Zondag 20/09/2020
Eefje de Visser

Reportage

Artiesten over hun festivalloze zomer: ‘2020 had echt een goed jaar moeten worden’

Eefje de Visser Beeld Erik Smits

Ze verheugden zich op een dansende mensenzee, maar door corona staan ze nu op een leeg veld. Wat doet dat met een muzikant? ‘Ik ben dan maar als een gek beginnen koken.’

Eefje de Visser: ‘Grote festivals zijn bepalend voor je toekomst’

Eefje de Visser (34) op de wei van Rock Werchter, waar ze deze zomer onder meer zou optreden.

DE VISSER «Als je een plaat opneemt, zit je in een cocon: de studio. Het album komt tot leven tijdens club­tours en met name op festivals. Daar kun je aan een publiek dat níét speciaal voor jou een kaartje heeft gekocht laten zien wat je in huis hebt. Ik was er met mijn band echt weer aan toe, na drie jaar zonder festivals.

»Rock Werchter zou een belangrijke nieuwe stap van mijn carrière in België betekenen. Optredens op grote festivals helpen je je naam te vestigen en kunnen bepalend zijn voor wat je in de toekomst doet. Ik ben blij dat Lowlands al heeft toegezegd dat ik er volgend jaar mag spelen. Ik hoop dat mijn plaat ‘Bitterzoet’ dan niet gevoels­matig oud nieuws is. Geboekt worden op een festival is één, het blijft altijd hopen dat je tent vol komt te staan. Schrijven de journalisten over jou of gaan ze kijken naar een band die net iets nieuws uit heeft?

»Deze zomer zouden we met tien man – band en crew – op pad zijn. Het ging de laatste tijd veel over het inhoudelijke belang van muziek en kunst, en in mijn ogen te weinig over het zakelijke aspect: veel mensen uit de muziek- en festival­industrie zitten nu werkloos thuis. We hebben een concert­film opgenomen (die op 3 juli, online in première ging, de dag dat Eefje de Visser en haar band op Werchter zouden staan, red.), maar een film kan het festival­gevoel niet vervangen.»

IKRAAAN op de wei van Fire Is Gold.Beeld © Stefaan Temmerman

IKRAAAN: ‘Ik heb mezelf als mens herontdekt’

Ikraan Hayi (22) op de Antwerpse wei waar ze onder haar nom de plume IKRAAAN had moeten spelen tijdens het urbanfestival Fire Is Gold.

HAYI «2020 had echt een goed jaar moeten worden voor mij: in het voorjaar zat ik bij ‘De nieuwe lichting’ van Studio Brussel, en ik zou nog voor de zomer mijn eerste album droppen. Door corona werd de lancering van mijn album naar volgend jaar verschoven, en ook het merendeel van mijn optredens werd geannuleerd.

»Als ik eerlijk ben, vond ik dat niet eens zo erg, want ik zie mezelf niet echt als een festivalact. Het is toch een beetje eng, voor zoveel mensen optreden. Zelf ben ik nog maar twee keer op een hiphopfestival geweest.

»De lockdown is wel een creatieve periode geweest voor mij – ik heb zelfs een nieuwe ep geschreven – maar ook als mens heb ik mezelf herontdekt. Op een bepaald moment dacht ik: nu al die optredens wegvallen en ik niet naar de studio kan, wie bén ik dan eigenlijk? Ik zat zo hard in IKRAAAN, de artiest, dat ik vergat om aandacht te schenken aan de persoon die daar nog achter zat.

»Er staan nu dus een ep én een album op stapel die de mensen nog niet hebben gehoord, maar ik vind het oké dat al dat werk nog even in de luwte blijft. Ik ben nog niet klaar om het te delen, denk ik. Ik wil nog choreografieën bij elk nummer creëren, en een kortfilm om het album ook visueel een identiteit te geven. Doordat alles nu opschuift, heb ik de tijd om aan mijn werk te schaven tot ik helemaal tevreden ben.

»Ik weet dat het niet voor iedereen zo eenvoudig ligt; sommige mensen hebben hun inkomen verloren door dit virus. Maar ik ben gewoon student. Alles wat ik met mijn muziek verdien, is mooi meegenomen.

»Ondertussen worden er ook volop nieuwe optredens ingepland. Ik was echt blij toen ik die aanvragen zag binnenlopen. Niet voor het geld, maar omdat ik niet kon wachten om weer op dat podium te staan.»

Stijn Meuris: ‘Ik keek enorm uit naar de comeback van Noordkaap’

Stijn Meuris (55) op de wei van Rock Herk, waar hij na een muzikale  onderbreking van twee decennia met Noordkaap moest staan.

Beeld © Stefaan Temmerman

MEURIS «Dit had het jaar moeten zijn waarin Noordkaap eindelijk een comeback zou maken, precies twintig jaar na onze afscheidsconcerten. We hadden in het voorjaar onder meer drie uitverkochte AB-optredens op de agenda staan en tijdens de zomermaanden zouden we volop de festivals doen, waaronder Rock Herk, Gladiolen en de Lokerse Feesten.

»Een Pukkelpop of Rock Werchter zat er dit jaar nog niet tussen, en dat was heel bewust: we wilden als band weer een jaartje warmdraaien, samen kilometers afleggen. Toen bleek dat dat dit jaar niet zou lukken, hebben we besloten om onze concertagenda in de mate van het mogelijke op te schuiven naar volgend jaar. Heel jammer, want ik had er zo naar uitgekeken om met de oude Noordkaap op een podium te kruipen.

»Financieel is dit een zware klap, daar moet ik niet flauw over doen. Een muzikant is doorgaans heel flexibel, en absoluut bereid om arbeidsvreugde en spelplezier te laten primeren op inkomsten, maar dit is echt een ander verhaal. En dan heb ik het nog niet eens over de mensen náást het podium, want voor hen is de situatie al helemaal hallucinant. Ik ken mensen die moeten rondkomen met 400 euro per maand, en dat zijn mensen met een gezin en een huis, hè.

»We hebben nagedacht over alternatieven, maar optreden voor 200 of 400 man in een intieme setting zagen we niet zitten. Noordkaap is een hoog-elektrische band die je moet zien in een volle zaal, met mensen die er duidelijk goesting in hebben en met een pint in de hand. Ik vind het heel knap dat er bands zijn die de kop niet laten hangen, maar bij ons zou het – zeker na al die jaren – hebben aangevoeld als een valse start. Bovendien: als duizenden mensen tickets hebben gekocht om je live aan het werk te zien, hoe herleid je dat dan tot kleine concerten zonder iemand uit te sluiten? We hebben het daarover gehad, maar where is the fun in it? Dan wachten we liever een jaar langer, om er nadien écht terug te staan.»

Brutus: ‘De eerste weken van de lockdown waren heel vreemd’

Stefanie Mannaerts (30), Peter Mulders (39) en Stijn Vanhoegaerden (33), samen Brutus, op de festival­locatie van Boomtown in Gent. Hier moesten ze normaal spelen, naast tournees in Europa en de States.

Beeld © Stefaan Temmerman

BRUTUS «We dachten alle drie dat dit ons zotste jaar tot nog toe zou zijn. We zouden opnieuw gaan toeren in de States, waren aangekondigd voor grote Europese festivals en in eigen land stonden Dour, Boomtown en Rock Herk op de agenda. De dag op Boomtown mochten we zelfs cureren. En plots viel dat allemaal weg.

»Zo’n festivalzomer is voor ons enorm belangrijk als band. Het is het moment waarop we ons kunnen bewijzen aan onze entourage, onze fans, maar ook aan onszelf. Een plaat maken is één ding, maar die nummers live ook waarmaken en het gevoel overbrengen is het moeilijkste. Financieel is het natuurlijk ook niet makkelijk. We hebben alle drie gelukkig nog een andere deeltijdse job om op terug te vallen, maar dit is zoals voor iedereen in de muzieksector een harde klap.

»De eerste weken van de lockdown waren heel vreemd. Als toerende band zijn we het gewoon om het thuisfront vaak te missen. Je bent ofwel onderweg, ofwel zit je samen aan nummers te werken. Tijdens het schrijfproces van onze laatste plaat ‘Nest’ is dat besef zwaar binnengekomen. Normaal zou dit jaar weer hetzelfde zijn, maar plots was er tijd.

»Stefanie had het daar in het begin moeilijk mee – ze voelde druk, alsof er elke dag muziek gemaakt moest worden. Want ja, als je niet kunt optreden, heb je geen excuus om niet op een andere manier te werken voor de band. Het duurde even voor ze besefte dat het oké is dat de boog niet 24/7 gespannen moet staan. Zodra dat was doorgedrongen, heeft Stefanie zich volledig gestort op haar gezinsleven en het opbouwen van structuur, iets waar daarvoor weinig tijd voor was. Peter begon als een gek te koken, Stijn gooide zich helemaal op zijn gitaar.

»Onze batterijen zijn weer even opgeladen. En ondertussen kunnen we weer samen spelen en zijn er al nieuwe nummers ontstaan. Dat voelt supergoed. Alsof we die master reset ook even nodig hadden.»

Goldfox: ‘70 procent van mijn jaaromzet als dj valt nu weg’

Kristof Claes (36) op het Pukkelpopterrein in Kiewit, waar hij als Goldfox na een van zijn muzikale helden een dj-set had moeten draaien.

Beeld © Stefaan Temmerman

CLAES «Normaal zou ik hier deze zomer de set hebben gedraaid waar ik het meest naar uitkeek. Als Limburger is Pukkelpop sowieso mijn ‘thuisfestival’ én het festival waar ik het meest heb gedraaid.

»Dit jaar had ik het mooiste timeslot gekregen: ik mocht de Booth afsluiten na een van mijn grote helden – ik kan niet verklappen wie, want dat is nooit bekendgemaakt. Maar ik weet: daar had ik 100 procent mijn ding kunnen doen, voor een publiek dat ik helemaal kan inschatten, in een line-up waar ik volledig achter sta. Dat pikt wel, ja.

»De zomer verliezen is voor artiesten echt een klap – 70 procent van mijn jaaromzet als dj valt nu weg. Ik ben al wat ouder dus ik kan er financieel wel tegen, maar voor jonge bands die twee jaar aan een plaat hebben gewerkt en dan geen festivals kunnen spelen… dat is hard.

»Als dj kan ik in principe altijd en overal draaien, hoewel dat nu natuurlijk koffiedik kijken is. Feestjes zijn nog steeds verboden, zelfs terrassen met dj-sets mogen niet omdat men bang is dat het uit de hand zal lopen. We weten niet hoe het gaat evolueren. Ikzelf kan nu meer tijd steken in het uitwerken van projecten achter de schermen waar ik daarvoor nooit tijd voor had. Dat doet deugd.

»Maar je voelt wel dat de sector zich schrap zet, zelfs voor volgend jaar. Binnen de officiële party scene zie je veel creatieve ideeën opduiken om toch de grenzen af te tasten. Er ontstaan originele microbelevingen van muziek die ik heel interessant vind om te volgen. Maar tegelijkertijd worden er ook weer volop illegale raves georganiseerd. Dat is ook logisch, er wordt geen enkel perspectief geboden. Jonge mensen zullen altijd een manier vinden om te kunnen feesten.»

Rare Akuma: ‘Ik zie deze pauze als een geschenk’

Shyheim Newell (23) op de festival­locatie van Couleur Café in Brussel, waar hij als Rare Akuma zou spelen.

Beeld © Stefaan Temmerman

NEWELL «Mijn mama wou altijd dat ik op Couleur Café zou staan. Het is een festival dat ze zelf graag bezoekt, dus ik keek ernaar uit om het haar te vertellen. Helaas. Nog voor mijn naam officieel aangekondigd was, werd alles gecanceld. Ze was gelukkig nog altijd blij. (lacht) Bovendien mag ik nog aantreden op de Fifty Summer Session van Couleur Café nu donderdag, samen met de Brusselse artieste Meyy.

»Optreden in de zomer heeft iets speciaals. Er is geen school en het lijkt alsof je minder verantwoordelijkheden hebt. Het is ook langer licht, dus het lijkt ook alsof je na je werk veel meer tijd hebt om toffe dingen te doen. Dat merk je echt aan het publiek, dat is veel meer hyped, veel meer erop uit om zich te amuseren. Fijn om voor je neus te krijgen als artiest. De Belgische festivalscene is sowieso heel levendig. Veel vrienden kijken al vanaf januari uit naar de zomerfestivals. Toen ik vorig jaar op Dour stond, kwam ik om de zoveel minuten mensen tegen die ik ken, terwijl dat een festival is waar bijna tienduizend man rondloopt – je krijgt echt het gevoel dat iedereen op een festival wat met elkaar connected is.

»Er stond normaal best veel op de planning deze zomer, maar eigenlijk zie ik deze pauze als een geschenk. Ik maak de beste dingen wanneer mijn agenda niet overvol zit; ik denk dat dat voor elke artiest wel geldt. Ik heb een aantal dagen nodig om te reflecteren, dan ben ik op mijn creatiefst. De voorbije weken heb ik veel aan mijn album kunnen schaven en een aantal creatieve ideeën kunnen uitwerken waar ik superenthousiast over ben. Er zit nog zo veel in mijn hoofd dat er deze zomer uit gaat komen, ik voel het. En ik kan tegelijkertijd niet wachten om het te tonen.»

(DM)

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234