Vrijdag 03/07/2020

DM ZaptRobin Broos

Baby van ‘Dirty Dancing’ was een regelrechte bitch

Jennifer Grey in 'Dirty Dancing'.Beeld RV

Robin Broos zet deze week de blik op oneindig in tv-column DM Zapt. Vandaag: The Movies That Made Us: Dirty Dancing.

Toen ik onlangs met KASK-filmdocente Anke Brouwers stond te praten, viel me het fijne borduursel op haar T-shirt op. In herkenbare contouren waren de silhouetten van Patrick Swayze en Jennifer Grey te ontwaren, kruipend over de vloer, net geen kus-op-de-mond uitwisselend. Een iconisch tafereel recht uit Dirty Dancing, de film waarvan ik lang niet durfde toegeven hoe graag ik die heb gezien en nog steeds blijf herbekijken. Maar als een filmexpert er hoog mee oploopt, vervalt alle gêne.

Noem het toeval of afluisterpraktijken, maar die avond deed Netflix me volgende suggestie: The Movies That Made Us, een documentairereeks die begint met het achtergrondverhaal van - jawel - Dirty Dancing. Die maakt in een klein uurtje duidelijk waarom deze film in 1987 best revolutionair was. En daarmee samenhangend ook bijna niet was gemaakt.

Reden: “Studios were really afraid of girls.” Een film over vrouwen, verteld door vrouwen? Dat kon niet. Laat staan dat het ging over een illegale abortus, met een duidelijke kritiek over de bestaande klassenstructuur. Voor mijn puberbrein waren die zaken hooguit details in het verhaal, maar voor traditioneel Amerika waren ze dat ab-so-luut niet. Voor hen las Dirty Dancing als een feministisch pamflet, met veel schuren, bekken en een watermeloen. De producer kreeg maar liefst 40 afwijzingsbrieven terug, van elke denkbare Hollywood studio. Tot een fabrikant van videocassettes plots zelf films ging draaien, als een soort pre-Netflix-Originals. En Dirty Dancing werd hun eerste straight-to-VHS.

Zelfs dan was het een lastig traject met amper budget. Neem nu de soundtrack, misschien wel de hoofdreden waarom deze film al drie decennia heeft overleefd. Tijdens de opnames was geen enkel nummer gecleard en geen enkele nieuwe song geschreven. Dus werden de dansscènes opgenomen zonder muziek, maar puur op het ritme van… een metronoom.

Ook de casting liep niet van een leien dakje. Want hadden ze eindelijk hun droomkoppel die de seksuele chemie op zedige wijze kon overbrengen, bleek het niet te boteren. Patrick Swayze (Johnny) en Jennifer Grey (Baby) hadden blijkbaar een geschiedenis. En zij wou vooral nooit meer met hem werken.

Baby is misschien de mooiste, schattigste en naïefste fictieve 18-jarige waar ik ooit over fantaseerde. Enfin, het soort girl next door waarmee ik gerust eens twee weken in quarantaine wil zitten. Maar in werkelijkheid viel er niet te werken met dat mens. Ze was belachelijk punctueel, durfde in het midden van de nacht in the middle of nowhere een kaasplankje te eisen en beval zelfs een stunt-dubbel met krullende pruik om gewoon in de passagiersstoel van een oldtimer Chevrolet te kruipen.

Kortom: Baby was een regelrechte bitch, en maar goed dat mijn voormalige puberbrein dat nooit heeft geweten. Want zo’n type? Die had ik wél in de hoek laten staan.

The Movies That Made Us, nu op Netflix.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234