Dinsdag 23/07/2019

Theater

'Arabische nacht' van De Roovers: hopen dat het snel ochtend wordt

'Arabische Nacht' van De Roovers: er wordt met veel goesting geacteerd, toch loopt het vaak mis. Beeld Stef Stessel

De Roovers brengen een door hitte en eenzaamheid bezeten Arabische nacht op het podium. Dat klinkt veelbelovend, maar als toeschouwer blijf je vooral in de kou staan.

Een appartementsgebouw in een niet nader genoemde stad kampt met problemen aan de watervoorziening. De bovenste verdiepingen zitten zonder, ergens op de zevende gaat het water verloren. Het lijkt daar zomaar te verdampen. Dit euvel zet een reeks gebeurtenissen in gang die de levens van de bewoners voorgoed zullen veranderen. 

De onbewuste spil van het verhaal is een slapende vrouw die door niemand kan worden gewekt. Het toeval zal driemaal een man in haar kamer doen belanden, elk van die mannen zal haar kussen en op die manier zijn lot onherroepelijk veranderen.

Alle personages zitten opgesloten in hun eigen perspectief. Beeld Stef Stessel

Het verhaal ontspint zich aan de hand van vijf in elkaar verweven monologen. Dat zorgt voor een interessante dynamiek die vooral de eenzaamheid van de personages in de verf zet. Interactie is er amper, allemaal zitten ze opgesloten in hun eigen perspectief. Door elkaar heen vertellen ze hun persoonlijke versie van de feiten. Daarbij verdwijnen de grenzen tussen droom en werkelijkheid, heden en verleden, angsten en verlangens. Alles wordt vloeibaar.

Voortdurend horen de bewoners het geluid van ruisend water, borrelend en zingend achter de muren, "als een lied". Is het daar echt, of verbeelden ze het zich alleen maar? Samen met het water worden de grenzen tussen realiteit en verbeelding weggespoeld.

Het tempo van de voorstelling ligt hoog. Er wordt met veel goesting geacteerd, maar toch loopt het vaak mis. Gebrekkige tekstkennis en schoonheidsfoutjes in het spel zorgen ervoor dat je na verloop van tijd vooral gefascineerd bent door wat er op het podium verkeerd gaat. 

De tekst van de Duitse auteur Ronald Schimmelpfennig blijkt niet voldoende om je bij de les te houden. De verschillende typetjes die het appartementsgebouw bewonen krijgen amper gestalte, ze blijven hangen in clichés en weten weinig empathie uit te lokken. Bovendien blijkt de ingewikkelde structuur van in elkaar vervlochten monologen naar het einde toe vooral een vloek. De aandacht raakt te erg versnipperd over de verschillende verhalen zodat geen ervan nog echt weet te raken. De personages, allemaal bevangen door hun eigen demonen, drijven zo ver uit elkaar dat je met geen ervan nog binding voelt.

De bewoners van het flatgebouw zijn allemaal bevangen door hun eigen demonen. Beeld Stef Stessel

Gitarist Elko Blijweert weet met zijn sfeervolle soundtrack de spanning bij tijden flink op te drijven. Toch blijft de muziek te vaak in een ondersteunende rol hangen. Doordat ze nooit op de voorgrond mag treden maar voortdurend de actie moet illustreren, blijf je ook daar op je honger zitten. Jammer, want de virtuositeit borrelt en bruist en had meer ruimte verdiend.

Hoewel het verhaal alle elementen bezit voor een modern sprookje, blijft de betovering uit. Samen met het wegstromende water vloeit al snel alle kleur uit deze voorstelling. Naar het einde toe zie je De Roovers meer en meer verloren lopen in hun Arabische nacht en kan je enkel hopen dat het snel weer ochtend wordt.

Op tournee tot eind januari, deroovers.be

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden