op Sunset Strip

Hij méénde het trouwens met dat soort ADHD-pop vol sugar rushes – er was geen spoortje van ironie te spotten in zijn performance. ‘Dreams’ vormde zo, met zijn mix van yachtrock en disco-Chic, de perfecte soundtrack bij een losgeslagen feestje in de bars langs de Sunset Strip. Zelf had Beck het over “psychedelische vreugde” en “Michael Jackson op een psychtrip”.

Viel in deze context lichtjes tegen: het nieuwe, naar zongebleekte Fleetwood Mac uit de eighties zwemende ‘Seventh Heaven’– komend weekend, bij uw wijnovergoten barbecue, zal het vast een stuk beter passen. Ook prachtsongs ‘Heart is a Drum’ en ‘Blue Moon’, allebei uit het pastorale Morning Phase (2014), kregen niet de best mogelijke uitvoering: de orkestrale droom spatte uiteen door de net iets te potige, weinig subtiele sound. Al klonk in die nummers wel weer fraaie samenzang van de B53’s (een deel van Becks band) en mooi gitaarwerk van unsung hero Jason Falkner.

Als maanbeschenen crooner overtuigde Beck wél ruimschoots. “Your sorry eyes cut through the bone”, zong hij in de solo op gitaar gebrachte break-upballad ‘Lost Cause’, en ook wij voelden een siddering tot in ons ruggenmerg. “Waving your guns at somebody new”, klonk het nog, en wie de liefde ooit had voelen bijten – wie niet? – streelde zijn littekens. 

Ook ‘Debra’, volgens Beck een verzoeknummer, was een “ode aan die fragiele expressievorm die liefde is”, maar sneed – gelukkig misschien – niet zo diep. Halverwege begon Beck te improviseren met grappen over de Brusselse Grote Markt, selfies, Hyundais en hashtags over #komkommerkaas. Aan het eind ging ‘Debra’, dat onlangs nog opdook in Bevergem en de film Baby Driver, over in ‘Raspberry Beret’ van Prince.

Beck in de AB: de perfecte soundtrack bij een losgeslagen feestje in de bars langs de Sunset Strip. Beeld Alex Vanhee

Zelfverklaarde loser

‘Debra’ deed ons twee dingen hopen: dat Beck nog eens een solotournee onderneemt, alleen met zijn gitaar en zijn talent om in te spelen op de ingevingen van het moment. En dat hij, net als Prince, ook aftershows – mét band, zonder setlist – begint te geven. In de bissen kregen we daarvan alvast een glimp te zien. ‘Where It’s At’ werd een lekker losse funkjam, waarin de voorgestelde groepsleden elk om beurt een stukje van een cover speelden: ‘Miss You’ van de Rolling Stones, ‘Cars’ van Gary Numan, ‘Once in a Lifetime’ van Talking Heads en ‘Good Times’ van Chic. Beck zelf stampvoette er op mondharmonica nog eens het stokoude ‘One Foot in the Grave’ door.

In afwachting daarvan blijft Beck een duivelskunstenaar, een kerel in kostuum met een eindeloos arsenaal van aliassen: een zelfverklaarde loser en een bleekscheet, maar ook een even ongrijpbare als onweerstaanbare popster.

De extra show vanavond in de AB is uitverkocht. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden