Woensdag 06/07/2022

Moeder

Ans: "Een dag naar Plopsaland kan, maar om halfzes moeten we naar huis om de koeien te melken"

Ans: 'Toen ik aan het moederschap begon, had ik niet echt een plan in mijn hoofd.' Beeld Karoly Effenberger
Ans: 'Toen ik aan het moederschap begon, had ik niet echt een plan in mijn hoofd.'Beeld Karoly Effenberger

* 36 jaar, melkveehoudster, Diksmuide
* Mama van Ferieke (15), Zieta (10), Tiede (8), Lobke en Fran (2,5)
* Ans is een van de 100 moeders die hun verhaal vertellen in het boek Ben ik een goede moeder? van Marijke Libert

Marijke Libert

"Mijn man groeide op in een groot gezin met zes kinderen. Er heerste altijd een gezellige drukte. Dat wil ik later ook, dacht ik vaak, een levendig huis vol kinderen die goed met elkaar kunnen opschieten. Mijn droom werd werkelijkheid. Onze kinderen kwamen er snel, en altijd vroeger dan uitgerekend. De oudste kwam één maand te vroeg ter wereld, Zieta drie weken, Tiede twee weken en de tweeling twee maanden.

“Toen ik aan mijn moederschap begon, had ik niet echt een plan in mijn hoofd. Ik liet het gewoon op mij afkomen. Het enige wat ik moest doen, was alles goed organiseren. We hebben een landbouwbedrijf. Dat betekent dat je na de bevalling vrij snel weer aan het werk moet. Ik melk mee de koeien, ’s morgens en ’s avonds, tweeën­half uur, zeven dagen per week. Een zwangerschapsverlof van zes maanden konden wij ons niet echt veroorloven.

“Mijn grootste uitdaging maakte ik mee na de bevalling van de tweeling, die een tijdlang in de couveuse lag. Elke dag ging ik ’s middags naar hen toe, om hen te verzorgen en borstvoeding te geven. (slikt) Ik wilde meer bij hen zijn, maar dat lukte niet. Over die periode praat ik zelden zonder tranen. Ik voelde me toen nogal verloren. Ik was bevallen en moest die eerste baby­weken missen. Maar goed, de twee meisjes kwamen gezond en wel thuis. Het zijn heel levendige kinderen en ze worden verwend door hun broer en zussen. Kortom, mijn wens om een nest te hebben zoals bij mijn man thuis kwam helemaal uit.

“Gezin en werk zit bij ons verweven, we wonen en werken op dezelfde plek. Je kunt noch het ene noch het andere helemaal loslaten. Mijn man zegt soms: ‘Ga zitten en doe eens even helemaal niets.’ Maar dat lukt me niet, altijd zie ik werk, ik heb zoveel te doen op vele fronten. We hebben de hoeve, de melktijden en de hoeve­winkel waar verwerkte melkproducten zoals room­ijs en yoghurt worden verkocht.

“De kinderen groeien midden in ons project op. Ze weten dat wij nooit verre reizen kunnen maken met het gezin. We proberen dat wel te compenseren. Vlak voor het schooljaar begon, zijn we met zijn allen naar Plopsaland getrokken, hier dichtbij in De Panne. Het was een zalige na­middag. En om half­zes kwamen we naar huis, voor de koeien. De kinderen stribbelden niet tegen, ze doen dat nooit. Ze hebben veel ontspanningsmogelijkheden: ze gaan naar de Chiro, de majorettes, doen aan paard­rijden, volgen knutsel­lessen, enzovoort. Het huis zit altijd vol vriendjes en vriendinnetjes.

“Weet je wat ik ooit heel vreemd vond? Dat mensen me tijdens mijn zwangerschap vroegen: ‘En weet je al wat het zal zijn, een jongen of een meisje?’ Alsof het iets uitmaakt voor jouw moederschap waar de natuur voor koos. Voor mij was het belangrijkste dat ze gezond waren. In de medische wereld kunnen ze nu zo veel voorspellen. Als mama kun je daarin meegaan of, zoals wij, laten komen wat komt. Mijn man en ik staan nogal met de voetjes op de grond, net omdat we leven van en met de natuur. Daarom schatten wij de natuurlijke evoluties, in onszelf en in onze kinderen, heel hoog in.

“Je hebt mensen die voor een prulletje naar de dokter trekken. Hun kind hoest en ze gaan al naar de spoed­afdeling. Wij kijken eerst de kat uit de boom, houden alles nauwlettend in het oog en meestal komt het weer goed. We zien dat ook bij de dieren. Er kan altijd onverwacht iets gebeuren met de kalveren, maar finaal herstelt alles zich. Je moet erop vertrouwen dat de natuur het mooi regelt. Angst dient niemand of niets.

“Ik lees ook niet wat op internet of in allerlei boekjes wordt verteld over moederschap. Ik durf gewoon te voelen, en mijn moedergevoel stelt me zelden teleur. Op het platteland kun je even vertragen, je hoeft niet mee in de rush. Wat een geluk dat ik hier mijn kroost mag grootbrengen. Mijn plattelandskinderen hebben geen iPads en spelconsoles, ze spelen buiten. De vriendjes die naar hier komen, ravotten op en rond de boerderij, fietsen, spelen in het stro en trekken ’s avonds met rode koontjes weer naar huis. Geen seconde brengen ze voor de computer door.

“Ik prijs me echt gelukkig als mama ‘op den buiten’. Ik denk dat er niet veel misloopt in de opvoeding en de zorg als je de natuur, het instinct en dat buikgevoel volgt. Belangrijk is om te vertrouwen. Hoe meer kinderen je hebt, hoe meer je durft te rekenen op dat instinct en hoe geruster je wordt dat het wel goed zal komen.”

Ben ik een goede moeder?

“Ik voel me een goede moeder. Ik probeer mijn aandacht gelijk te verdelen over alle kindjes. Ik ben er als ze me nodig hebben, ik luister naar hun verhalen, naar hun kleine zorgen en wat ze meemaken. Ik denk dat ze niet beseffen welke luxe ze hebben, dat we altijd in de buurt zijn, ook al moeten we hard werken. Ze zijn het zo gewoon. Ikzelf vind me vooral een zorgzame moeder die haar kinderen de ruimte laat zich te ontwikkelen. Ik laat hen vrij, maar toon hen ook de grenzen.”

Ans: 'Ik doe mijn best, ik ben niet perfect, maar het voelt goed zoals wij het hier samen doen.' Beeld Karoly Effenberger
Ans: 'Ik doe mijn best, ik ben niet perfect, maar het voelt goed zoals wij het hier samen doen.'Beeld Karoly Effenberger

Welk cijfer geef je jezelf?

“Ik wil me een zevenenhalf geven. Ik doe mijn best, ben niet perfect, maar het voelt goed zoals ik, wij, het hier samen doen. Het enige wat een mama altijd te weinig heeft, is tijd.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234