Zondag 25/08/2019

Filmrecensie

‘An Elephant Sitting Still’: requiem voor een veel te vroeg gesmoord talent ★★★★☆

‘An Elephant Sitting Still’ Beeld RV

Zelfmoord plegen na de voltooiing van je debuut en de première niet afwachten? Zelfs zonder die achtergrond is An Elephant Sitting Still een heel opmerkelijke film.

“Als tiener had ik een droombeeld van mijn toekomst voor ogen, maar dat is verzwonden. Er bestaat gewoonweg geen ideaal leven. Het gaat er alleen om met welke spijt je bereid bent te leven.” Tien maanden nadat de Chinese regisseur Hu Bo dit in een interview verkondigde, sloeg hij de hand aan zichzelf. We schrijven 12 oktober 2017 en hij had nét An Elephant Sitting Still afgewerkt, zijn eerste en dus ook laatste film. Onvermijdelijk hangt de schaduw van Hu’s ultieme daad over zijn debuut, maar laat dat het zicht op de kwaliteiten van deze intense parel niet verduisteren.

Moreel verval

Qua toon geïnspireerd door een citaat uit Cormac McCarthy’s All the Pretty Horses over het sinistere geheim achter de schoonheid van de wereld, vertelt Hu in An Elephant Sitting Still het verhaal van vier eenlingen wier levens vervlochten raken tijdens een almaar naargeestiger wordende dag. Een tienerjongen die thuis en op school gepest wordt, zijn vriendin die in de greep van een schooldirecteur zit, een kruimelcrimineel wiens overspel verstrekkende gevolgen genereert en een bejaarde man voor wie een gitzwarte oude dag lijkt uitgetekend. De paden van de vier protagonisten kruisen elkaar en wat ze vooral delen is het verlangen een olifant uit de Binnen-Mongoolse stad Manzhouli te aanschouwen waarvan gezegd wordt dat hij weigert te eten en onbeweeglijk stilzit.

Zoals bijna alle goede Chinese films van de voorbije jaren openbaart An Elephant Sitting Still een maatschappij die, onwrikbaar in de greep van een moreel verval, individuen offert op het altaar van de vooruitgang. Hu Bo countert de overheersende terneerdrukkende sfeer weliswaar met streepjes zwarte humor.

Al herinnert de immer mild bewegende camera aan de Hongaarse cultregisseur Béla Tarr, voor een debutant toont Hu Bo een opvallend verbluffend visueel meesterschap. Dit klaaglied voor een land is ook een requiem voor een veel te vroeg gesmoord talent.

Op 29/4 eenmalige vertoningen via circuit Please Release Me en op MOOOV Filmfestival
Vanaf 1/5 in de zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden