Zaterdag 19/09/2020

Filmrecensie

‘Beanpole’: een nacht zonder einde ★★★★☆

BeanpoleBeeld rv

Een reis naar het einde van de nacht om te ontdekken dat de zon nimmer meer ter kimme zal klimmen: Beanpole is een ongenadige én onvergetelijke kijkervaring.

Psychologische oorlogstrauma’s zijn geregeld een vruchtbare voedingsbodem gebleken voor zwaarmoedige cinematografische parels, maar de sfeer was zelden zo terneergeslagen als in Beanpole. De tweede film van het Russische wonderkind Kantemir Balagov, hij was amper 27 ten tijde van de Cannes-première vorig jaar, grijpt om verschillende redenen naar de keel.

Het verhaal speelt in Leningrad tijdens de eerste herfst na de Tweede Wereldoorlog. De twee meter lange, spichtige, witblonde Iya - gemeenzaam bonenstaak genoemd, beanpole dus -  werkt in een veteranenziekenhuis. Al ligt sterfhuis voor fysiek en mentaal geknakte grombaarden dichter bij de waarheid. Wie het niet meer aankan, krijgt op eenvoudig verzoek een spuitje in de nek. De zachte dood volgt naadloos op het lintje.

Flakkerend hellevuur

Iya’s getroebleerde verleden rukt haar bijwijlen uit het dagelijkse bestaan en doet haar, met ogen als starend in een onpeilbare diepte, figuurlijk bevriezen terwijl haar gehoor wegvalt. Ook haar beste vriendin en collega Masha torst een onzegbaar verleden. In tegenstelling tot Iya gelooft zij wél dat ze zich een blijmoedige toekomst kan boetseren, al moet ze daartoe illusie op illusie stapelen. Balagov, die zich voor zijn scenario liet inspireren door De oorlog heeft geen vrouwengezicht van Nobelprijswinnares Svetlana Alexijevitsj, laat zijn twee protagonisten voortdurend balanceren tussen het voorgeborchte van het inferno en het flakkerende hellevuur.

Balagov kiest resoluut voor een antinaturalistische mise-en-scène, ondanks een trillende handcamera, met beklemmende decors en - dé troefkaart van Beanpole - een intense kleurensymboliek. De scènes tussen Iya en Masha baden in weelderig verzadigde groenen en roodtinten die soms zelfs de symboliek overstijgen en een autonome entiteit worden. Over landschappen of decors in films wordt soms betoogd dat ze een personage zijn. Met Beanpole bewijst Balagov dat zelfs kleuren een personage kunnen vormen. In casu eentje dat ik liever niet op een druilerige herfstdag in mijn blikveld krijg. In een zomerse bioscoop daarentegen!

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234