Zondag 16/06/2019

Concertreview

Bazart in de AB: fascinerende vingeroefeningen die het beste voor de toekomst beloven ★★★★☆

Bazart in de Ancienne Belgique op 20 april 2019. Beeld Damon De Backer

Bazart keerde zaterdag terug naar de Brusselse AB, daar waar zijn succesverhaal ooit een vliegende start kreeg. Voor de gelegenheid experimenteerden de Belgische popprinsen behoedzaam met hun sound. De hits mochten pas ontploffen in de staart.

What the fuck? was de prangende vraag die in ons opkwam toen Bazart aan zijn uitverkochte AB-concert begon. Felblauw, onheilspellend tegenlicht. Twee silhouetten achter hun batterij synths en een zanger in een lange, donkere mantel. Klakkende en bonkende beats, een knarsende gitaarlijn, korzelig gonzende analoge keyboards. Had Bazart zich omgeturnd tot Nine Inch Nails? Dankzij bovenbeschreven makeover klonk ‘Nodig’ een stuk venijniger dan op plaat.

Het handjevol minder bekende albumtracks waarmee Vlaanderens populairste jongensgroep zijn set opende, strooide listig zand in de ogen. Goed idee om eens aan de arrangementen te sleutelen. We hoorden de door creepy lounge aangevreten triphop van Tricky in ‘Ademnood’. In ‘Koortsdroom’ huisde het type log gonzende synths waarmee LCD Soundsystem graag uitpakt. “Niemand weet hoe laat het is totdat ik weer een afspraak mis” vinden wij bovendien een geinige vondst van zanger Mathieu Terryn. Over diens immer floue teksten is in de muziekpers al te veel gepalaverd, ook al heeft Terryn nooit beweerd dat hij David Byrne of Morrissey achterna wil. Let poets be poets. En laat popzangers gewoon popzangers zijn.

“Voor ons is het hier in de AB begonnen”, vertelde Terryn halverwege de show haast ademloos, alsof hij nog steeds aan het bekomen is van de sneltreinvaart waarmee Bazart in amper twee jaar het Vlaamse popfirmament is ingeschoten. Daarmee verwees hij naar het eerste AB-clubconcert van de band, in 2016, toen het de groep, zijn volgers en de omringende sceptici daagde dat het bij een breed publiek de juiste snaren beroerde. Wat volgde, deed aan de Clouseaumania van eind jaren tachtig denken. Gevolg? Platgewalste Rock Werchters en in de as gelegde Sportpaleizen.

Kraters door de zaal

In vergelijking met die bombastische stadionconcerten bleef de AB-show van vorige zaterdag eerder bescheiden. Geen enkel probleem, wat ons betreft. Van ons hoeft Terryn niet nonstop als een overspannen, door trance bevangen evangelist over de bühne te banjeren. Pas na een drietal liedjes viel een tussenwand achter de jongens weg en kwamen er een extra pianist en een bassist bij. Zij lieten ‘Nacht’ met de spieren rollen, een tedere meezinger waarvan in Brussel de beteugelde pathos in slowmotion uit zijn dwangbuis barstte. ‘Lux’, één van Bazarts meest onderschatte songs, pochte met een assertieve, Goose-achtige bassynth die kraters trok door de zaal. ’t Zijn beslist geen pussies, die boys, wat de doorsnee aan Motörhead en rood vlees verslingerde hooligans uit uw dorp ook mogen beweren.

In de AB etaleerde Bazart niet zelden zijn oor voor detail. Zie: het schoorvoetende ‘Tunnels’ waarin Simon Nuytens kristallen gitaargerinkel aan Radiohead refereerde. Of ‘Onder Ons’ met zijn meesterlijke poprefrein en de wonderlijke Eefje De Visser die prachtig uithaalde in de outro van het nummer. Of de talloze keren dat Nuytten en Oliver Symons hun falsetten vervlochten tot echoënde ambientbedjes voor Terryns romantische gepieker. Voeg daarbij Bazarts subtiele geflirt met drie decennia r&b en u krijgt een mélange waarmee de generaties Y en Z vandaag hun wanhoop, hun vervreemding en hun hunkeringen proberen te verklanken. Dat bij ons Bazart en Oscar & The Wolf met die formule potten breken, is een hele prestatie, ook al omdat hun muziektaal niet noodzakelijk commerciële slagkracht impliceert. Kijk naar gelijkgestemde artiesten als Liss, Vera of Day Fly die vooralsnog niet van de underground loskomen.

Niet elke song trof doel. ‘Voodoo’ deed aan als een b-kantje van Depeche Mode: zijn broeierige balearicgroove was goed gemaakt maar de melodie was simpelweg niet memorabel genoeg. ‘Niet Te Dichtbij / Côte à Côte’ had naar onze smaak een te hoog Modern Talking-gehalte (nee, u hoeft ze écht niet te googelen, beste millennials!) en bleef niet plakken, ondanks de geïnspireerde cameo van rapper Baloji.

De fun, de hits

Onnodig te vermelden dat de grootste hits de fans alle hoeken van de zaal lieten zien. Een piekfijn ‘Chaos’, het onverwoestbare ‘Goud’ en ‘Grip (Omarm Me)’ werden meegebruld als waren het nationale hymnes. Terryns verzoek om tijdens de twee laatstgenoemde liedjes uitzinnig op en neer te springen zoals dat ooit gebeurde tijdens Bazarts eerste AB-doortocht (“ik wil de zaal horen daveren”) werd - u raadt het nooit - achteloos ingewilligd.

Met dit wat intimistischere maar onverrichterzake kordate concert bewees het trio dat het ook zonder de franjes en de bombast overeind blijft. Dat de groep zijn songs subtiel vertimmerde en zijn concert langzaam liet onluiken, met de crowdpleasers helemaal achteraan, is interessant. Herschik de arrangementen van de onbekende songs, tweak de productie enigszins en je krijgt fascinerende elektronische vingeroefeningen die het beste beloven voor de toekomst, zo bleek uit de eerste helft van deze show.

Maar wat nu? Op naar de derde ‘moeilijke’ plaat? Da’s in de regel het album waarmee een groep in de spiegel kijkt en prompt zijn eigen houdbaarheid onder ogen krijgt. Dringt een bezinning zich op? Moet Bazart zichzelf heruitvinden? Of behoedzaam vervellen om zijn fanbase niet te fel te bruskeren? En is dat wel voldoende in deze tijden van razendsnelle muziekconsumptie en hypes-van-één-week? Heeft iemand toevallig een glazen bol?

Gezien op 21 april in de AB, Brussel

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden