Dinsdag 07/07/2020

Review

alt-J laat de anonimiteit los op Werchter

alt-J lijkt op Werchter voorgoed uit hun anonieme schulp gekropen.Beeld Harry Heuts

Dat niemand goed weet hoe die kerels van alt-J eruitzien, laat staan hoe ze heten, hield hen niet tegen om The Barn van bij de eerste song te overrompelen met een uitgekiende lichtshow en een snoeihard geluid.

Ze leken zo gebrand op hun Werchter-set dat ze vijf minuten vroeger dan voorzien 'Hunger of the Pine' inzetten, met de fameuze "I'm a female rebel"-sample van Miley Cyrus. Wie zei ook weer dat alt-J een stelletje kunstrukkers is dat zichzelf te serieus neemt? Spatten al even onontkoombaar, zelfs bijna overstuurd uit de boxen: 'Something Good' (deed zijn naam alle eer aan) en 'Left Hand Free' (alles wat ons aan Dead Man Ray doet denken, is mooi meegenomen).

Wat alt-J met die testosteronkuur voor zijn songs verloor aan betovering, won de band aan overtuiging. Zelfs de moeilijkere nummers uit hun tweede album ('Bloodflood Pt. 2' en 'Nara') hielden zo de aandacht vast. Alleen de Bill Withers-cover 'Lovely Day' en 'Leaving Nara' aan het eind zakten wat weg, maar verder reeg dit concert de hoogtepunten aaneen. 'Fitzpleasure' en 'Matilda' waren kunstige vlechtwerkjes van folk, prog en dubstep die je hoofd, hart én benen aanspraken. En de onwaarschijnlijkste meezingers van Werchter.

Helemaal dodelijk was het trio 'Tessellate', 'Every Other Freckle en 'Taro' iets over halfweg: oriëntaalse motiefjes botsten op ronkende subbassen en die merkwaardige, wat afgeknepen zanglijnen van Joe Newman. Hij liet de interactie met het publiek trouwens over aan toetsenist Gus Unger-Hamilton, met zijn nerdbril en dunne snorretje het prototype van de hipster.

Maar zelfs ondanks die afstandelijke houding moest je besluiten: op Werchter zijn de anonieme acolieten van alt-J voorgoed uit hun schuchtere schulp gekropen: "Coming out of the woodwork", zoals ze zongen in 'The Gospel of John Hurt'. We zien hen zelfs nog een status bereiken als die van Radiohead, als ze tenminste bereid zijn om live nog iets minder berekend voor de dag te komen en meer ruimte te geven aan experiment en improvisatie. Mooi was bijvoorbeeld hoe in 'Leaving Nara' heel even de shesheshe's uit 'Interlude I (The Ripe and Ruin)' van debuutplaat An Awesome Wave kwamen piepen.

Met de stroomstoten van setsluiter 'Breezeblocks' ontplofte The Barn nog éénmaal, en kon het publiek alleen maar instemmen met het tientallen keren herhaalde "please don't go, I love you so". En toen was het echt gedaan. Geen nood, ze komen aan het eind van de festivalzomer terug naar Pukkelpop.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234