Donderdag 22/08/2019

Concertverslag

Beach House in de AB: strand in de oren

Frontvrouw Victoria Legrand. Beeld Alex Vanhee

Beach House schrijft songs die een andere sterveling hooguit in zijn dromen zou kunnen bedenken. In de AB stond dat muzikale beleid garant voor een soezerige reis langs verre, verlaten stranden. Mocht u achteraf thuis weer uitleggen waar u de hele nacht had uitgehangen.

"Hoe voelen jullie je daar, in de duisternis?", polste Victoria Legrand tussen twee songs door. Een antwoord bleef u haar even schuldig. Die verwarde stilte was natuurlijk makkelijk te verklaren. Het voorbije half uur had Beach House er namelijk weer eens àlles aan gedaan om zijn publiek in een donzig dekentje te wikkelen en zachtjes te wiegen. Onmogelijk om je zomaar uit die behaaglijke roes van Wurlitzer en warm sentiment los te rukken.

Een mens zou al strand in de oren moeten hebben om niet te horen dat het duo uit Baltimore eigenlijk altijd weer hetzelfde liedje speelt. Een beetje sikkeneurige Sombermans zou zelfs kunnen stellen dat Beach House zich al jaren laat voorstaan op een monotone sound. Alleen is dat herkenbare geluid van zo'n hartverscheurende schoonheid dat je in Brussel een concert lang moeiteloos vastgehaakt bleef aan deze groep, net als aan het zicht op een fraaie sterrenhemel als decor of de wonderlijke stem van Legrand - een raadselachtig amalgaam van ijle betovering, verstild drama en trieste schoonheid.

Victoria Legrand. Beeld Alex Vanhee
Victoria Legrand. Beeld Alex Vanhee

Robuust en lieflijk tegelijk

Anderhalve maand na Depression Cherry stelde Beach House onlangs weer een nieuwe plaat voor. Die snelle release van Thank Your Lucky Stars mocht de fans dan misschien verrassen, maar de zweverige sound bleef ook op die plaat voorspelbaar intact.

Toch scheen die laatste langspeler niet helemaal in het kraam van Legrand en Alex Scally te passen. In de AB kreeg Stars zelfs onterecht een stiefmoederlijke bejegening: in de bis kon er weliswaar een fraai 'Majorette' van af, terwijl 'One Thing' zowel robuust als lieflijk tegelijk klonk in de set, en Legrand tijdens 'All Your Yeahs' ook nog een aardig mopje bas bleek te spelen. Maar verder lag de nadruk duidelijk op het (maar nét een tikkeltje minder straffe) Depression Cherry.

Alex Scally. Beeld Alex Vanhee

Herkenningsgejuich

Hoogtepunten in de set waren dan weer steevast een paar jaar ouder. De drumbeat in '10 Mile Stereo' of 'Walk in the Park' kon rekenen op instant herkenningsgejuich, terwijl 'Myth' zowat als een hymne onthaald werd.

Ons hart maakte dan weer een atletisch sprongetje bij de wonderlijke uitsmijter 'Irene', waarin Alex Scally een erezaak maakte van zweverige elegantie, terwijl de stembanden van Legrand gepromoveerd werden tot een romantische pleisterplaats, en elke slag op de snaredrum - harder aangezet dan in de rest van de set - je zowel in als uit bekoring leidde.

In één trek maakte Beach House uw gemoed ook winterklaar. Hoe mooi kan monotoon zijn? De vraag stellen, was ze laten beantwoorden door de groep zelf. Dat die twee maar nooit een andere toon aanslaan.

Victoria Legrand. Beeld Alex Vanhee

De set

Levitation
Beyond Love
Space Song
All Your Yeahs
PPP
Silver Soul
Master Of None
10 Mile Stereo
On the Sea
Walk in the Park
Wildflower
Sparks
One Thing
Myth

Saltwater
Majorette
Irene

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden