Maandag 14/10/2019

Interview Lezersvragen

‘Als kind wilde ik zo blank als Assepoester zijn’: Charlotte Adigéry beantwoordt lezersvragen

Charlotte Adigéry: ‘Sommigen lijden aan ‘jungle fever’: zij vinden mensen vooral leuk omdat ze een ander kleurtje hebben.’ Beeld Tim Coppens

De lezer regeert! In deze reeks bedenkt ú de vragen voor bekende Belgische muzikanten. Deze week leggen we Charlotte Adigéry (29) een selectie uit uw vragen voor. Wat betekent die rare tatoeage? Heeft ze haar vader erg gemist? En was ze een goede kleuterleidster geweest?

Vind je Vlamingen of Belgen racistisch? (Dennis Deruyter, Brussel)

“Oef! Al meteen zo’n geladen onderwerp! Ik vind die uitspraak te veralgemenend. Sómmige Belgen of Vlamingen zijn racisten, of gedragen zich wel eens racistisch. Maar ik ben heus niet bang om op elke straathoek in elkaar geslagen te worden omwille van mijn huidskleur. Ook al is dat mijn oom en moeder wél overkomen – door politieagenten nota bene.

“Ik denk vooral dat er nog steeds een sluier voor de ogen van de gemiddelde Vlaming hangt, waardoor ze niet beseffen dat sommige vragen en opmerkingen ongepast of zelfs ronduit racistisch zijn. Ik heb in het verleden al te horen gekregen dat ‘mijn breed neuzeke niet zo schoon is’, of ‘dat halfbloedjes veel aantrekkelijker zijn’. Onlangs nog gebeurd! Of nog erger: ‘Amai, gij spreekt verrassend goed Vlaams!’… Zo hatelijk.

“Soms moet je ook goedbedoelde grapjes slikken als ‘Heb je je vinger in het stopcontact gestoken?’, terwijl ze wijzen naar mijn echte haar. Vroeger lachte ik schaapachtig mee, om niet lichtgeraakt of gecomplexeerd over te komen, maar nu trek ik kordaat een grens.

“In comedyshows worden zwarte mensen ook al eens geïmiteerd door blanke comedians en daarbij opgevoerd als dikke, trage negers. Dat blijkt dan 75 procent van de mop. Néé, daar kan ik niet bij. Het is te makkelijk, en jawel: racistisch. Ik vind wel dat er met álles zou gelachen moeten kunnen worden, zolang de grappenmaker zijn onderwerp écht kent, erkent en respecteert.

“Ik denk dat mensen te vaak onderschatten hoe belangrijk het is om elkaar te kennen – écht te leren kennen, bedoel ik. Ik steek best veel energie in het uitleggen waarom sommige opmerkingen niet door de beugel kunnen. Maar bij momenten merk je dan hoe snel mensen in het defensief gaan en steigeren. Omdat niemand wil horen dat hij of zij een racist zou kunnen zijn? Dat geloof ik eerlijk gezegd niet: die schroom is zelfs aan het verdwijnen door het succes van rechtse partijen. Eigenlijk heb ik nog liever de schaamteloosheid. Dan weet je tenminste wie er voor je neus staat. Gedachten zijn vrij, maar ik vind heimelijk racisme toch nog een stuk gevaarlijker. Zo kun je nooit een dialoog aangaan.”

Is het moeilijker om een vrouw te zijn in de muziekbusiness, dan iemand van kleur? (Leila BenhammouAntwerpen)

“Nee, dat vind ik niet. Eerlijk gezegd: het tegenovergestelde lijkt me zelfs eerder waar te zijn ​in sommige situaties: alsof bepaalde mensen al raden dat je een goeie zangeres bent door het feit dat je een vrouw met een kleurtje bent. Er zijn natuurlijk al heel wat vrouwelijke, zwarte artiesten die het pad hebben geëffend voor mij, en daar mag ik hen dankbaar voor zijn. (denkt na) Misschien kraai ik te vroeg victorie, en kan ik pas over een paar jaar écht spreken over wat het is om een vrouw te zijn in de muziek.

“Exotisme merk ik wel. Ik noem dat al eens ‘jungle fever’, zoals je ook ‘yellow fever’ hebt: mensen die jou voornamelijk leuk vinden omdat je een ander kleurtje hebt. Als een soort fetisj, dat klopt. Zelfs een vriendje heb ik daar ooit op betrapt. Nadat we even samen waren geweest, had hij aan een vriendin trots verkondigd dat ze nu ‘allebei iets met een zwarte hebben gehad’. Daar voelde ik me zo mottig over…

“Sommige mannen zouden kennelijk ook voor zwarte vrouwen kiezen, omdat het niet gelukt was met blanke vrouwen en ze ervan overtuigd zijn dat zwarte dames gemakkelijker en gewilliger zijn. Nu, dat idee is heus geen blank fenomeen, hoor. Op straat word ik wel eens nageroepen, en meestal gebeurt dat door mannen van andere origines. ‘Hey, negerinnetje, hoeveel kost het?’, krijg ik dan naar mijn hoofd geslingerd. Of ze achtervolgen me tot aan mijn deur. Onbegrijpelijk.”

‘Met ouder worden besef ik meer dat mijn vader toch zijn best heeft gedaan. Op zijn eigen manier dan.’ Beeld Tim Coppens

Heb je een positief zelfbeeld? (Geert MigneauDenderleeuw)

“Nu wel. Maar dat heeft lang geduurd. Als kind wilde ik blank zijn. Ik herinner me dat ik een Disney-film zag, met een blank, blond en blauwogig prinsesje. Assepoester of zo? Na afloop barstte ik in tranen uit bij mijn mama: waarom zie ik er niet zo uit? En dan waren er nog de tienerblaadjes, die me een hele puberteit ‘anders’ deden voelen. Op school was ik een van de weinige donkere meisjes. Wanneer je merkt dat je anders gebouwd bent – dikkere billetjes en zo – ga je onvermijdelijk denken dat jij het lelijke eendje bent.

“Een gebrek aan zwarte voorbeeldfiguren of rolmodellen was echt wel een probleem voor mij. Ik miste mensen die trots waren op hun huidskleur en op hun natuurlijke haar. Goed, zelf draag ik vandaag ook wel vaak pruiken, maar dat is alleen maar omdat ik op dat vlak graag wat varieer. Op mijn natuurlijke kroeshaar ben ik absoluut fier, wees gerust.

“Soms steekt onzekerheid nog de kop op. Dan zie ik écht een mottige doos in de spiegel (lacht). Een klein stemmetje in mijn hoofd fluistert me dan op pesterige toon in dat ik nooit knap genoeg zal zijn, dat ik nooit iets zal bereiken. Maar dat stemmetje snoer ik sneller dan vroeger de mond. Dan praat ik op mezelf in: godverdomme, je hebt maar één leven en één lijf. Laat al die flauwekul nu eens varen!

“Wat helpt is dat ik heel wat vriendinnen heb van verschillende afkomst, aan wie ik me kan spiegelen. En als ik naar Martinique ga (waar haar roots liggen, red.), voel ik me meteen mooi, omdat anderen er ook uitzien zoals ik.

“Nu ja, mijn twijfels en onzekerheden... Dat zijn natuurlijk geen zaken om van de daken te schreeuwen, hè. Heeft niet iedereen daar wel eens last van? Het is ook een symptoom van deze tijd, met alle sociale media waar je jezelf voortdurend met anderen vergelijkt.”

Heb je in je jeugd je vader gemist? (Hilde Van SeverenAntwerpen)

“Ja. (denkt lang na) Ik ben opgegroeid bij mijn mama. Zij heeft altijd voor me gezorgd. Mijn papa zag ik niet vaak: hij kwam me af en toe ophalen, of hij ging al eens mee op reis. Maar bij het opgroeien had ik wel behoefte aan een vaderfiguur. Die echte ‘vaderklik’ heb ik dus nooit gehad.

“Ik heb daar ook een liedje over geschreven, waarin ik dat gemis een plaats probeerde te geven. ‘Celle’ gaat over de verwerking van zijn afwezigheid in mijn kindertijd. Door dat nummer te schrijven, heb ik hem ook kunnen vergeven, en is de dialoog tussen ons opnieuw gestart. Hij was eerst wel verontwaardigd door mijn verdriet, toen hij het liedje hoorde. Maar met ouder worden besef ik ook meer dat mijn vader toch zijn best heeft gedaan. Op zijn eigen manier dan. Ik vind het wel bijzonder moeilijk om daarover uit te weiden… Ik zou niet willen dat mijn papa zich wéér ongemakkelijk zou voelen. Het verhaal is ook zoveel complexer dan ik ooit kan uitleggen, denk ik.”

‘Als kind wilde ik blank zijn. Toen ik ooit ‘Assepoester’ zag, barstte ik in tranen uit: waarom zie ik er niet zo uit?’ Beeld Tim Coppens

Wie heeft jou je muzikale genen meegegeven? (Jean-Claude BraeckmanDendermonde)

“Mijn mama zingt dag in, dag uit. Ze heeft zelfs in een band gezeten. Blijkbaar zong mijn oma indertijd ook heel mooi.

“Los van die genen, hebben Steph en Dave (Dewaele van Soulwax, GVA) me natuurlijk veel geleerd, zonder me ooit het gevoel te geven dat ze me de les wilden spellen. We praten vooral veel tijdens de lunch, wanneer ik in hun studio werk. Waar zij bij mij op hameren, is om altijd dieper te graven: wat wil ik écht vertellen met een liedje? Muzikaal hebben ze me ook bijgebracht om zoveel mogelijk overboord te gooien. Wég met alle franje. Of ze reiken me een idee aan, en dan muizen ze er weer vanonder. Dat vind ik zo mooi aan die twee: ze dringen zich nooit op, wat toch uitzonderlijk is als je zo getalenteerd bent als zij zijn. Ze weten wat ik op voorhand had moeten weten, zonder dat ik dat zelf wist.” (lacht)

“Ik heb geen diepe tristesse nodig om te kunnen functioneren als artiest. Dat hoor je ook aan mijn muziek. Kwetsbaar klink ik dan weer wel, vind ik. Maar dat is noodzakelijk: kwetsbaarheid zonder authenticiteit is onmogelijk. Alleen tijdens sommige interviews neem ik wel eens een loopje met de waarheid (lacht). Onlangs kreeg ik de nogal banale vraag wat onze vaste rituelen zijn voor een show. Ik zei zonder verpinken: een shot heroïne en we delen de naald met de rest van de band. Het gezicht van de journalist sprak boekdelen (grinnikt). Niet iedereen gaat even goed om met humor, zo merkte ik.”

Vind je het moeilijk om te kiezen tussen WWWater en Charlotte Adigéry? Ben je een beetje schizofreen? (Amelie Van HumbeeckDrongen)

“Lijden niet alle artiesten een beetje aan schizofrenie? Die term klinkt me alleen te negatief in de oren, want in beide gevallen gaat het altijd om mij. Ik zie het meer als twee parallelle universums, waar ik even gemakkelijk in- en uitspring. Onmogelijk dus om te kiezen tussen beide. Het zijn twee verschillende aspecten van mezelf die ik kan en móét exploreren.

“WWWater toont me rauwer en naakter. Live klinkt het ook veel meer punky dan Charlotte Adigéry ooit zou klinken. Na een show met WWWater ben ik volledig uitgeput en van de kaart: al mijn rauwste emoties heb ik kunnen uiten, en daarna gaat het licht uit.

“Met Charlotte Adigéry vertel ik dan weer verhalen, observeer ik meer de gedragingen van mensen. Het klinkt misschien ook meer gepolijst, maar nooit afgelikt: dezelfde kwaadheid van WWWater kanaliseer ik bijvoorbeeld in een nieuwe song (die nog niet is uitgebracht, GVA) door iedereen die ik niet leuk vind op een heel sarcastische, bijna cynische manier te bedanken. Alle critici dien ik diplomatisch van antwoord met: ‘Thank you for listening, thank you for being here with me… thank you, I prefer my first EP too, yes maybe I should’ve made it less complex. Two projects, one artist? What was I thinking!’ Ik kan me dus in beide gedaantes perfect wreken.” (lacht)

Je lijkt me een explosieve persoonlijkheid te hebben. Of krijgen mensen dat idee alleen maar door je podiumprésence? (Tim VerbiestBrussel)

“Zo’n toffe vraag! Ik apprecieer het dat mensen de moeite doen om na te denken over wie ik echt ben. Ik denk niet dat ik naast het podium zo explosief of furieus uit de hoek kom. Je moet het al vér drijven of zwaar op mijn hart trappen om het bij mij te verknallen (lacht). Ik ben eigenlijk zelfs vrij diplomatisch ingesteld. De enige regel die geldt: zolang het bij woorden blijft, kan ik veel verdragen. Maar als iemand me fysiek bedreigt, schiet ik uit mijn krammen.

“In het verkeer ben ik wel explosief. Niet dat ik geen attente chauffeur ben. Hoffelijkheid vind ik juist een enorm belangrijke eigenschap, omdat het aangeeft dat je empathisch bent. Maar juist daardoor kan ik ontploffen wanneer ik slechte, gevaarlijke of achterlijke chauffeurs tegenkom: áááááárrgh! In alle woede vergeet ik dan wel eens dat er mensen van vlees en bloed in die andere auto zitten. Mensen die ik in elke andere situatie misschien ongelooflijk leuk zou vinden. Misschien een werkpuntje.” (lacht)

‘Ik kan ontploffen wanneer ik onderweg slechte, gevaarlijke of achterlijke chauffeurs tegenkom: áááááárrgh!’ Beeld Tim Coppens

Was je een goeie kleuterleidster geweest? (Frouke Demeulemeester, Gent)

(vertederd) “Wat een lieve vraag! Alleen weet ik dat niet zeker… Routine is niet meteen mijn sterkste punt, en dat is ook meteen de enige reden waarom ik die opleiding destijds heb afgebroken. Maar ik hou van kinderen. En misschien ga ik nog wel iets met jonge kinderen doen. Maar dan méér one on one, zonder het gevoel te krijgen dat elke dag exact hetzelfde zou zijn, waardoor ik me gevangen zou voelen.

“Los daarvan heb ik immens veel bewondering en respect voor het werk van kleuterleiders. Dat wordt enorm onderschat, geloof me. Op die wonderlijke leeftijd heb je zoveel invloed op een kind. Die kleine ukjes moet je dan ook zien te boetseren tot fantastische mensen, en dat moet je dag in, dag uit met de juiste energie en instelling blijven doen.”

Klopt het dat u binnenkort een plaat, getiteld Dramatic Summer for the Moth, maakt met een Balinees gamelan-orkest? (Wesley Schoonacker, Gent)

(giert het uit) “Dit is een inside joke. Vragensteller Wesley en ik zijn goede vrienden. Die titel van die ‘plaat’ is trouwens gebaseerd op een krantenkop uit De Morgen, geloof ik. Je moet weten dat ik een panische angst heb voor motten, en hij wilde me blij maken met het nieuws dat die rotbeestjes deze zomer nauwelijks te zien zijn. Ik gruw al bij de gedachte aan het zwarte goedje dat uit hen komt gelopen, wanneer je zo’n beest dood mept. Iéééuw.

“Wat dat orkest betreft: na mijn tour in Australië met Neneh Cherry ben ik met Wesley in Bali geweest, waar je op elke straathoek zo’n gamelan-orkest kon horen spelen. De vraag was dus een plagerijtje. Het juiste nieuws is: mijn langspeeldebuut komt binnen heel afzienbare tijd uit.”

Je mocht zelf al muziek maken voor de soundtrack van de film Belgica. Maar wat is jouw favoriete soundtrack ooit? (Jonathan De BeuleEvergem)

(blaast) “Dat is een veel te moeilijke vraag. Op dit moment razen al direct elfendertig filmtitels door mijn hoofd. De eerste die me voor de geest kwam? De soundtrack van de geniale, supergrappige en gedurfde film The Producers. Perfecte brunchmuziek ook: eerst bloemetjes kopen op de Kouter, dan broodjes in de Cru. Je probeert de gedachte te verdringen dat je die ochtend véél te veel hebt uitgegeven, maar je voelt je ook gelukkig. Daar past zo’n glamoureuze en virtuoze soundtrack bij.

“De soundtrack voor Broken Flowers, een komische dramafilm van Jim Jarmusch met Bill Murray, is minstens even wonderlijk. De Ethiopiër Mulatu Astatke zorgde voor de muziek, en dan merk je weer hoeveel zo’n soundtrack kan toevoegen. Maar goed: er zijn te veel soundtracks om uit te kiezen, waardoor elk antwoord nu in mijn oren klinkt als een leugen. Sorry!”

Waarom heb je in godsnaam een tatoeage van Larry David op je lichaam laten zetten? (Rutger WerbrouckKortrijk)

(lacht) “Hoe wéten die mensen dat allemaal? Zot. Maar wel een zalige vraag. Ik heb die tattoo op mijn verjaardag laten zetten door een maat van mij, die net zijn zaak had geopend. Ik ging door zijn schetsen, en plots zag ik het gezicht van Larry David (bekend van ‘Curb Your Enthusiasm’ en samen met Jerry Seinfeld de bedenker van de succesvolle televisieserie ‘Seinfeld’, GVA). Die wilde ik meteen op mijn been!

“Ik vind Larry David een onwaarschijnlijk grappige en geniale komiek. Ik vind hem zelfs supersexy. Echt waar (lacht). Toen hij iets begon met de zwarte actrice Vivica A. Fox in Curb Your Enthusiasm, dacht ik ook meteen: my brotha! Ik schaam me een beetje om dit toe geven, maar in moeilijke situaties denk ik ook vaak: what would Larry do? Hij geeft me dan de kracht en geruststelling om onbevreesd awkward te kunnen zijn. (lacht)

“Wat voor een rare show is dít, dacht ik toen ik Curb Your Enthusiasm voor het eerst zag. Maar sindsdien heb ik elk seizoen wel een paar keer bekeken. Ik voelde me snel aangetrokken tot die ongemakkelijke sfeer, hoewel er net zo goed een zekere gemoedelijkheid, warmte, en iets huiselijks van uitgaat.”

Is optreden iets spiritueels? (Maya De Clercq, Aalst)

“Absoluut. Muziek is de perfecte meditatie voor mij. Dat klinkt misschien wat zweverig, maar muziek zorgt ervoor dat ik alles ben wat ik wil zijn. Er kruipt veel tijd, werk en moeite in, net als bij meditatie, maar het resultaat is net zo bevrijdend. Wanneer ik kan optreden, heb ik het gevoel dat ik helemaal in mijn lijf zit. Dan voel ik liefde en verbondenheid met iedereen in de zaal. Alles wat ik zoek in het leven, dat vind ik tijdens een goed concert.”

Charlotte Adigéry speelt 11/8 op We Can Dance, Zeebrugge en op 6/9 op Deep In The Woods in Hastière

Met WWWater speelt ze 17/8 op Jazz Middelheim en 7/9 op Booty Rave, Kasterlee

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234