Zondag 31/05/2020

Review

Alabama Shakes: trekhaak rond het middenrif

Alabama Shakes.Beeld Alex Vanhee

Brittany Howard: als ze haar klanken kauwt, is ze net een kameel in slow motion en als ze haar keelgeluid aanzet brult ze met de woede van een vrouwtjesleeuw die haar jong beschermt. Maar o jee, o jongens: wat zou je ze zó overal meenemen in je portefeuille.

Als frontvrouw voor het uit gelijke delen blues, soul en gospel opgetrokken Alabama Shakes hadden wij ons niemand anders kunnen inbeelden. Over Leon Bridges eerder vandaag schreven we dat hij moeite had om zijn idolen los te laten, om méér te zijn dan een pure retro-act. Dat probleem hadden Alabama Shakes een jaar geleden ook nog. En dan brachten ze 'Sound & Color' uit, een plaat die "dat vinden we leuk dus dat spelen we na" oversteeg en die Brittany meer dan ooit naar voren schoof als een leading lady in de moderne rock: zij is het boegbeeld van de band, zij is waarom de mensen komen kijken. Zij heeft de rotte pech dat ze niet in de tijd van Etta James leeft.

Opgekomen werd er - en dat was een joekel van een anachronisme, maar ergens voelde het ook wel júíst - op de tonen van 'The Next Episode' van Snoop Dogg en Dr. Dré: pompeus, arrogant, klaar om de tent in te pakken. Alhoewel, inpakken... Er een strik rond doen was al genoeg, want we hebben een The Barn-crowd zelden zo uitzinnig geweten, met dank aan de kiss cam die even van tevoren werd opgezet. Toen de eerste schelle tonen van 'Future People' zich een weg door de snikhete tent schopten en sloegen, was er al geen houden meer aan. Kledingstukken vlogen uit, zweethoofden werden uitgeschud en hier en daar stond iemand op om met gespreide armen een "praise the lawd" richting tentzeil te sturen.

'Rise to the Sun' galmde, 'Always Alright' kreunde, 'Shoegaze' kermde onder het gewicht van zoveel machtige muziek maar hield stand. Het knappe: wanneer het in 'Dunes' ("I don't know whose problem it is") romantischer ging, was de impact even zwaar. Een trekhaak rond het middenrif: afstappen was geen optie. Howard had dat wel door en sprak haar congregatie toe als de beste Southern preacher: "I really like the vibe moving in this tent right now. Give, my child, and you shall receive." En ontvangen deden we: 'Gimme All Your Love' was namelijk niet tegen te houden. 'Heartbreaker' kwam er dan weer uit met de kracht van een kleine vulkaan, omdat Brittany de muziek - waar ze ook vandaan kwam - niet meer binnen kon houden.

'Don't Wanna Fight' had het orgelpunt moeten zijn, maar werd een toemaatje omdat daarvoor ook al 'The Greatest' was gepasseerd: 50's-surf die uitmondde in een jam, een gil, en een er nagenoeg helemaal af gevallen kinnebak. Maar de prijs voor Beste Song moet toch gaan naar 'Be Mine': een Al Kooper-orgeltje kwam zich aandienen - "het werd tijd," meenden we, ook al hadden we tot dan toe nooit een orgeltje in gedachten - en gidste het nummer naar een monsterachtige finish. Een overwinning van het kaliber van die keer dat Merckx over de finish reed nog vóór die gebouwd was.

"I feel so good! I feel so alive! I am sweating to death!" De samenvattende bindtekst van de dag kwam - net als de mooiste klanken die de wei overstaken - uit de mond van Brittany Howard.

Alabama Shakes.Beeld Alex Vanhee
Alabama Shakes.Beeld Alex Vanhee
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234