Donderdag 17/10/2019

Graspop

"Because it's ALL METAL, ALL THE TIME"

Beeld GMM

Met zo'n 150.000 fans van zware gitaren en brullende zangers was de twintigste jaargang van Graspop groter dan ooit. De keuze voor heavy metal blijft al twee decennia lonen in Dessel. Van een kwakkelend familiefestival is Graspop uitgegroeid tot een internationaal gerespecteerd instituut.

Kiss, Judas Priest, The Scorpions, Alice Cooper, Motörhead. Terwijl je de belangrijke namen dit weekend op de twee hoofdpodia aan de Stenehei in Dessel zag passeren, kon je niet anders dan vaststellen dat het groepen zijn die twintig jaar ook op de eerste editie van de Metal Meeting hadden gepast. Toch trekken die stalen oudjes elk jaar tienduizenden bezoekers, een internationaal publiek ook.

De metaldriedaagse in de Kempen kwam er nadat het familiefestival Graspop ei zo na ten onder ging. Topacts als Joe Cocker en Simple Minds lokten in 1995 amper volk, en zo koos de organisatie na tien jaar resoluut voor de harde kant. De kaart van de niche bleek een schoppenaas te zijn. Kwamen er op de eerste 'harde' editie van Graspop tienduizend fans naar vijftien groepen op twee podia kijken, dan was de editie 2015 van Graspop Metal Meeting er een met liefst vijf podia en 98 groepen, die elke dag bijna 50.000 fans lokten van over heel Europa. Er werd afgelopen donderdag zelfs een vierde dag aan toegevoegd met Belgische acts.

Het negenkoppige monster Slipknot stond zoals altijd garant voor een snoeiharde, maar sterke show. Beeld GMM

Internationale metalbands als het Britse Saxon ijveren elk jaar om hier op het podium te geraken (dit jaar is het niet gelukt). Ze vragen hun fans tijdens concerten expliciet om de organisatie aan te schrijven. Ook Dee Snider, de bonde krullenbol van Twisted Sister, vond het al een hele eer om op Graspop te staan. Waarom? "Because it's all metal, all the time."

Die vlag gaat nog meer op sinds de organisatie ervoor koos om enkele honderden meters verderop naar de ruimere Stenehei te verhuizen (waar op 6 juli ook AC/DC zal optreden), en er sinds vorig jaar twee hoofdpodia naast elkaar neer te zetten. De duizelingwekkend hoge stem van Rob Halford (Judas Priest) was zo nog door je trommelvlies aan het nazinderen, toen Slipknot nog geen tien minuten later al aan hun verpletterend optreden begon. Graspop leverde drie dagen een meer dan stevige dosis hardrock. En wie een indigestie dreigde op te lopen, kon nog altijd de biertent of het reuzenrad opzoeken.

Jazeker, er zijn nog nichefestivals in ons landje. Waar punks welkom zijn en met Sinner's Day ook de new wavers. Maar zo groot als Graspop werden ze nooit (Sinner's Day ging dit jaar zelfs niet door, enkel een verkleinde versie vond eind april plaats in Retie).

Vanwaar die tweespalt? Metalfans blijven erg trouw aan hun genre. Ook al liggen de gloriedagen van hun geliefde helden al een hele tijd achter ons. Dit is dan ook het soort festival waar het woord 'nostalgie-act' voor werd uitgevonden. En oude generaties brengen tegelijk jongeren mee. Neefjes, nichtjes en kinderen die de metalen microbe overerven. Het was opmerkelijk hoeveel tieners en jonge twintigers er de voorbije drie dagen in Dessel rondliepen. Met leren jekker aan of jeansjasjes met de emblemen van hun groepen erop genaaid, en allemaal steevast in het zwart. Het leger metalfans dunt niet uit.

Platgetreden paden verlaten

Toegegeven, helemaal strookt onze vergelijking met die steevast krasse oudjes niet. Met Slipknot sloot zaterdag een negenkoppig monster de tweede festivaldag af. De gemaskerde bende uit Des Moines groeide en bloeide op na de milleniumwende. En ondanks het verlies van bassist Paul Gray (overdosis) en interne strubbelingen, stond de groep er opnieuw garant voor een snoeiharde maar sterke show. Het was die dag die meteen het meeste volk trok, meer dan The Scorpions op zondag en de duizend-bommen-en-granatenshow van Kiss. Graspop mocht zo zaterdag met 52.000 toeschouwers zelfs het bordje 'uitverkocht' bovenhalen.

Met cross-overhelden Faith No More als slotact durfde de Metal Meeting ook de platgetreden paden te verlaten. En met Blues Pills, Parkway Drive, Hollywood Undead en vooral Five Finger Death Punch stond er nog genoeg jong en aanstormend geweld op Graspop. Er blijven dus voldoende groepen klaar om de volumeknop open te draaien, zodra Lemmy Kilmister (Motörhead) en Gene Simmons (Kiss) het tijdelijke voor het eeuwige wisselen. Tot het zover is, blijven die krasse knarren - getuige de massale opkomst dit jaar - nog steeds welkom aan de Stenehei.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234