Zaterdag 19/09/2020

interviewPaul Weller

‘Anders dan soms wordt gedacht, leef ik niet in het verleden’

Paul Weller: ‘Ik ben vooral dankbaar dat ik er nog ben. Veel mensen schoppen het niet zo ver.’ Beeld Redferns

De creativiteit van Paul Weller (62) is nog lang niet opgedroogd. On Sunset, het vijftiende solo-album van de man die bekend werd als leider van The Jam en The Style Council, is even soulvol als experimenteel.

Een van de nummers op On Sunset heeft een vioolsolo van Jimmy Lea, die vroeger in Slade speelde. Was u fan?

“Bij mensen van mijn leeftijd is Slade onderdeel van het muzikale DNA. Slade was begin jaren zeventig niet te ontlopen. In mijn herinnering waren ze elke week in Top Of The Pops. In de buurtdisco draaiden ze vooral Motown en reggae, mijn muziek, maar elke avond draaiden ze ook een paar glamrocknummers, die ik ook leuk vond: Slade, T-Rex, soms Bowie. Bij het opnemen van On Sunset hoorde ik bij het nummer Equanimity in mijn hoofd een viool zoals Jimmy Lea die bij Slade speelde in ‘Coz I Luv You’. Ik zocht contact en hij zei meteen ja.”

Op On Sunset speelt ook Mick Talbot mee, uw oude muzikale partner uit The Style Council.

“We hebben altijd contact gehouden. We bellen in elk geval elk jaar een paar keer, soms spreken we ook af. De laatste jaren hebben we elkaar vaker gezien vanwege opnames voor een documentaire over The Style Council, die dit najaar verschijnt. Zoals ik bij Equanimity een viool in mijn hoofd hoorde, hoorde ik bij andere nummers voor On Sunset het geluid van een Hammondorgel. Dan kom je al snel uit bij Mick. Werken met hem voelt heel vertrouwd en normaal. We gaan niet zitten ouwehoeren over vroeger.”

De muziek op On Sunset doet soms sterk denken aan die van The Style Council, zeker in het titelnummer. Wat is het verhaal achter de song?

“Mijn oudste zoon woont in L.A. Twee jaar geleden ging ik bij hem op bezoek en logeerde ik in een hotel vlak bij het deel van Sunset Boulevard dat ze The Strip noemen, met al die bars en clubs. Tijdens een wandeling daar dacht ik terug aan het eerste Amerikaanse optreden van The Jam, in 1977 in de Whisky a Go Go op Sunset Boulevard. Negentien jaar was ik toen nog maar en nu liep ik daar rond als ouwe lul. Ik ben altijd druk, kijk het liefst vooruit, maar op Sunset was ik me er ineens heel erg van bewust dat zich sinds die eerste keer dat ik daar was een compleet leven had voltrokken.”

Hoe ging dat optreden van The Jam?

“De Whisky a Go Go was vol, maar het is maar een kleine club, er kunnen hooguit een paar honderd mensen in. Anders dan in Londen en New York was punk nog niet echt aangeslagen in L.A. Een deel van het publiek was verbijsterd, de anderen – ik denk dat het vooral anglofielen waren – vonden het geweldig.”

In de foto’s in het hoesboekje van On Sunset rijdt u in een prachtige oude Pontiac door Los Angeles.

“Gehuurd natuurlijk, en ik was als de dood dat ik hem zou beschadigen. Ik heb niets met auto’s, eerlijk gezegd. Vanuit een zuiver esthetisch oogpunt kan ik oude wagens wel waarderen, maar ik hoef er zelf echt niet een. Anders dan soms wordt gedacht leef ik niet in het verleden.”

Toch nog iets uit het verleden. Op het album bespeelt u behalve gitaar ook een Philicorda. In de jaren zestig hadden heel veel Nederlandse huishoudens zo’n orgel van Philips. In Engeland ook?

“Echt niet. Ik heb veel gewerkt in Studio 150 bij jullie in Amsterdam. Toen we daar in 2004 het album opnamen dat ook Studio 150 heet, zag ik een Philicorda staan. Kende ik helemaal niet, maar ik vond het geluid geweldig, een beetje als het orgeltje op de vroege platen van Pink Floyd. Ik heb meteen een paar van die oude Philicorda’s gekocht, spotgoedkoop, en meegenomen naar Engeland.”

U werd onlangs 62 jaar oud. Hoe bevalt het leven als zestiger?

“Ik moet er nog even aan wennen, maar wat kun je er verder aan doen? Ik ben vooral dankbaar dat ik er nog ben en ook in goede gezondheid verkeer. Veel mensen schoppen het niet zo ver. Ik ben ook heel dankbaar dat ik nog altijd muziek kan maken. De inspiratie en de toewijding nemen niet af, de belangstelling van het publiek gelukkig ook niet.”

Een jaar geleden stond op uw Twitteraccount een foto van een ontmoeting met leeftijdgenoot Nick Cave. Allebei toerend door Engeland waren jullie elkaar tegen het lijf gelopen bij een bezinestation langs de snelweg. Waar spraken jullie over?

“Iedereen weet van het vreselijke drama dat hem is overkomen. Een kind verliezen, erger kan niet. We hadden een gesprek van vader tot vader.”

Hoe oud zijn uw kinderen?

“Ik heb er acht, vier jongens en vier meisjes. De oudste, die in L.A., is 32, de jongste wordt binnenkort drie.”

En ze houden allemaal van de muziek van hun vader?

“Dat is ze geraden.”

U vertelde eens in een interview vol afschuw dat een van uw dochters goth was.

“Haha, dat was Leah. Ze is er gelukkig weer overheen. 24 is ze nu, en een goede zangeres.”

Josh McLoren, voormalig gitarist van The Strypes, die ook meedoet op On Sunset, zal van dezelfde leeftijd als uw dochter zijn.

“Ja, Josh is van een héél andere generatie dan ik. Maar ik heb een paar jaar terug ook gespeeld met contrabassist Danny Thompson, je weet wel die vroeger met Nick Drake werkte, en die is in de tachtig, ook van een compleet andere generatie dus. Muziek overstijgt tijd, dat is het mooie. Als je je voor elkaar openstelt, doet de leeftijd van de muzikanten met wie je speelt er niets toe.”

Paul Weller: On Sunset (Polydor)

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234