Zaterdag 29/01/2022

Bazart

Backstage bij Bazart: snacks, hugs en rock-’n-roll

Bazart leeft op grote voet in de Lotto Arena  Beeld Illias Teirlinck
Bazart leeft op grote voet in de Lotto ArenaBeeld Illias Teirlinck

Gisteravond speelde Bazart het eerste van twee uitverkochte Lotto Arena’s. Wij slaagden erin om ons als groupie-op-leeftijd binnen te lullen in de backstage. En wat er toen gebeurde, dat gelooft u nooit. Of misschien toch. Maakt ook helemaal niet uit. Bazart vermelden is op zich al voldoende clickbait.

Gunter Van Assche

Een collectieve oerkreet stijgt op uit de Green Room, zowat het Heilige der Heiligen in de catacomben van de Lotto Arena. We haasten ons naar de middengang van de backstage en treffen er Oliver Symons aan, in een innige verstrengeling met een bloedmooi meisje. “Dit had ik écht niet verwacht,” horen we hem nog net zeggen met een gesmoorde snik.

FIFA spelen in de backstage Beeld Illias Teirlinck
FIFA spelen in de backstageBeeld Illias Teirlinck

Zo geëmotioneerd zagen we het meest stoïcijnse lid van Vlaanderens populairste trio nooit eerder. Het meest ontroerende moment van de dag lijkt zich op die manier al voor negen uur ’s avonds te voltrekken, wanneer de vriendin van Oliver onverwacht uit Genève blijkt te zijn overgevlogen om de toetsenist en geluidsarchitect van Bazart een hart onder de riem te steken.

Akkoord: de emoties in de zaal zullen die avond dan wel nog iets hoger en massaler oplaaien tijdens ‘Zienderogen’, ‘Tunnels’ en ‘Goud’. Maar als u wilde weten waarom Symons zo’n gelukkige indruk maakte in Antwerpen: dit was ongetwijfeld één van de redenen. Al maakte u vast ook zijn dag: wat een manisch clubje fans kan u bij momenten zijn, zeg! Geen smiley of emoji ter wereld dat de manische receptie kon vatten, wanneer Mathieu Terryn de catwalk voor het podium op beende, om vlak voor uw neus te dansen, te ijsberen of toenadering te zoeken.

Goud als lava

Over dat gangpad gesproken: in tegenstelling tot ’s avonds bleek deze eerder op de dag niet bepaald zijn favoriete toevluchtsoord. “Zeg, laat mij nu niet paraderen over die catwalk, hè!” Mathieu maakt een wegwerpgebaar naar iemand die hem kennelijk via zijn in-ear-monitor suggereert om het verlengstuk aan het podium vaker te benutten tijdens de soundcheck. “Ik zie vanavond wel wat ik doe, oké?” Even later ontspint zich opnieuw een discussie via de in-ears: “Nee, we gaan géén Mexican wave doen,” rolt de zanger met zijn ogen.

Bazart in de backstage Beeld Illias Teirlinck
Bazart in de backstageBeeld Illias Teirlinck

In de pikdonkere zaal hebben we er het raden naar wie de schimmige souffleur van dienst is, maar gelukkig worden clichématige regie-aanwijzingen spontaan in de wind geslagen. ’s Avonds zal het publiek wél spontaan overgaan tot het wuiven met armen als rietpalmen, en floepen de smartphone-lichtjes ook slag om slinger aan.

Veel kunst-en-vliegwerk heeft Bazart tijdens de show niet nodig om het publiek op zijn hand te krijgen. Hoogstens een imposant lichtspektakel met drie stroken van elk 50 vierkante meter aan LED-panelen. Die lijken uit het podium op te stijgen, en lopen door over het midden van de parterre. Het oogt werkelijk verbluffend.

Voortdurend lonken fans naar de nok van de zaal, terwijl een stralenbundel, een stroom van blauw licht of helrode strepen over hun hoofden trekken. Aan het eind, tijdens ‘Goud’ lijkt het gelijknamige edelmetaal zelfs als lava over de zaal te gulpen. Wat een geluk dat we konden verzaken aan het idee om een zegeltje acid te likken voor het concert. Qua angstaanjagende trip kan deze finale alléén al tellen.

Goud als lava en confetti Beeld Illias Teirlinck
Goud als lava en confettiBeeld Illias Teirlinck

Donder in de maag

Al hoeft de overweldigende entrée ’s middags niet onder te doen. Terwijl Antwerpen ter hoogte van het Sportpaleis gehuld gaat in stofwolken van de plaatselijke werken, word je binnen bevangen door haast algehele duisternis in een lege zaal. Het eerste wat opvalt, wanneer we langs de backstage binnenstappen? Het geluid van de basdrum. Nu ja, we vermoéden dat het om een basdrum gaat. Het lijkt eerlijk gezegd meer alsof de donder huishoudt in je organen. Een massief geluid splitst zich door je maag, milt en nieren.

Onlangs zagen we Bazart beschreven worden op Facebook - een hondenwei aan gedachten - als zeikerige bleitmuziek voor pussy’s. Die uitspraak blijft niet bepaald overeind in de Lotto Arena: zo gespierd hebben wij de groep alleszins nooit gehoord. De betonbunker gaan ze met minstens evenveel kracht te lijf. De granieten, maar heldere sound mag dan ook niet overspoeld raken door een oudtestamentische zondvloed aan schrille kreetjes en opgewonden standjes in de zaal - vaste prik bij de concerten van Bazart.

Justine Bourgeus - Tsar B - speelt met haar favoriete model Beeld Illias Teirlinck
Justine Bourgeus - Tsar B - speelt met haar favoriete modelBeeld Illias Teirlinck

Iets anders dan een pletwals van een show had u natuurlijk ook niet mogen verwachten. Voor het concert klonk Mathieu Terryn al behoorlijk strijdvaardig. “Bring it on,” zegt hij met enige bravoure tegen ons. “We hebben de voorbije weken heel intens naar deze shows toegeleefd. Nu mag het eindelijk wel gebeuren, vinden we.”

Bijna dag op dag twee jaar geleden stond Bazart voor het eerst in de Lotto Arena. Toen nog als voorprogramma van Oscar and the Wolf. Het was de vuurdoop van Robbe, die nog steeds de rangen sluit als drummer. Maar de kans dat veel mensen zich die passage herinneren, is klein. Eigenlijk bleek die show voornamelijk voor het drietal achter Bazart memorabel. “Al was het maar omdat ik toen zoveel nerveuzer was dan vandaag,” bekent Oliver Symons. “Nu valt het echt wel goed mee. Bij ons alle drie, trouwens. We hebben er vooral heel veel zin in.”

“Dat we goed hebben kunnen soundchecken, helpt ook wel,” geeft Mathieu toe. “De vorige keer kregen we amper twintig minuten. Nu konden we de hele show op het gemak doorlopen.”

De eerste minuten van de doorloop zien we nochtans een groep in opperste concentratie. Er kan nauwelijks één woord of glimlachje van af bij de leden. Pas na een half uur ebt die spanning weg, en beginnen ze terug als kameraden met elkaar te dollen.

Knuffeltje hier, kusje daar

Na de soundcheck ontmoeten we de groep in een bespottelijk broeierige backstage, waar ze wat voor zich zitten uit te suffen. Mathieu excuseert zich: “Het lijkt er momenteel niet echt op, maar we kijken enorm uit naar vanavond. Er hangt ook heel veel van af. Mensen willen een grote, afgewerkte show zien. We zullen er alles aan doen om te bevestigen.”

Gitarist / toetsenist Simon Nuytten dolt wat met de cameraman in de backstage.  Beeld Illias Teirlinck
Gitarist / toetsenist Simon Nuytten dolt wat met de cameraman in de backstage.Beeld Illias Teirlinck

Rituelen voor een optreden hebben ze niet echt, vertellen ze. “De laatste vijf minuten voor we het podium op moeten, gaan we pas spontaan in the zone,” zegt Mathieu. Maar hoe ze de rest van de middag zoek maken? Oliver speelt FIFA op Playstation om de tijd te doden. “Hij is de beste speler van ons drie,” looft Simon. “En Mathieu is de slechtste verliezer (lacht). Dat is eergisteren nog maar eens bewezen.” Mathieu kijkt onbewogen voor zich uit, en knikt afwezig. Het klinkt ongetwijfeld als een cliché, maar de constant over het podium ijsberende frontman is de rust zelve naast het podium.

“Voor belangrijke show pompen we elkaar wel op,” vertelt hij even later, terwijl we een potsierlijke plant op een piëdestal (“uit de hand gelopen bieslook,” gelooft Mathieu) monsteren. “Hoe we elkaar in the zone krijgen? Och, een knuffeltje hier, een kusje daar.” Hilariteit in de kamer.

De noodzaak van aperitief

We zakken mee af naar de Green Room, waar de manager en booking agent van de groep tegen elkaar spelen op Playstation. Deze kamer oogt als het walhalla voor zoetekauwen, zoutekauw, reguliere snoepers en permanent holle maag. Snoepkersjes, chips, dipsausen, guacamole, tapenades, nootjes, een selectie aan opdringerig geurende kazen en wat dies meer zij lachen je toe vanaf een lage salontafel. De groep stort zich meteen op de hapjes en een frisse pint. “Dat is wat altijd meteen gebeurt,” grinnikt Mathieu. “Aperitieven is het belangrijkste wat er bestaat.” De rest van de groep knikt instemmend - geen zweem van ironie te bespeuren.

In een andere ruimte, omzoomd door zwarte gordijnen, kijken we uit op de imposante garderobe van Bazart. “We hebben belachelijk veel kleren mee,” grinnikt Mathieu. “Ik wilde niets aan het toeval overlaten, dus heb ik deze keer àlles wat thuis hangt, meegenomen. Dan kan ik op mijn gemak kiezen wat ik wil aantrekken. Of dat met bijgeloof te maken heeft? Pfff. Het gaat er meer om dat ik me écht goed voel in wat ik aanheb. Op het podium moet ik volkomen chill zijn.”

Voor het optreden naaien ze elkaar evenwel graag op. “Die catwalk: valt er vanavond niet van af, hè,” lacht Oliver tijdens de soundcheck. “Dat ‘m het maar overleefd, met zijn zwak hartje,” grinnikt Simon op zijn beurt. Voor een buitenstaander lijkt het soms alsof de groepsleden elkaar voortdurend de duvel aandoen, maar eigenlijk dollen de drie boezemvrienden doorlopend met elkaar.

Een kwartier voor de show slingeren ze ook wat junglekreten naar elkaar, horen we vanuit een belendende ruimte. Pas een halve minuut voor ze het podium zullen opgaan, lijkt het hen ineens menens. Een innige groepsknuffel volgt, en daarna klimmen ze het podium op voor de show van hun leven. De zovéélste show van hun leven. Inmiddels lijkt het wel alsof ze het ene hoogtepunt proberen te verdringen met het andere. In het najaar moet het Sportpaleis de gedachte aan deze overwinning trouwens doen vergeten.

Kapotgebruld

Na het optreden moeten de leden minstens tien minuten bekomen. “Op Werchter hebben we vorig jaar zelfs een kwartier niets tegen elkaar kunnen zeggen”, zegt Oliver achteraf. “Dat moet de enige keer geweest zijn dat we samen langer dan een kwartier minuten muisstil waren.”

“Heel aangenaam,” riposteert Mathieu kurkdroog. Een paar minuten eerder was zijn reactie minder vinnig. “Hallo?!” horen we hem doodop en verbouwereerd puffen tegen Oliver. “Volgens mij heb ik die micro kapotgebruld.”

“Enorm blij dat het erop zit,” horen we iemand anders in de groep verzuchten, terwijl de colonne van het podium naar de backstage beweegt. Buiten komen we gitarist en toetsenist Simon Nuytten tegen. Een paar uur eerder mocht de halve mensheid hem benijden omdat hij zijn neus liefdevol mocht begraven in de schoot van Olga Leyers in de backstage, maar de fysieke sensatie op het podium was vast wel iets anders. Of hij iets heeft gevoeld van het vuurgordijn uit de nok dat zowat in zijn nek neerplofte? “Néé. Ik heb er zelfs niets van gemerkt,” grinnikt hij. Opvallend nuchter vervolgt hij: “Er zijn een paar details fout gelopen vanavond, volgens mij. Maar ik ga nu niet de partypooper uithangen. Om alles samen te vatten: het was top.”

Zo’n 8.000 getuigen zullen hem vandaag vast niet tegenspreken.

Mathieu Terryn: de uitgelezen frontman als er al één zou bestaan. Beeld Illias Teirlinck
Mathieu Terryn: de uitgelezen frontman als er al één zou bestaan.Beeld Illias Teirlinck
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234