Dinsdag 10/12/2019

Arno op Dranouter aan Zee: Zoektocht naar de juiste wijs **

Arno's dreigende grom kon zaterdag niet echt overtuigen in De Panne. Foto Alex Vanhee Beeld UNKNOWN

Met Brusseld heeft Arno net een uitstekende plaat gemaakt, waarop oriëntaals opgesmukte rock-'n-roll en een bitterzoete liefde voor de Europese hoofdstad naadloos in elkaar passen. Opmerkelijk genoeg hoorden we Hintjens zaterdag geen moment fulmineren over het B-H-V-bordeel, tijdens Dranouter aan Zee. Dat bleek achteraf echter niet eens zo vreemd: hij en zijn groep maakten zelf een behoorlijk verscheurde indruk.

Op het strand van De Panne kwam het openingssalvo "Brussels" nochtans aan als een smerige oplawaai. Een in het rood gestuurde gitaar, de dreigende grom van Hintjens en een ritmesectie die klonk als de hartslag van een opgeschrikte duinvos, zorgden voor de perfecte entree.

Nieuwe spil in de groep is gitarist Jo Mahieu, een uitgeweken Ostendais die eerder zijn diensten bewees aan Lunascape, Cinérex en Yasmine. Au service du plus beau tekende hij voor ingenieuze accenten in recenter werk als "Mourir à Plusieurs", "Black Dog Day" of "God Save the Kids". Bij de classics viel echter op dat zijn gitaarspel niet half zo hoekig of dwars klonk als dat van zijn illustere voorgangers. "Ha Ha" van TC Matic overtuigde daardoor maar nipt, net als "Bye Bye till the Next Time", waarin ook een onnodig geluidseffect op de cimbalen die song in de war dreigde te sturen.

Bovendien wankelde het geluid niet zelden in de set, terwijl de groep een weifelende indruk maakte: in het beste geval leverde hun zoektocht naar de juiste wijs een grandioos "Watch out Boy" op, dat geweven werd rond een Arabisch motiefje, de fabuleuze zang van Sabrina en retrofuturistische blieps van Serge Feys. Maar in het slechtste geval verkoos elk bandlid een andere richting uit te gaan, zoals in de slordige cover van "Sea Line Woman". Even later splitsten ze je dan weer een mechanische versie van "Oh La La La" door de maag. Die laatste song had dan ook helemààl niet gehoeven in de set - speel classics met vuur of zwijg ze dood, lijkt ons nog geen mal devies.

Als wiedergutmachung stuurde de groep gelukkig ook een hertimmerd "Putain Putain" de tent in: stukken vuiler dan het origineel, alsof Nine Inch Nails zich er persoonlijk mee was komen bemoeien. Daarnaast mocht vooral zangeres Sabrina zich de grote aanwinst noemen tijdens het concert. Met haar echo's uit de Maghreb herinnerde ze ons er bovendien nog maar eens aan hoe briljant Arno's Stoemp vorig jaar klonk. In afwachting van pure betovering, verblijft bovengetekende dan ook met alle respect.(Gunter Van Assche)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234