Vrijdag 20/09/2019

Interview

Arno Hintjens is kwaad op nieuwe plaat: ‘We krijgen de klootzakken die we verdienen’

Arno: “De wereld is een santenboetiek geworden: we hebben er een boeltje van gemaakt.” Beeld RV ®Danny Willems

De wereld is een santenboetiek geworden, vindt Arno Hintjens (70). Maar zijn gevoel voor humor is hij er niet onder verloren. Al spelen flashbacks en fascisme net zo goed een rol in zijn leven vandaag. En op zijn dertiende soloplaat Santeboutique.

“Het lichtje brandt niet meer”, zegt Arno ongerust wanneer we onze opname starten. Met techniek heeft hij niet veel. Meer nog: hij noemt zich een vloek voor technologie. Dat valt niet helemaal uit te sluiten. Mijn laptop laat het onverhoeds afweten wanneer we het gesprek beginnen, waarop hij de hand genereus in eigen boezem steekt. “Dat is mijn schuld, echt waar. In de studio mag ik ook niet te dicht komen bij alle apparatuur, want dan loopt alles meteen mis.” 

Het schijnbaar elektromagnetische veld dat Arno Hintjens heet, brengt volgende week een nieuwe plaat uit. Het goede nieuws? Er gaat ook een magnetische kracht van de songs uit, die wat aanleunen tegen de ruwe, stuwende sound van zijn laatste escapades met Tjens Matic.

In ‘Naturel’ heeft hij het over droge tranen en natte dromen, en stelt de zelfverklaarde ‘flopstar’ dat hij ‘con’ is, een lul, maar ook “content”. Echt vergenoegd klinkt hij nochtans niet in die song, die begint met een rauwe oerschreeuw. “Ik voel me soms ook niet zo gelukkig. Ik wil liever niet spreken over een depressie, maar het neigde er een beetje naar. Ik heb een tijd lang symptomen van een depressie gehad. Het voelde aan alsof ik een kater had, zonder dat ik een druppel had gedronken. Ik had geen idee van wat er gebeurde, ik had zoiets nog nooit meegemaakt. Voor het eerst in mijn leven kreeg ik ook flashbacks. De laatste twee jaar is dat begonnen. Geen idee hoe dat kwam.”

“Het besef dat ik oud word speelt waarschijnlijk mee. Die flashbacks duren gelukkig hooguit een paar seconden, maar ze zijn wel heel heftig: ik word van het ene moment op het andere opgeslokt door het verleden, en sta ineens in een andere werkelijkheid. Ineens kan ik een huis voor me zien, een boom: vergelijk het met een déjà-vu, maar dan als een beeld dat plots binnenkomt. Ik heb daar al met bevriende psychologen en psychiaters over gesproken. Dat komt blijkbaar heel zelden voor – alleen bij mij. (lacht hartelijk) Er zijn heel veel kosten aan mij.”

Die flashbacks zijn niet dramatisch, verzekert Arno me. Aan de medicatie zit hij vooralsnog dan ook niet. Zoals altijd zorgt muziek voor soelaas. “Dat is eigenlijk al mijn hele leven zo. Muziek is mijn redding geweest, ook nu. Ik stotterde vroeger verschrikkelijk, en ik was zelfs een beetje autistisch toen ik jong was. Ik ben sowieso nogal introvert, en mensen die me pas leerden kennen, vonden me een rare kwiet omdat ik nooit een woord zei. Ik hoorde alles wat er gezegd werd, maar ondertussen zat ik met mijn gedachten mijlenver.”

Beeld RV ®Danny Willems

“Muziek heeft me leren te communiceren, ook met mezelf. De periodes waarin ik geen muziek maak, of niet met muziek spelen bezig ben, zijn dan ook de slechtste. Heel gevaarlijk voor mijn lever ook. Ik zit dan een hele avond op café. Muziek is mijn maîtresse. Met muziek kan ik me altijd amuseren. (lacht) Op vakantie kan ik ook al niet gaan. Ik verveel me dood.”

Tripje lsd

In de droomwereld vond hij dan weer een fijnere vakantiebestemming. Zo schreef hij ‘Les saucisses de Maurice’ in zijn slaap. “Ik droomde over een koppel, waarbij de vrouw, een macrobiotische vegetariër, halsoverkop verliefd wordt op een charcutier. Maurice dus. Ik werd wakker, en schreef het verhaal neer. Eigenlijk wilde ik er een kortfilm van maken. Maar als song is het ook best wel geslaagd. (grinnikt) Ik droom iedere nacht heel vaak, heel helder ook. Als ik niets moet doen, slaap ik ook gemakkelijk tot twaalf uur ’s middags. Ik hoef daar geen pilletjes voor te nemen: ik val als een blok in slaap en droom heel levendig. Misschien speelt die lsd-trip uit de jaren 70 nog steeds mee bij al mijn fantasie.” lacht) 

“Nee, serieus: ik had een tripje genomen met een vriendin van me, en we waren op restaurant gegaan om mosselen en tomate crevette te eten. Opeens begon één mossel een oogje te trekken naar me (knipoogt) en een van de garnalen begon te dansen. Ze heette Sylvie, liet ze me weten. De garnaal, hè, niet de madam met wie ik op stap was. Dat moet je echt maar meemaken.” (schatert) 

“Ik heb in mijn leven maar drie keer lsd genomen, nu doe ik dat ook allemaal al lang niet meer. Ik hou van controle. En ik heb geluk gehad. Heel wat van mijn helden, en muzikanten die ik ken, zijn te vroeg gestorven. Willy Willy onlangs nog. Zelfs mijn jeugdidool, de voetballer George Best. Zoveel mensen die opgebrand raakten door drank en drugs. Mensen met talent. Ik denk soms aan de dood nu ik zeventig ben, maar ik heb het geluk gehad dat ik nergens van wilde afhangen. Niet van drugs, maar ook niet van luxe. Ik draag altijd dezelfde kleren, zelfs als ze vol gaten zitten. Ik heb ook geen auto of rijbewijs: dat is misschien ook de reden waarom ik nog altijd leef, en nog zoveel andere mensen. (lacht)

Drinken doet hij weliswaar al lang niet meer zoveel als vroeger, zegt hij. “Ik kreeg een hekel aan de katers.” Op deze plaat heeft hij het er nochtans twee keer over. In ‘Lady Alcohol’ zegt Hintjens dat hij zich voelt als een ‘fly in a jar’ en in ’Naturel’ klinkt hetzelfde in het Frans: ‘une mouche emfermée dans une bouteille vide’. “Ik voelde me altijd opgesloten als een vlieg in een fles, wanneer ik te veel had gezopen. Ik vond de weg niet meer naar buiten, werd verschrikkelijk onrustig. Een afschuwelijk gevoel. Dat alcohol voor inspiratie zorgt, is trouwens volkomen overroepen.”

Dwaas konijn

Lady Alcohol is dus geen muze. Wie dan wel? “Mensen zijn mijn inspiratie. Altijd geweest. Zoveel schrijf ik niet over mezelf. De reden waarom sommige teksten vandaag donkerder overkomen, is omdat de mensen het ook een beetje aan het uithangen zijn. Ik geloof wel dat mensen deugen, maar dat ze meer als een zenboeddhist in het leven moeten staan. Niet pretentieus, wel vredevol en genereus, met het idee ‘life is beautiful’. Maar de wereld is een santenboetiek geworden: we hebben er een boeltje van gemaakt. Indertijd hebben ze goden gecreëerd om te kunnen aanbidden, en die goden stuurden hen op weg naar oorlog: de kruistochten bijvoorbeeld. Nu hebben ze leiders die ze als goden aanbidden: Hitler zou geen bestaansrecht in de geschiedenis gehad hebben als de mensen hem niet hadden gecreëerd door voor hem te stemmen. Hetzelfde zie je nu met die gast met zijn kapsel als een dwaas konijn.” 

Geert Wilders, polsen we? “Nee, Donald Trump. Maar al die pipo’s hebben een bizar kapsel: kijk maar naar Boris Johnson. (lacht) Wat ik maar wil zeggen: mensen zijn verantwoordelijk voor wat er gebeurt, rechts of links, en dat vergeten ze soms. We krijgen de klootzakken die we verdienen, want we zoeken het zelf. Ik vind het ongelooflijk erg. Maar het inspireert me ook. (grinnikt) Als we in een andere tijd hadden geleefd, zou ik een andere plaat hebben gemaakt.”

“Ik had een goed idee voor een clip bij ‘They Are Coming’: ik wilde een rabbijn laten dansen met een moslim, een protestant met een boeddhist en een extreemlinkse gast met een extreemrechtse rakker. Waarom ik dat idee weer afgeschoten heb? Eerlijk gezegd: ik wilde geen miserie krijgen. Het is een goed idee, maar ik denk niet dat iedereen, of iedere religie, vandaag evenveel gevoel voor humor heeft.”

Beeld RV ®Danny Willems

Waarheid met humor

‘Est-ce que l’anarchie est de la nostalgie?’, vraagt Hintjens zich in dat verband openlijk af op de nieuwe plaat. Is dat ook echt zo? Hij denkt effectief dat het idee van anarchie misschien een beetje te rooskleurig wordt voorgesteld, jaren na datum. “Ik leerde in de jaren 60 een Franse au pair kennen in Londen. Die vroeg me of ik mee wilde naar Parijs. Toen ik de stad bezocht, belandden we op de Place de la République, waar op dat ogenblik een studentenrevolutie losbrak. Vooraan in de stoet liepen twee oudere mensen mee. Bleken dat Sartre en Simone de Beauvoir te zijn. ’s Avonds kwam ik Sartre weer tegen aan een brasserie aan de Champs-Elysées. Die was champagne à volonté aan het drinken, de salonsocialist. Dat was genoeg om niemand echt helemaal te vertrouwen.”

“Ik heb altijd gezegd dat de jonge gasten voor de revolutie zullen zorgen, en dat geloof ik nog steeds. Alleen zie je nu twee bewegingen: je hebt de klimaatjongeren, en aan de andere kant… dat andere geval.” Grinnikend vragen we of hij Schild en Vrienden niet over zijn lippen kan krijgen. “Nee jong, dat weiger ik. Dat is reclame. Dat verdienen die niet. Dat is een nieuw fascisme dat de kop opsteekt.”

Arno wil duidelijk over iets vrolijkers praten. In één beweging begint hij dan maar over zijn oma. “Mijn grootmoeder zei altijd dat mannen klaarkwamen als vogeltjes: tsjip-tsjip-tsjip en ’t is klaar. (lacht) Daarom schreef ik nu ‘Tjip tjip, c’est fini’. Ik breng geen poëzie, maar waarheid met humor. Het surrealisme van België zit ook heel erg in deze plaat. Om die reden spelen ook mijn Belgische vrienden mee op dit album. Mijn platenlabel in Frankrijk stelde nog voor om deze songs op te nemen met grote namen uit Amerika, fantastische sessiemuzikanten met klinkende namen. Dat heb ik echt niet willen doen. Geen probleem met die mensen, maar ik kon al zo voorspellen dat ik het na twee dagen beu zou zijn en terug naar huis zou vliegen. Arno doet níéts tegen zijn goesting. (lacht)

Santeboutique verschijnt op 13/9. Arno speelt op 23, 24 en 25/1 in de AB.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234