Zondag 07/06/2020

Recensie

Architects explodeert in de AB als een venijnig mijnenveld

Architects in concert (archief)Beeld Architects

Schrijven over muziek is als dansen op architectuur, spotte Frank Zappa ooit. Maar wat is schrijven over Architects dan? In de AB kwam je daar meteen achter. Het lijkt kennelijk op een schuimbekkende, molenwiekende pogo, aan de rand van de afgrond.

Stel je even voor dat YouTube in de seventies had bestaan. Dan was Ozzy Osbourne vast een instant viral hit-wonder geworden, terwijl hij zijn bijtertjes achteloos in een vleermuis zette op het podium. De frontman van John Coffey had voor zo’n filmpje als een lopend vuur dan weer niet méér nodig dan een biertje, dat hij in volle vlucht opving en in één teug leegdronk terwijl hij op de schouders van zijn fans was gehesen.

Maar ook de reputatie van Architects kende vorig jaar een hoge vlucht nadat een filmpje de wereld rond ging. Halverwege hun optreden op Lowlands legde zanger Sam Carter de show stil omdat hij getuige was hoe een crowdsurfend meisje door gore mannenklauwen werd bepoteld. “Ik zag net hoe een meisje bij haar borst werd gegrepen,” fulmineerde Carter, terwijl hij wit van woede wegtrok. “Dat is walgelijk. Zoiets doé je gewoon niet. Niét in mijn show. Dus als je van zinnens zou zijn om dat nog een keer te flikken, rot dan maar op en kom niet terug. Laat dit een veilige plek zijn voor iedereen.” Het incident ging in geen tijd het wereldwijde web over.

Maanzieke moshpit

Al ruim tien jaar plaveit de metalcore-band de weg naar erkenning, maar zijn donderpreek als witte ridder bracht het succes van de Britse groep meteen in een stroomversnelling. Al was die heldenstatus niet de voornaamste reden waarom ze in de AB voor een vol huis speelden.

Met hun zevende langspeler All Our Gods Have Abandoned Us bestendigden deze juggernauts uit Brighton vooral hun renommee als Politieke Zwaargewichten in de Takkeherrie. Live trapten Architects bijvoorbeeld af met een ziedend ‘A Match Made in Heaven’, waarin hij machtsgeile wereldleiders de les spelde. “Tell me was it all worth it, to watch your kingdom grow?” kreet hij, waarna de frontman in ‘Deathwish’ andermaal de longblaasjes uit zijn lijf spuwde: “We’ve reached the point of no return / Maybe we just want to watch the world burn.” Fans gingen niet spoorslags als revolutionairen de barricades bespringen, maar de volle maan op de backdrop zette wél meteen aan tot lunatiek gedrag op de parterre en de balkons. Een maanzieke moshpit? Daar willen we elke druilerige donderdagavond voor tekenen. 

Sloopkogels en veldmijnen

Doodsverlangen en levensdrift pokerden verder met uw spaargeld in een set die niet meteen de soundtrack zou kunnen worden van een broeierige zomeravond. Eerder van een enkeltje richting Mordor: met elke basdreun werd een molensteen in het binnenste van je lijf geworpen, waarbij de rimpelingen zich onverwijld uitbreidden naar je borstkas tot aan de kloppende slapen van je voorhoofd.

Zelfs wie zich middels kogelwerende helm en scherfvest had bewapend tegen rondvliegend metal-shrapnel, bleek eraan voor de moeite: Architects explodeerde als een venijnig mijnenveld. 

Spijkerbom op laag water

Omdat wij nu eenmaal betaald worden om onze vingers op zere wonden te leggen, en spijkers op laag water te zoeken: de uitgewoonde cliché’s van het genre schuwde de groep niet bepaald, waardoor de set soms wat eenvormig dreigde te worden. Maar de strakke aanpak van de band, de sloopkogelriffs en de ziedende scream-voordracht van Carter volstonden net zo goed voor een oneindig rondje waanzin, met spartelende ledematen en crowdsurfende, krankjorum fans. ‘Alpha Omega’ - een muzikale bermbom uit het geweldige Daybreaker - was één van de hoogtepunten in de set. Maar ook de dubbele basdrum in ‘Naysayer’ die de ribben in je longen drukten, lieten je ademloos achter.

Serieuze jongens, die wereldverbeteraars van Architects. Maar toch kon er nog gelachen worden 's avonds. Vlak voor het concert zagen we hoe een van oksel tot vingertoppen getatoeëerde fan een inktstempel probeerde te laten zetten, om buiten een sigaret te kunnen opsteken. Nooit zagen we de security in de AB voor zo’n onmogelijke opdracht staan. Zelfs niet in de zaal, die dampte van galopperende en dravende lijven. “Make some noise for the security who did an amazing job,” gaf Carter achteraan de show dan ook terecht mee.

Architects slokte je hongerig op in de AB, en spuwde je van zweet druipende, levenloze lichaam bij de laatste noot van ‘Gone with the Wind’ daarna uit. 

Machtig concert, machteloze oren. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234