Woensdag 05/08/2020

RecensieBaron noir

‘Baron noir’ is de Franse ‘House of Cards’, maar dan de betere (geloofwaardige) versie ★★★★☆

Anna Mouglalis (links) en Kad Merad in Baron Noir.

De politiek intriges in Baron noir leggen de tegenstellingen in de Franse maatschappij bloot.

Het is voor de politiek in het algemeen, voor de Franse politiek in het bijzonder en voor de Socialistische Partij van Frankrijk helemaal, te hopen dat Eric Benzekri een rijke fantasie heeft. De 37-jarige Fransman, schrijver van de serie Baron noir, waarvan inmiddels alle drie seizoenen te zien zijn, was sinds zijn 16de actief in de politiek, onder meer als beleidsmedewerker van de Socialistische Partij.

Met Baron noir schreef hij een duister en soms komisch politiek drama dat internationaal is geroemd. The New York Times complimenteerde de “uitgebalanceerde mix van lokale en nationale politiek” en The Guardian schreef: “Het is de Franse House of Cards en het is geweldig goed.” Je zou zelfs kunnen zeggen dat de vergelijking met die laatste serie Baron noir geen recht doet, want waar House of Cards al vrij snel uit de bocht vloog en ongeloofwaardig werd, is het sterkste punt van Baron noir de volstrekte geloofwaardigheid. Die is te danken aan het ijzersterke scenario van Benzekri c.s. (er waren in totaal zeven schrijvers betrokken) en, in het eerste seizoen, aan de drie al even sterke hoofdrolspelers.

Benzekri laat het hoofdpersonage Philippe Rickwaert (geweldige rol van Kad Merad, de postbode uit de hitkomedie Bienvenue chez les Ch’tis) voortdurend heen en weer reizen tussen Duinkerke en Parijs. In de grauwe Noord-Franse industriestad stad is hij de socialistische burgemeester, gezegend met een populistisch charisma. In de hoofdstad is hij de vertrouweling van partijbons Francis Laugier (een vermoeide en vileine Niels Arestrup, de maffiabaas uit Le prophète). Aan de vooravond van de presidentsverkiezingen, waarin Laugier een nek-aan-nekrace uitvecht met zijn conservatieve opponent, dreigt een financieel schandaal de socialisten te nekken - het moment waarop Rickwaert opstaat als ware vertrouweling en spindoctor van Laugier. 

Lelijke oren

In de dwaze nacht die volgt om het schandaal te voorkomen verandert Rickwaert, aanvankelijk zonder dat iemand het beseft, van een opgewekte idealist in een machiavellistische cynicus. Hij toont zich een kundig klusjesman voor Laugier, die verkozen zal worden tot president, maar loopt grote krassen op zijn ziel op, omdat hij in feite de dood van een vertrouweling op zijn geweten heeft. En alsof dat niet genoeg is, slachtoffert Laugier hem in de nasleep der dingen ook nog, om zijn eigen hachje te redden. Het zijn de sleutelmomenten die bepalen dat volksheld Rickwaert zich zal ontpoppen als een strateeg en tacticus, gedreven door wraakgevoelens.

Wat volgt, is een elkaar steeds sneller opvolgende reeks intriges, die slechts draaien om één ding: macht. En waarin sommigen sneuvelen en anderen, onder wie Amélie Dorendeu (Anna Mouglalis), een onstuitbare opmars beleven. Rickwaert is daarin niet zelden de drijvende kracht en al eindigt seizoen 1 – het schandaal keert aan het slot meedogenloos terug – voor hem op de slechtst denkbare wijze, je hoeft geen ziener te zijn om te voorspellen wie in de volgende seizoenen sterker zullen terugkeren.

Hoewel Baron noir in directe zin handelt over de politiek, zei de auteur Benzekri in een interview met de VPRO-Gids: “Zoals The Sopranos eigenlijk geen serie is over de maffia, maar over Amerika, zo is Baron noir geen serie over politiek, maar over Frankrijk.” Zie het verschil tussen Duinkerke en Parijs. In de eerste stad bepaalt een grauwsluier de kleur en hebben de eerlijke industriëlen een vieze baard en lelijke oren. In Parijs is het licht romantisch gedimd en veinzen de grijze pakken vriendschap en vertrouwen. Het is ouderwets links idealisme tegenover centralistische pragmatiek en bier tegenover wijn. En daartussen beweegt zich de onvermoeibare Philippe Rickwaert met zijn wijze lessen. “Politiek is als jazz”, vertrouwt hij optimistisch iemand toe. “Een uitglijder is als een valse noot. Die moet je gewoon blijven doorspelen en dan zul je zien dat iedereen hem vervolgens zal cultiveren.” Baron noir is Chet Baker en Charlie Parker ineen.

Baron noir is het te zien op Lumière en op dvd.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234