Zondag 18/08/2019

filmreview

'Assassin’s Creed': schuif het spel liever nog eens in de Xbox, veel toffer

Op voorhand was er de hoop dat Assassin’s Creed – gebaseerd op de spelreeks van Ubisoft – de eerste écht goeie gameverfilming zou worden. Maar die verwachtingen bleken helaas misplaatst.

This image released by 20th Century Fox shows Michael Fassbender as Callum Lynch in a scene from "Assassin's Creed." (Kerry Brown/20th Century Fox via AP) Beeld AP

Er was reden tot hoop. Voor de hoofdrol had men namelijk Michael Fassbender gestrikt, de man met de boeiendste mystery quality van alle Hollywoodacteurs, en voor de tweede viool Marion Cotillard, een vrouw waarvoor wij – die bedwelmende oogopslag ook – zó onze Angelina zouden verlaten. De namen in de bijrollen ogen al even uitmuntend (Brendan Gleeson, Jeremy Irons én Charlotte Rampling) en daarnaast zat er ook nog eens een beloftevolle Australiër in de regiestoel met Justin Kurzel (hij regisseerde Fassbender al in het gewelddadige ‘Macbeth’). Verwachtingen waren dus op hun plaats, maar werden helaas al snel aan gort getrapt.

Het begint bij de plot: terdoodveroordeelde Callum Lynch (Fassbender) wordt gered door een mysterieuze organisatie en naar Madrid verscheept, waar hij door een bevallige dokter (Cotillard) begeleid wordt om de Animus-machine te gebruiken. Die kan doordringen in de herinneringen van je voorvaders (!), en zo moet Callum in het 15de-eeuws Spanje op zoek naar een artefact dat, en we quoteren maar even, “de ziekte geweld zal uitroeien”. Jáá. Dat zorgt ervoor dat het verhaal beleefd wordt in twee tijdsgewrichten, waarbij Fassbender ook de rol van Callums voorvader op zich neemt, een dreigend voor zich uit starend lid van de zogenoemde Assassijnengilde. Onbegrijpelijk is dat het heden het overgrote merendeel van de schermtijd opslorpt, terwijl alle actie in het verleden zit. Meer dan de helft van de film wordt gevuld met uitleggerige, vaak hoogdravende dialogen over de staat van de wereld, en over Tempeliers en Artefacten en Appels en Ouderen – wij lagen al snel onder onze stoel van de verveling. 

Niet dat de actiescènes zoveel beter zijn: ze zijn chaotisch en onoverzichtelijk, en de wereld komt nooit écht tot leven vanwege een overdosis lelijke CGI. Kurzel probeert dat nog enigszins te verdoezelen door zoveel mogelijk mist toe te voegen aan elke frame; kennelijk hadden die autoloze 15de-eeuwse steden ernstige smogproblemen. 

Verder valt er alleen te lachen wanneer Assassin’s Creed hélemaal uit de bocht gaat: Fassbender die luidkeels zingend de Animus ingaat en via een dubbele salto netjes op een slappe waslijn landt. Of nog: de manier waarop La Cotillard met uitgestreken gezicht “Hij synchroniseert!” roept wanneer ze Fassbender gaten in de lucht ziet meppen. Oneindig silly, maar dat lijkt de film zelf nooit te willen beseffen.

Oké, die uitklapbare polsmessen blijven behoorlijk cool, maar daar maak je nog geen behoorlijke actieprent mee. Ons advies: schuif liever nog eens Assassin’s Creed 2 in de Xbox. Veel toffer.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden