Maandag 03/08/2020

Muziek

"Als het in het honderd loopt, gaat alles volgens plan"

Mauro pawlowskiBeeld Thomas Sweertvaegher

Nog maar pas haalde Mauro het journaal met zijn laatste concert voor dEUS, of hij troost de verweesde fans al met In Inhuman Hands, een nieuw album van Gruppo di Pawlowski. "De betere promostunt?" vroeg een krant zich af. Het blijkt slechts één van de misverstanden rond Gruppo, ofte de meest ontregelde incarnatie van Pawlowski. Wij toetsten vijf andere geruchten.

1. Gruppo di Pawloswki is een asociaal feestorkest

“Dat waren ooit mijn woorden,” knikt Mauro. “Maar dat wil niet zeggen dat Gruppo elk moment spectaculair kan exploderen. Of misschien wel, maar zo voelt het nu alleszins niet aan. Het is wél een band met heel wat sterke karakters: op papier lijkt dat misschien niet te werken, maar de rockgeschiedenis werd net geschreven door tegendraadse mensen, extravagante persoonlijkheden, uitgesproken karakters en grote ego’s. Dat mis ik vandaag soms: muzikanten passen vaak heel goed samen in een groep, terwijl ik liever wat wrijving hoor.”

2. 'In Inhuman Hands' brengt een hommage aan Chris Van den Durpel

“Helemaal waar,” lacht Pawlowski. “Ergens op de plaat - ik zeg niet waar - hoor je drummer Jeroen Stevens “Is ’t eten nog ni gereed?” roepen (de catchphrase van Sylvan Van Genechten; gva). De imitatie van een imitator! Dat is allemaal de schuld van bassist Ben ‘Younes’ Zahnoun. Hij is zo’n beetje de vibe-master van deze groep. Bij wijze van entertainment had hij voor de opnamesessie de DVD-box van Het Beste van Cris & Co gekocht op 2dehands.be. Daar hebben wij drie dagen lang op geteerd in het afgelegen Waalse dorpje waar de studio lag.

In Inhuman Hands, uit op 21/4 (V2)Beeld RV

3. Mauro's bovenkamer geeft onderdak aan een handvol personages

Daar zou je toch geloof aan hechten als je de veertig acts waaraan Mauro zijn naam verbond, tegen het licht houdt. Zo valt de schmalzerige troubadour Maurits Pauwels nauwelijks te vergelijken met de in slow-motion dansende gitaarheld die Mauro was in dEUS - één knie als signatuur schuin omhoog - of met het ongeleide projectiel dat hij neerzet in Gruppo. Daar zie je hem vaak als een losgeslagen hond stuiven, schuimbekken en kwispelen over het podium.

“Ik reageer heel sterk op muziek, maar in wezen blijf ik dezelfde vent,” nuanceert Pawlowski. “Zou je bang worden als je de Mauro van Gruppo tegenkwam naast het podium? Ik kan je verzekeren: Op het podium ben ik in the zone, maar daarnaast ben ik een doogewone, rustige gast. Misschien komt dat net omdat ik met deze groep mijn kerngeluid benader - rock waarbij alles lijkt om te vallen. Ik zou yoga kunnen doen, maar ik dans liever als een paljas op deze muziek om zen te worden. Trouwens: artiesten die een chronische zachtaardigheid uitstralen op een podium, zijn meestal klootzakken. Als ik weer eens zo iemand zwijmelend “the moon is blue” hoor zingen, weet ik gewoon: asshole (lacht).”

“Alleen Maurits Pauwels kun je misschien een personage noemen: de mop was dat ik een hoed zou opzetten, en ontkende dat ik Mauro was. In Van Gils & Gasten (waar hij een woordvoerder liet spreken in zijn plaats, gva) leek niet iedereen daar de humor van in te zien. Nooit gedacht dat zoveel kijkers aanstoot zouden nemen aan die mop. Weet je: als je wat flamboyant en warrig doet als rockartiest, wordt dat toegelaten. Maar met ongemakkelijke humor, zoals de acts van Andy Kaufman, ligt dat anders. Als alles in het honderd loopt, gaat alles volgens plan: dat is zowat mijn beginselverklaring.”

4. De song 'Charmatron' is een knipoog naar Lemmy's 'Orgasmatron'

“Nu je het zegt! Daar had ik zelf nog niet bij stil gestaan, maar wàt een geweldig nummer van Motörhead. Lemmy is één van de grote helden, hè. Charmatron zou inderdaad de aaibare versie kunnen zijn van de Orgasmatron. Ik had voor die song het beeld van een metalen charmeur-robot, die nog niet helemaal juist is afgesteld. In mijn gedachten heeft iets weg van een playboy uit de jaren veertig, met brillantine in het haar en cognac aan het haardvuur." 

5. Op 'In Inhuman Hands' is geen énkele elektrische gitaar te horen

“Géén leugen. Micha (Volders, producer; gva) is de wizard, hè. Het was zijn idee om geen elektrische gitaren te gebruiken. Alleen akoestische. Die klinken namelijk nog venijniger als je ze rechtstreeks inplugt op het mengpaneel in de studio. Verder wilde hij alleen een derdewereld-instrumentarium. Mijn eerste reactie? Waarom nù pas! (lacht).

Met Steve Albini, die ons debuut heeft opgenomen, hadden we een heel andere aanpak. Maar de volgende plaat zal ongetwijfeld wéér anders klinken. Misschien gaan we dan wel Steely Dan achterna!”

- In Inhuman Hands verschijnt op 21/4 bij V2

- Gruppo Di Pawlowski speelt

14/5 op Les Nuits Botanique, Brussel

18/5 in de Kreun, Kortrijk

19/8 op Pukkelpop, Kiewit

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234