Woensdag 01/02/2023

AlbumrecensieArno

Arno ‘Opex’: een slotakkoord dat je doet slikken ★★★★☆

null Beeld Danny Willems
Beeld Danny Willems

Arno wist dat zijn dagen geteld waren en Opex zijn laatste wapenfeit zou worden. Die laatste plaat is dan ook een emotioneel adieu, maar net zo goed een flagrant testament van le plus beau’s talent.

Gunter Van Assche

Al na de eerste song ‘La Vérité’ hang je onverbiddelijk in de touwen. “Hier, c’était le passé”, klauwt Arno naar de duisternis. “Aujourd’hui la vérité”. Zijn stem klinkt hoorbaar verzwakt, nog meer verweerd dan ooit. Muziek gaf Arno de moed om zijn terminale kanker te parkeren. Maar je hart bloedt terwijl je hem haast letterlijk zijn laatste adem hoort uitblazen in die song. De vos verloor zijn streken evenwel nooit, hoor je aan de rauwe primal scream in ‘One Night with You’.

Wie de dood in de ogen kijkt, verzamelt geliefden en familie rond zijn sterfbed. Arno sommeerde hen liever nog iets vroeger in de studio. Dat maakt van dit slotakkoord ook een aandoenlijke familie-aangelegenheid, waarbij de saxofoon van broer Peter in duel gaat met Arno’s mondharmonica tijdens het stuwende ‘I’m Not Gonna Whistle’. Aan zijn jongste zoon Felix vroeg hij dan weer om beats te smeden in de ouverture en afsluiter. En in ‘Mon grand-père’ figureert grootvader Charles Hintjens, die hem als jonge snaak op sleeptouw nam naar volksbals om de verleidingsdans onder de knie te krijgen.

Nauwelijks voor te stellen hoe emotioneel uitputtend deze muzikale uitvaart was voor oude getrouwe bassist Mirko Banovic die nu ook de productie voor zijn rekening nam, met Arno’s vaste soundmixer Shelle Dierickx mee aan de knoppen. Zelfs voor de luisteraar is het vaak slikken, om de Oostendse Chevalier met de moed der wanhoop te horen croonen in het wondermooie ‘Court-circuit dans mon esprit’. Tegelijk verlicht de European Cowboy die sombere sfeer graag met arnoïsmen. ‘Boulettes’ is de laatste song in een oneindige reeks waarin hij zijn zizi met anarchistisch genoegen bezong.

Verder wint nostalgisch sentiment. De plaattitel verwijst naar de Oostendse wijk waar Arno opgroeide. ‘I can’t dance’ herneemt dan weer een classic van Tjens Couter, het duo met de inmiddels ook overleden Paul Couter. En ‘La paloma adieu’ werd eerder al door zijn nevenproject Charles & Les Lulus onder handen genomen. Zonder het zelf te beseffen blikte Mireille Mathieu haar deel van dit duet in, op de dag dat Arno is overleden. Adieu, chevalier. En broave zin.

Opex verschijnt 30/9 bij PIAS.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234