Donderdag 12/12/2019

Concertrecensie

Arno in de AB: geweld voor het goede doel

Arno. Beeld Alex Vanhee

Terwijl vrome burgers thuis vierden dat de Messias is opgestaan uit de dood, werd je in de AB vergast op goddeloze rock, heidense mokerdrums en - het blééf natuurlijk wel Pasen - een zalige avond. Die werd op gang gehouden door Arno, een nieuwe supergroep rond Jan Paternoster en de charmante huisvlijt van Otto-Jan Ham.

Zondag speelde Arno een exclusief voorjaarsconcert in Brussel. Niet om een nieuwe plaat voor het voetlicht te stellen, wél om geld in te zamelen voor een benefiet. Hintjens blijkt namelijk ambassadeur van de AB-teams die in mei zullen deelnemen aan 'de 1000km van Kom op tegen Kanker'. Voor die wielermanifestatie is geld nodig. Véél geld. Alle opbrengsten van zondag werden dan ook integraal doorgestort naar het goede doel.

De grootste lokvogel van de avond was - wie anders - Arno zelf. Le plus beau bracht een volledige show met het 'European Peace Collective': zijn vaste begeleidingsgroep, aangevuld met een uitstekend blazerscombo en twee achtergrondzangeressen. In de AB hernamen ze een voorstelling die eerder in Nieuwpoort was gehouden, om de oorlogsjaren 1914-18 te herdenken.

In dat licht kregen heel wat songs van T.C. Matic en Arno plots een andere insteek. "Day after day life slips away", gromde Hintjens bijvoorbeeld in 'Laisse-Moi Danser', met de verslagenheid van een frontsoldaat. Songtitels als 'Vive Ma Liberté', 'Bye Bye Till The Next Time' of 'Watch Out Boy' (met grandioos oriëntaals motiefje!) kon je natuurlijk ook helemaal anders interpreteren. En voor de slechtste verstaander werd 'War', bekend van Edwin Starr, aan het eind van 'Putain Putain' en het Belgisch volkslied genaaid.

Arno. Beeld Alex Vanhee

Eén van de onbetwiste hoogtepunten in de set was een ontroerende cover van Pete Seegers 'Where have all the flowers gone'. Daarin werd ook een mondje Duits, Frans, stemmige blazers en twee soulvolle achtergrondzangeressen binnengesmokkeld. Die waren eerder al opgetrommeld tijdens Jacques Brels 'Voir Un Ami Pleurer', met Arno's rauwe bluesstem in een glansrol.

Haast net zo hartverkillend was 'Lola, etc.', dat Hintjens opdroeg aan zijn twee tantes. In de AB vertelde hij er niet bij waarom, maar tijdens de Eerste Wereldoorlog hielden die in het bezette gebied Oostende een zogeheten Maison Close open: een lustoord tussen alle doffe ellende. Net zo paradoxaal hield 'Lola' het midden tussen fanfare en treurmars, tussen schmalz en onpeilbare duisternis.

Kommer en kwel bleven gelukkig ook af en toe resoluut aan de deur. Tijdens 'Oh La La La' en 'Vive Ma Liberté' bijvoorbeeld, twee songs die in een nauwsluitend ska-jasje werden gehesen. En wie voelde niét hoe zijn hart als een vuurtje werd opgepookt tijdens 'Les Filles du Bord de Mer'? Die Adamo-cover mag intussen dan wel uitgesleten lijken als vaste uitsmijter van de set, maar wanneer de zaallichten aanfloepen en iedereen met de armen in elkaar gevlochten meezingt, bonkt toch weer een warme ontroering opdringerig tegen je middenrif.

Mario Goossens, Mirko Banovic en Jan Paternoster. Beeld Alex Vanhee

Dat middenrif werd ook niet gespaard door Mario Goossens, die het voorprogramma van Arno verzorgde met een gloednieuwe supergroep. Een half uur lang gaf die zijn basdrum zo'n ellendige pandoering dat je door de geluidstrillingen een spontane hartmassage leek te krijgen. Ge(re)animeerd keek je toe hoe de Triggerfinger-drummer het in een set vol covers aanlegde met Arno's bassist Mirko Banovic en Jan Paternoster van Black Box Revelation. Spelplezier overheerste, maar mijn god: wát een spelers!

Tijdens 'Voodoo Chile' van Jimi Hendrix zag je Paternoster zijn gitaar op briljante wijze mismeesteren, terwijl Banovic ongestoord een dwingend, funky ritme aanhield. 'The Letter' van Wayne Carson Thompson - vooral bekend als single van The Box Tops - werd dan weer in een loeiharde versie gegoten, net als 'Hey Hey My My' van Neil Young. Tussen twee songs door gooide Paternoster al eens wat onnozele dooddoeners in de zaal ("deelnemen is belangrijker dan winnen" of "zolang we ons maar amuseren, hé?") maar galopperend van krautrock over kroegenblues naar ketelherrie kreeg dit trio je moeiteloos mee in zijn trip.

Net zo uniek - letterlijk dan - was Awesome Sumi. Deze hobbygroep speelde zijn allereerste en volgens Otto-Jan Ham ook allerlaatste concert ooit: "Dan waren jullie daar toch maar mooi bij. Gefeliciteerd!", grinnikte hij op zijn typische verneukeratieve manier. Dat de presentator van 'De Ideale Wereld' de rangen van Awesome Sumi vervoegde, plaveide allicht ook rechtstreeks de weg naar de Ancienne Belgique. De groep grossierde in landerige slackerpop, flirtte met nineties-rock en het absurdisme van Ween. Nooit onvergetelijk, maar ook lang niet kwaad. Naar eigen zeggen zou deze band bestaan omdat de heren "net te oud zijn voor hippe drugs, maar evengoed te jong voor een midlife crisis". Charmant alternatief.

Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234