Vrijdag 15/11/2019

Podiumrecensie

‘As Long As We Are Playing’: veel energie, te weinig pure dans

‘As long as we are playing’ van Kabinet K bevat voor een dansvoorstelling weinig dans. Beeld © kurt van der elst | kvde.be

Met As Long As We Are Playing maakt kabinet k zijn eerste echte ensemblestuk: tien performers vullen al spelend en musicerend het grote platform. Het levert een energieke maar choreografisch magere voorstelling op.

Kabinet k (Joke Laureyns en Kwint Manshoven) heeft zich altijd geprofileerd als dansgezelschap. Hoewel het in zijn voorstellingen vaak werkt met een combinatie van jonge kinderen (per definitie non-professionelen) en dansprofessionals, verzetten Laureyns en Manshoven zich terecht tegen beperkende categorieën als ‘jeugddans’: zij beogen volwaardige dansvoorstellingen, punt.

In As Long As We Are Playing lopen bijgevolg alle ‘rollen’ door elkaar, zowel in genre als in leeftijd. Iedereen danst, speelt en musiceert, volwassenen zijn met moeite van kinderen te onderscheiden. De reële ruimte van een speelplaats wordt ontgrensd tot een ideële speelplek (een kind haalt letterlijk de vloermarkeringen weg) waarop tien lichamen elkaar ontmoeten. Zonder gewijde stilte: de performers lachen en spreken onderling, niet om hun ‘echtheid’ aan te tonen, wel hun aanwezigheid.

Voortgestuwd door de dynamische compositie van Thomas Smetryns verkennen de tien de mogelijkheden van deze ‘oefenruimte voor het leven’. De basisfiguur is een concentrische cirkel, binnen die figuur pulseert de groep naar elkaar toe en weer uit elkaar, om uiteen te vallen in kleinere clusters, opgaand in hun eigen spel. Steeds kijken een paar kinderen toe – de voorstellingen van kabinet k gaan evengoed over het kijken als over het doen.

Leven en overleven

Maar de grote ballon die het toneelbeeld domineert, is niet toevallig zwart. De vrolijk gekleurde kousen die net nog fungeerden als staart worden nu pistolen en er ontstaat een morriconiaans gevecht van allen tegen allen. Stoeien wordt grimmig rondsleuren. Net zoals bij de roofdieren is ook voor de homo ludens het spel een voorbereiding op het échte werk: overleven. Slechts één keer vallen de volwassenen (Manshoven en Louise Tanoto) samen met hun leeftijd: wanneer ze een kinderlichaam inzetten als machine gun waarmee ze de ander treffen.

Zo zijn er nog meer sterke beelden, maar vanuit choreografisch standpunt valt As Long As We Are Playing mager uit. Het bewegingsmateriaal blijft grotendeels binnen één register (het energieke, logisch voortvloeiend uit het thema), er zijn nauwelijks solo’s of duetten en in een paar scènes (o.a. de zombiescène) is de kwaliteit van het dansmateriaal echt zwak. De mise-en-scène van zoveel volk lijkt het maximum gevraagd te hebben van de choreografen, de ‘pure’ dans lijdt daaronder.

Een beetje wrang is dat in het licht van de strijd om erkenning die kabinet k voert, want inderdaad: voor een volwaardige dansvoorstelling bevat As Long As We Are Playing behoorlijk weinig dans.

Nog tot 12/11 in HETPALEIS, Antwerpen, daarna op tournee, kabinetk.be

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234