Maandag 23/11/2020

InterviewAngus Young

Angus Young over onverwachte comebackplaat AC/DC: ‘Ik wist dat er nog ééntje in zat’

Beeld Amy Harris/Invision/AP

Dokter Frankenstein bewees het al: dien een met haken en ogen aan elkaar hangend monster een stevige dosis high voltage toe, en de hel breekt los. Gaven we tot voor kort geen cent meer voor het voortbestaan van AC/DC – stichter en bezieler Malcolm Young: dood; zanger Brian Johnson: on a highway to permanente doofheid – dan verrijst de Australische rock-’n-rollband uit zijn as, en nog wel in zijn meest originele (nog levende) bezetting. 

Angus Young (65) zocht en vond de geest van zijn oudere broer in de talloze demo's die ze ooit samen opnamen, en schraapte een vintage AC/DC-plaat bijeen. En nog straffer: Johnson mag terug zingen. Op een podium. Let there be rock... Als het corona belieft.

Eind 2017 deelde het leven Angus Young een paar rake doodsklappen uit: in enkele weken tijd verloor hij twee van zijn vier nog levende broers. George Young, oprichter van The Easybeats en producer van de eerste AC/DC-platen, vertrok op 22 oktober, Malcolm, die al enkele jaren dementerend in een rusthuis verbleef en met wie Angus in 1973 de groep oprichtte, volgde op 18 november - eind 2019 overleed ook zijn enige zus Margaret.

Neefje Stevie Young, die Malcolm was komen vervangen voor de opnames van 'Rock or Bust' in 2013, nam nu permanent zijn plaats op de ritmegitaar in. Stilaan werd echter duidelijk dat AC/DC aan zijn laatste rondjes bezig was. Drummer Phil Rudd werd door problemen met het gerecht - huiselijk geweld, drugsbezit, beschuldiging van poging tot moord - uit de groep gezet, bassist Cliff Williams liet weten er na de 'Rock or Bust'-tour een punt achter te zetten, en toen zanger Brian Johnson vanwege permanente gehoorschade voor de laatste concerten van die tour moest worden vervangen door Axl Rose, leek het doek over AC/DC definitief te zijn gevallen.

Maar nu is er ineens Power Up  hun opwindendste en meest frisse plaat in twintig jaar, opgenomen met de meest originele bezetting mogelijk. Met Cliff Williams dus, met Phil Rudd, en – toch de grootste verrassing – mét Brian Johnson. Een gelegenheid waarvoor we Angus Young mogen opbellen in Australië, al worden de gespreksonderwerpen door het management op voorhand aardig aan banden gelegd: geen vragen over Phil Rudd, geen vragen over Axl Rose, geen vragen over de gehoorproblemen van Brian Johnson.

Angus, een nieuwe plaat van AC/DC: ik had het niet meer verwacht. Maar jij weet het blijkbaar al sinds 2016.

“Na de 'Rock or Bust'-tour heb ik een pauze genomen van een paar weken, en toen ik mij begon te vervelen, heb ik gedaan wat ik altijd doe: get some songs together. Ik ging door demo's – mijn broer Malcolm en ik hebben in de loop der jaren massa's ideeën opgenomen die we nooit op een plaat hebben gekregen. Je weet hoe dat gaat: de recentste dingen zijn meestal de dingen die het halen. Maar dit keer nam ik de tijd om wel alles te beluisteren, en te kijken of er nog één heel goeie AC/DC-plaat in zat. Het management was al een tijdje aan het polsen, en op een bepaald moment heb ik ze teruggebeld: ‘Yep, ik denk dat er nog eentje in zit.’ Vervolgens heb ik de mensen van de groep gecontacteerd om te vragen of ze geïnteresseerd waren. Brian, Cliff, Phil, mijn neefje Stevie: iedereen was meteen enthousiast.”

Het was de eerste keer dat je zonder je broer Malcolm door die demo's moest.

“Ja. Maar gelukkig hoefde ik niet zo heel diep te graven, de dingen die ons echt iets deden - de mogelijke grade A AC/DC-songs, zeg maar - hadden we altijd al apart gehouden. Dat waren ook meestal de meest uitgewerkte songideeën. Dus van alles wat ik heb beluisterd, wist ik dat Malcolm het goed genoeg vond voor een AC/DC-plaat. Malcolm was mijn graadmeter, de sterke hand van de groep. Alles ging altijd via hem. Als hij zijn zegen had gegeven, waren we allemaal gerustgesteld. Dan wisten we: dit is iets. Veel van die demo's herinnerde ik me trouwens nog uit het blote hoofd, dat maakte het ook makkelijker.”

Wat zijn AC/DC-demo's? Staan daar drums op? Guide vocals? Of enkel gitaren?

“Hangt ervan af hoe ver we met de ideeën stonden. Maar meestal was het Malcolm en ik. Twee gitaren en misschien een bas. Als we al wat verder gevorderd waren, Mal would usually hammer out the drums. Maar het kon van alles zijn: ik op bas, Mal op gitaar, soms ook gewoon twee akoestische gitaren. Wat je maar nodig hebt om het idee neer te krijgen.”

“Ik vind het zo vanzelfsprekend dat die swing en die roll er bij ons zijn, omdat ik al bijna mijn hele leven met Phil (tweede van links) samenspeel. Het lijkt makkelijk, tot je het zelf probeert.”

TUSSEN DE DODEN

Het laatste wat Bon Scott naar verluidt in AC/DC heeft gespeeld, waren de drums voor de demo's van ‘Back in Black’.

“Klopt. Wat grappig is, want daarmee had hij de cirkel mooi rondgemaakt: Bon wilde oorspronkelijk bij AC/DC komen drummen, maar hij belandde al snel aan de microfoon (de eerste zanger van AC/DC stikte in 1980 in zijn eigen braaksel na een nachtje stappen, red.). De eerste repetitie die we met Bon deden, was met Bon op drums, Malcolm op bas, en ik op gitaar. Het eerste en het laatste beeld dat ik van Bon heb, was achter de drums.”

Denk je nog weleens aan Bon, als je in de studio zit of op het podium staat?

“Ja, at some point. Hij zal altijd deel zijn van wat AC/DC was. En Malcolm nog meer, omdat hij de man was die het allemaal in gang zette, en altijd de richting aangaf waarin we zouden gaan. Iedereen volgde Malcolm. Hij is de enige die me ooit een job heeft bezorgd (lacht). 'Jij en ik gaan een team vormen,' zei hij. Heel eerlijk: ik was enorm verrast toen hij me vroeg. Ik had geen idee dat hij zoveel vertrouwen in me had.”

Voelde het aanvankelijk niet vreemd om zonder hem verder te gaan?

“Uiteraard. Mal en ik waren meer dan broers, he was my older twin. Met Malcolm in de buurt voelde je je onaantastbaar. Hij was zo zelfzeker, had zo'n sterk karakter: een grote persoonlijkheid. Ik zoek hem nog altijd op, ga nog steeds bij hem om raad.”

Toen je na die tour voor het eerst door de demo's ging, wist je nog niet wie er allemaal terug bij de groep zou komen. Zou je de plaat ook met een andere bezetting hebben opgenomen?

“Dat weet ik niet. Het enige wat ik toen dacht, was: laat ik mezelf bezighouden. Als ik in een dipje zit – wat na de 'Rock or Bust'-tour wel degelijk het geval was – stort ik me op de muziek. Dat is altijd mijn therapie geweest. Na de dood van Bon Scott hebben we dat ook gedaan. Een paar weken na zijn begrafenis belde Malcolm me: 'Wat ben je aan het doen?' 'Me slecht aan het voelen.' 'Let's get together, jij en ik, laten we werken en stoppen met nadenken.' Het was gewoon bezigheidstherapie, zonder verdere bedoelingen. Maar het heeft 'Back in Black' opgeleverd. Which is not bad (lacht).”

Brian en Phil zijn noodgedwongen uit de groep gestapt, Cliff zei bij zijn vertrek dat hij er genoeg van had.

“Hij was de laatste die ik terug aan boord had. Ik wist dat hij de moeilijkste zou worden, maar toen ik hem vertelde dat ik de originele line-up weer bij elkaar had, was hij snel overtuigd.”

Zijn er momenten geweest dat je dacht dat AC/DC voorbij was?

“Cliff had aan het begin van de 'Rock or Bust'-tour gezegd dat het wellicht zijn laatste zou zijn, dus daar was ik op voorbereid. Mal en Phil waren er dan al niet meer bij. En ja, toen Brian in het midden van de tour moest afhaken met gehoorproblemen, zag ik eerlijk gezegd niet goed hoe het verder moest. We hadden nog verplichtingen voor een stel shows, maar hé, onze zanger kon niet meer, dus daar waren we wel onderuit gekomen. Alleen gaat zoiets nooit zonder een rondje langs de rechtbank, met de verplichte batterij advocaten, en daar hadden we niet zoveel zin in. Dus stelde het management voor om die concerten af te werken met een gastzanger, en net op het moment dat ik dat ernstig begon te overwegen, bood Axl Rose zich aan. Van hem wist ik dat hij het kon, en hij hééft het fantastisch gedaan. De groep zal hem daar altijd dankbaar voor zijn.”

“Toen de tour voorbij was, had ik geen plannen meer voor AC/DC. Maar zoals gezegd ben ik toch door die demo's beginnen te gaan. En ineens bleek Brian toch weer te kunnen zingen, dankzij de technologie en wetenschap die met de dag verder staat. Van het één kwam het ander.”

Een vraag van de gear freak in mij: speelt Stevie op het materiaal van Malcolm?

“Hij gebruikt een paar van Mals speakerkasten. Verder speelt hij op zijn eigen spullen. Zijn gitaar is een kopie van de Gretsch van Malcolm. Mals originele materiaal - hij gebruikte andere versterkers in de studio dan op het podium - hebben we zorgvuldig opgeslagen.”

SWINGEN ALS DE PEST

Voor de uitbraak van Covid-19 zijn er naar verluidt liverepetities geweest.

“Klopt. Brian wilde zien of het mogelijk was. Zingen in de studio is één ding, live op het podium is een heel ander paar mouwen. Maar hij was hard aan het werk geweest met specialisten die hem begeleidden, en hij had er zin in. Dus hebben we in een loods onze volledige live backline opgesteld. Eerst speelden we een hoop oude songs – je zag Brian met de dag gelukkiger – en op het eind een handvol van de nieuwe plaat. Een week hebben we gerepeteerd, en dan hebben we een break genomen, met de bedoeling snel terug samen te komen om een tour te plannen. Maar dan begon het nieuws van een dodelijk virus binnen te sijpelen.”

Hoe ga je ermee om, met corona?

“Bij momenten is het frustrerend, omdat er dingen zijn die je niet kunt of mag doen, waardoor je dingen wilt gaan doen die je anders eigenlijk nooit doet (lacht). Maar ik ga niet klagen, want ik kan wél nog doen wat ik altijd doe: naar mijn kamer gaan, mijn gitaar vastpakken en wat rock-’n-roll spelen.”

Over rock-'n-roll gesproken: Chuck Berry was één van je eerste invloeden.

“Ik kende de rock-'n-roll via mijn broers en zus, thuis stond er altijd wel muziek op. En iedereen hield van andere dingen. Mijn oudste broer was verslingerd aan oude, traditionele blues, aan Louis Armstrong ook. Mijn zus ging meer richting Buddy Holly en Elvis. Een andere broer dweepte met Little Richard. Ik kreeg van alles binnen, maar de rode draad was rock-'n-roll.”

“Chuck Berry was een vroege invloed als gitarist, maar in mijn tienerjaren leerde ik nieuwe dingen kennen, dingen die van mij waren. Ik hoorde Jimi Hendrix op de radio met 'Purple Haze' en dacht: 'Waauw, what the fuck is that?' Extreem opwindend vond ik dat. Tot op de dag van vandaag krijg ik nog steeds datzelfde gevoel als ik Hendrix hoor. Ik wist dat ik in geen honderd jaar zou kunnen spelen als hij, maar dat exuberante, dat vrije, dat is er bij mij wel in blijven zitten.”

“Er was ook Cream, en Woodstock, en mensen als Janis Joplin. Het was een tijd waarin alles op zijn kop werd gezet. Maar altijd was er wel een oudere broer die me er fijntjes op wees dat wat Cream of Joplin speelden, eigenlijk interpretaties waren van oude bluessongs. En zo belandde ik terug bij mensen als Freddie King en Buddy Guy. Daar gaf ik dan mijn eigen draai aan. En als ik echt niet wist hoe ik iets moest spelen, ging ik naar Malcolm: die had een veel beter oor dan ik. He could always pick out the notes.”

Op jullie eerste ep, Jailbreak, stond een cover van ‘Baby, Please Don’t Go’.

“Inderdaad. Een oudere bluessong. Voor ons was het zaak het op onze manier te doen.”

Eén song op Power Up heet ‘Through the Mists of Time’. Mag ik dat een atypische AC/DC-song noemen? Naar sentiment is het in jullie repertoire ver zoeken.

“De song was niet zo ernstig bedoeld, maar het is een beetje misgegaan (lacht). Ik zie ‘Through the Mists of Time’ meer als een bezoek aan een museum, als een objectief gadeslaan van monumenten uit je eigen verleden.”

Laatste vraagje. Kun je uitleggen wat de unieke swing is die van AC/DC een rock-’n-roll- in plaats van een rockband maakt?

“Zoals je zegt: het is een swing. Die is er bij AC/DC altijd geweest. Phil is daar heel belangrijk in: hij heeft een geweldige rockgroove, maar swingt ook als de pest. Het lijkt makkelijk, tot je het zelf probeert – of naar groepen luistert die het niet hebben. Ik vind het zo vanzelfsprekend dat die swing en die roll er bij ons zijn, omdat ik al bijna mijn hele leven met Phil samenspeel. Malcolm kon het ook. Hij liet gaten vallen. Bij groove en swing gaat het vaak om die momenten waarop je níét speelt. Er zijn er niet veel die het kunnen. Maar Phil kan het. En Mal had het. Mal was groove.”

© HUMO

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234