Maandag 14/10/2019

Interview

Alex Agnew: "Ik ben kwader en cynischer geworden"

Beeld rv Tim Tronckoe

Een dansplaat voor de Apocalyps. Zo kondigde Alex Agnew Zero Hour aan. Daar valt iets voor te zeggen. Met Diablo Blvd. zet hij meer dan ooit in op ritmiek én de ondergang van de wereld zoals we die kennen.

Het idee van een nakende ondergang wil de Antwerpse brulboei evenwel meteen nuanceren. “Ik geloof niet écht dat de wereld elk moment kan ontploffen. Waar ik wel van overtuigd ben, is dat we op de rand van een Grote Verandering staan. Maar elk eind is een nieuw begin. In de lyrics heb ik het daar ook vaak over: we móéten evolueren, er moet iets anders komen. Liefst iets dat intelligenter is dan wij.” (grinnikt)

“Het woord ‘animal’ komt ook opvallend vaak voor in de songs: het beest in ons wint het immers nog te vaak van de ratio. Bij elk conflict hebben we de neiging om wantrouwig te staan tegenover alles wat verschilt van onszelf.”

“De song ‘Animal’ heb ik trouwens geschreven na de aanslagen in Brussel. In tien minuten tijd had ik al mijn gal gespuwd. Wat mij toen zo kwaad maakte, behalve die daad van terrorisme zélf, was mijn eigen primitieve reactie. Ik juichte toe dat ze in Jordanië zonder enige rechtspraak twee IS-strijders hun kop hadden afgeschoten. Terwijl dat helemáál niet is waar ik voor sta, of waar ik in geloof. Maar een xenofoob of racist schuilt in iedereen. Hoe je met die primitieve reflex omgaat, bepaalt of je het ook daadwerkelijk bent.”

Lacterende tieten

Er komt wel een leeftijd waarop je botst op de limieten van je eigen open geest, gelooft Agnew. “Het hele genderdebat kun je bijvoorbeeld afdoen als een luxeprobleem. Reken maar dat ik dat ook gedaan heb. Maar als je er langer over nadenkt, besef je dat dit komt omdat je nu eenmaal opgroeide met een bepaald maatschappijbeeld. We worden voorgeprogrammeerd van kind af aan. Onze kinderen zullen op hun beurt dus een bepaald beeld meekrijgen. Misschien leidt dat tot een betere wereld. Misschien ook niet: be careful what you wish for, denk ik altijd. Het wordt er niet gemakkelijker op als ik over mijn lacterende tieten zou beginnen, en jij over je regels.” (lacht)

“Dat is het verschil met de islam, denk ik. Wij twijfelen over alles, maar de islam is een heel duidelijk, krachtig geloof. Miljoenen mensen die zichzelf verenigen onder één imaginair doel. Ik vind geloof trouwens niet onnozel. Wél onlogisch. En omdat onze cultuur haaks staat op die van de moslims, geloof ik wel dat zoiets tot een wereldwijd conflict gaat leiden. Het is geven en nemen, en mensen die zich onderdrukt voelen, gaan vervelende dingen doen.”

Kwader en cynischer

Aanslagen zijn onvermijdelijk in de toekomst, sombert Agnew. Maar zelf gaat hij daarom geen gas terugnemen als comedian of tekstschrijver. “Dit is niet de tijd om voorzichtig te zijn. Of om rekening te houden met alle gevoelige tenen waar toevallig op getrapt kan worden. Ik heb natuurlijk makkelijk spreken: ik denk niet dat terroristen luisteren naar onze muziek. (lacht) Weet je, ze zeggen wel eens dat je meer gaat berusten met het ouder worden. Maar daar heb ik alleszins nog niets van gemerkt. Ik word zelfs kwáder. Cynischer ook. Dat laatste vind ik erg om toe te geven.”

Op Zero Hour klinken zijn teksten soms donker en gelaten, maar net zo vaak strijdbaar. Dat laatste blijkt zowaar een aangeboren trekje van Agnew, wanneer we polsen naar een groot litteken op de binnenkant van zijn rechterarm. Het gevolg van een drama bij zijn geboorte. “Toen ik geboren werd, bleek er een vliesje rond mijn arm gewikkeld. Dat heeft de groei van mijn middelste vingers gestoord. Die zaten eerst ook aan elkaar vast. Mijn hand zag donkerblauw, en er was zelfs sprake van amputatie. Het kon zelfs gebeuren dat ik die operatie niet zou overleven. Mijn geboorte was dus een redelijk traumatische gebeurtenis voor mijn ouders. En dan wisten ze nog niet eens hoe mijn jeugd zou worden. (grinnikt) Niet dat ik me van mijn geboorte nog iets herinner, maar het niet-opgeven zat er eigenlijk al van het begin in. Mijn vader zei dat ook altijd tegen mij: you were born to fight. Dat klopt, denk ik. Fysieke confrontaties vind ik niet leuk, en ik kick er ook niet op, maar ik ga conflicten nooit uit de weg.”

De hoes van ‘Zero Hour’. Beeld rv

Ronald Reagan

Op Zero Hour wordt het geweer van schouder veranderd, muzikaal gezien. Het weinig amicale vertrek van leadgitarist Dave Hubrechts maakte dat trashmetal naar het achterplan verdrongen werd. Maar de dynamiek binnen de groep blijkt ook sterk veranderd, omdat de bandleden door een heel donkere periode gingen.

Agnew: “De schoonmoeder van Andries (Beckers, gitarist, gva) is overleden aan kanker. Ook ik kende haar heel goed. Tezelfdertijd was ik net een comedyshow aan het schrijven (Unfinished Business, gva) en als je de grappen uit die show haalt, hoor je alléén donkere shit. Die heeft zijn weg duidelijk gevonden naar de nieuwe plaat. Ik heb geen positief beeld van de mensheid, en dat is er nu volledig uitgekomen. Op alle vorige albums stond wel eens een maatschappijkritische song - dat zit nu eenmaal in mijn aard - maar we waren nooit dat soort groep.

“We wilden al langer onze sound veranderen, maar zeker geen nostalgische plaat maken. Ik gebruik het verleden dan ook alleen om het heden te onderstrepen. Dat merk je net zo goed in de teksten: het gaat over de eindeloze herhaling van alles. Ik ben op een leeftijd gekomen dat je bepaalde patronen ziet terugkeren. Let's make America great again... Was dat niet de slogan die president Reagan ook gebruikte?”

Alex Agnew: ‘Let's make America great again... Was dat niet de slogan die president Reagan ook gebruikte?’ Beeld jonas lampens

Agnew voelt vandaag enige opluchting dat Diablo Blvd. ertoe bijdraagt dat hij momenteel geen nieuwe comedyshow voorbereidt. “Ik voel me eerlijk gezegd overbodig. De realiteit is zo gestoord, dat ik niets meer kan verzinnen. Michael Van Peel zei me onlangs ook dat hij niet meer weet wat hij voor zijn oudejaarsconference nog moet bedenken. Het zijn zotte tijden: iets gewoon benóémen volstaat vandaag al. Anderzijds: slechte tijden betekent goede muziek. Dat heeft de geschiedenis óók geleerd.”

Tijdsdocument, tijdloos document

De derde plaat van Diablo Blvd. kwam uit op Nuclear Blast en werd wereldwijd verkocht, waardoor ze plots gingen toeren met zwaargewichten als Machine Head en Epica. Ook die periode heeft een nieuw elan ingeluid voor de band.

“Ineens waren we niet meer de grote vis in de kleine plas. Als we wilden concurreren met de wereld, moesten we ons écht kunnen onderscheiden van de rest. Iemand bij het label zei me een tijd terug dat hij ‘Follow the Deadlights’ (titelsong van de derde plaat, gva) zo cool vond, omdat we koude new wave, rock en metal in één nummer gestampt kregen. Na die opmerking viel voor mij alles op zijn plaats. Als tiener was ik immers al fan van de duffe ellende die Bauhaus, Killing Joke, Sisters of Mercy en Joy Division brachten. (lacht) Die platen klinken nog steeds tijdloos, zelfs met hun typische 80s sound. Dát hield ik voortdurend voor ogen. We maakten een document voor deze tijd, maar met het oog op tijdloosheid.”

Zero Hour verschijnt op 22/2 bij Sony Music. Zaterdag 23/9 stelt Diablo Blvd. zijn nieuwe plaat voor in Trix, Antwerpen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234