Maandag 30/01/2023
null Beeld DM
Beeld DM

ColumnLize Spit

Als het nu alleen maar die kanker was, zucht m’n ­moeder over deze zoveelste infectie

Auteur Lize Spit en haar Nederlandse collega Bregje Hofstede, allebei 1988, vertellen beurtelings over hun leven.

Lize Spit

Stations zijn geen plaatsen voor mensen die op de terugreis zijn na een ziekenhuisbezoek, maar Mortsel-­Oude-God lijkt met opzet ontworpen om de troostende, opbeurende plooi die zich tijdens zo’n bezoek in je gezicht heeft gevormd er meteen weer af te vegen. Het station bestaat uit twee overkapte sporen, met aan elke zijde een trap, afgeschermd door rode schuifdeuren die met een schelle waarschuwingstoon automatisch sluiten wanneer een trein in aantocht is. Het is een donkere, tochtige tunnel met nauwelijks gsm-bereik waar vrijwel alle treinen passeren zonder er te stoppen, op twee per uur na.

Ik sta hier, omdat ik voor de tweede keer deze week m’n moeder bezocht, die nu bijna een jaar palliatief is. Ik wacht op de trein naar Brussel, die wordt voorafgegaan door een doorrijdende trein die ook naar Brussel gaat maar sneller is, juist omdat die aan me voorbijgaat. Ik ken het geweld van de trein die komen zal, de luide claxon wanneer de locomotief de koker binnendringt, de luchtverplaatsing waarvoor je je schrap dient te zetten, je bent het kegeltje en de bowlingbal is in aantocht. Hoezeer ik me ook wapen, vingers in de oren, drie stappen achteruit, rugzak tussen de benen geklemd, het valt nooit mee, de passage verloopt altijd met meer kracht dan ik had verwacht en laat me wankel achter.

Als het nu alleen maar die kanker was, zucht m’n ­moeder over deze zoveelste infectie. Af en toe klaagt het ziekenhuisbed met haar mee, ze ligt op een matras waarin lucht wordt rondgeblazen, om doorligwonden te voorkomen. De stent, de bloedingen, de embolie, de longontstekingen, ze heeft het gevoel dat de behandelingen en de complicaties haar meer schaden dan de kanker zelf, dat ze afgelopen jaar nooit ongehinderd ongeneeslijk ziek kon zijn. Maar elke chemo is een bombardement, haar lichaam is de stad die zichzelf vernietigt in de strijd om behoud.

Aanzwellend gesuis, een spooroverweg in de verte rinkelt, het alarm van de deuren loeit, daar komt weer een mastodont. Hij raast met zo’n kabaal voorbij dat het lijkt alsof hij niet over sporen glijdt, maar alles in zijn weg onafgebroken versplintert.

Op dit perron, zonder ­bereik van mijn telefoon, is afgelopen jaar het idee van eindigheid het meest tot me doorgedrongen, en dus ook: wat het betekent om te bestaan, om van een ander te houden, bij elke terugreis een beetje meer.

Je brengt bloemen mee en kleren en boeken en doet de ander sokken om de voeten en duwt de rolstoel naar de cafetaria en vraagt de ­verpleegster of ze puree in plaats van patatjes kan ­serveren ook al zal er geen hap van worden gegeten en dan ga je terug naar perron twee en daar wacht je, wankelend.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234