Dinsdag 23/07/2019

Recensie

Amenra akoestisch in de AB: de kerk van de ziel ***1/2

Beeld Alex Vanhee

Amenra zoals je ze nog nooit gehoord had. Dat was het opzet van het akoestische concert, gisteravond in de AB. Post-metal zonder muur van gitaren, gekrijs of bombast. Wel rauw en puur, amper belicht en met de vijf groepsleden in een cirkel gezeten op kerkstoelen. Een aparte belevenis, waarbij de Kortrijkzanen zich helemaal blootgaven.

Al enkele maanden roert de Ancienne Belgique graag in de duisternis. Voor de reeks 'Inspired by Black Metal' werd ook Amenra gevraagd om te komen optreden, met als voorwaarde dat ze de versterkers voor één keer thuis lieten.

Een post-metalconcert waarbij je de airconditioning haast boven de muziek uit hoorde? Het was iets wat zowel groep als publiek nooit hadden meegemaakt. Een gedurfde zet ook, want de concerten van Amenra bestaan traditiegetrouw uit rituelen. Waar flitsende visuals en rook je netvlies benevelen, en je oren worden ondergedompeld in de zwaarste en meest logge metalen gitaren. Een zwarte mis, tot iedere aanwezige in trance raakt door het ruisende geronk en geraas.

Leeuw op kousenvoeten
Niets van dat alles nu. Wel drie semi-akoestische gitaren, een onversterkt drumstel én zelfs een dichteres. De groep zat in een cirkel op het podium, met zanger Colin van Eeckhout die naar traditie zijn rug toonde aan het publiek.

Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee

Amenra startte ingetogen met 'Aorte' en 'Razoreater'. Als een brullende leeuw die zachtjes door de savanne sluipt, om elk moment een prooi te kunnen verslinden. De vocalen van Colin werden niet geschreeuwd. Van Eeckhout zong met verhalende stem, eentje die soms aan Maynard James Keenan deed denken.

Geen wonder dus dat er ook een cover van Tools 'Parabol' volgde. De groep bewees dat goede (metal)muziek zonder noemenswaardige versterking overeind blijft. Zaal en podium bleven in het zwart gehuld. 'The dying of Light' was een symbolische keuze.

Duistere poëzie
Een vrouw kwam op de zesde stoel zitten en versterkte de groep op viool en zang, om nog extra klankkleur te geven aan dit unieke concert. En ook dichteres Sofie Verdoodt mocht zich even later op een donkere kerkstoel neervlijen. Zacht begeleid bracht ze werk uit haar bundel 'Doodwater'. De enige (kleine) mismatch van de avond wat ons betreft. Niet omdat haar sombere gedichten niet pasten bij de muziek, wel omdat het dialect van Verdoodt je plots resoluut met beide voeten terug in de (West-)Vlaamse klei duwde. De onwezenlijke sfeer, die haast hypnotiserend werkte, werd zo even onderbroken.

Met 'To Go On' bracht Amenra nieuw werk in Brussel, en er volgde nog fraais. Kruisen, dorre takken en kraaien waren ook nu de begeleidende beelden. Na drie kwartier was dit concert plots even abrupt gedaan als het begon. Deze trip had nog wat langer mogen duren, ook al omdat het hard ontwaken was toen de lichten weer aan gingen.

Maar toch, hoed af. Amenra durfde gisteren resoluut uit zijn comfortzone te breken (voor zover die er is), en nam je bij de hand naar de kerk van de ziel. Een ziel die gitzwart zag, als een bodemloze put. Het was zacht vallen, daar met je ogen gesloten in de AB.

Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden