Maandag 27/01/2020

DM Zapt

Als er niets viel af te zeiken, wat moest ik dan in vredesnaam op papier zetten?

Lynn Van Royen in ‘De luizenmoeder’. Beeld VTM

Frederik De Backer zet deze week de blik op oneindig. Vandaag: De luizenmoeder op VTM.

Ik kom uit een tijd waarin een luchtig familiefeuilleton op VTM steevast leek bestemd voor het soort familie dat haar paarzucht beter uitsluitend had bedreven onder een rubberen stolpje. Een tijd waarin ouderparticipatie beperkt bleef tot wuiven aan een schoolpoort, Jos nog de bekendste Van Geel was en men het woord feuilleton nog bezigde. En bezigen.

Ik begon dan ook enigszins vooringenomen aan de eerste aflevering van het nieuwe seizoen van De luizenmoeder. Het eerste seizoen was geheel aan mij voorbijgegaan. Overbodig voorspel, oordeelde ik; ik zat al onder mijn stolp, klaar voor de arbeid: het ongetwijfeld doorploegen van drabbige akkers flauwe humor, geplant in slapstick, door het hoofdpersonage bezaaid met ogengerol en elke aflevering bepist door weer een andere, eenmalig opduikende Jos Van Geel.

Dat ook serieuze actrices als Els Dottermans en Katelijne Damen over deze velden zweefden zonder één teen aan de mestkar ten prooi te geven, werd geweten aan het feit dat ook serieuze actrices moeten eten.

Laat deze aflevering nu net over vooroordelen gaan, en dan kun je er donder op zeggen dat de scenarist van dienst weer eens de islam uit zijn in een druk station achtergelaten rugzak zou toveren. Dat was ook zo, maar de wat makkelijke moraal – ‘moslims blijken warempel ook maar mensen’ – werd nu eens niet ingekleurd in fletse zandkleuren, maar in sprankelend rood, groen, oranje, blauw, paars! Geel, dat de laatste jaren steeds meer door een stinkend, teerachtig zwart was bevuild, werd scenarieel gerestaureerd tot de mooie kleur van weleer, toen ze nog niet deed denken aan polarisatie of matige tv-figuren.

Waarlijk alle acteurs – op de kinderen na, maar hoeveel enthousiasme mag je verwachten van kadeeën die ten bate van VTM ook hun zomervakantie integraal op een school moeten doorbrengen? – leverden gesmaakte prestaties af, wat mij als bevooroordeeld scribent voor een probleem stelde: als er niets viel af te zeiken, wat moest ik dan in vredesnaam op papier zetten? Het beerkanon sputterde.

Eén detail had misschien beter gekund. Het ietwat catatonisch aandoende personage Ronald, onder wiens slaapdronken, maar daarom niet minder broeierig bedoeld neergeschreven mannelijkheid ik een gebrekkig acteur vermoedde, bleek volgens Wikipedia aan posttraumatische stressstoornis te lijden. Dit had de kijker veel duidelijker kunnen worden gemaakt middels een enkele in bloed en napalm gedrenkte flashback, of op zijn minst een rode bandana. Het enige wat hij nu met Sylvester Stallone leek te delen, was de gezichtsverlamming. Geacteerd of niet, geloofwaardig was ze.

Na één aflevering van De luizenmoeder ben ik alvast een favoriete juf (die die altijd ‘kut’ zegt) rijker, en een vooroordeel armer.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234