Zondag 17/10/2021

Review

Agnes Obel neemt zachtaardig revanche op Gent Jazz ****

Agnes Obel. Beeld PHOTO_NEWS
Agnes Obel.Beeld PHOTO_NEWS

De tweede helft van Gent Jazz staat traditioneel meer in het teken van muziek die dichter bij de popmuziek aanleunt, maar qua attitude, sfeer en gevoel toch past binnen de contouren van een jazzfestival. Vrijdagavond speelden zowel Dez Mona, Michael Kiwanuka, BadBadNotGood als Agnes Obel in de Gentse Bijloke, en samen met het publiek moesten ze allemaal een extra hindernis overwinnen: de verzengende hitte.

Het geluid van Dez Mona (****) is zo uniek dat de groep eigenlijk op élk festival past. De combine met Gent Jazz leek in theorie misschien niet de meest voor de hand liggende, zéker niet omdat het Antwerpse gezelschap zich op haar jongste plaat meer dan ooit als een echte rockgroep profileert. Maar ondanks de omstandigheden - onheus vroeg op de affiche, in een bloedhete tent- kon de band toch overtuigen.

Zanger Gregory Fratteur had zijn fleurigste pak aangetrokken, en stuurde zijn stem langs alle uithoeken van de notenbalk. 'A Little Bit Of A Dream' hield het midden tussen barokke huiskamerpop en, jawel, jazz. Mooi ook dat hij 'I'm Going To Live The Life I Sing About In My Song' van de goddelijke Mahalia Jackson op het programma had staan, vooral omdat zijn vertolking geen moment als een cover aanvoelde. Zijn eigen 'Blue Girl' - uit Pursued Sinners, en dus zelf al tien jaar oud intussen- voelde eveneens aan als een classic. Er kon, bijgevolg, nog een bisronde af, waarbij gitarist Tijs Delbeke knap in duet ging met Fratteur, en de set uiteindelijk écht werd afgerond met een fors aangezet 'Get Out Of Here'. Een mooie afsluiter, behalve voor drummer Steven Cassiers, die een extra vermelding verdient omdat hij later op dag nog drie keer met Dans Dans in de zo mogelijk nog hetere kleine tent optrad.

Het is al even stil rond Michael Kiwanuka (**1/2). De Brits-Oegandese soulzanger gooide twee jaar geleden hoge ogen met Home Again, een uitstekend debuut waarop de zevenentwintigjarige singer/songwriter aan een geluid bouwde dat beurtelings herinnerde aan Bill Withers, The Temptations en de jonge Van Morrison. Eerder dit jaar nam hij samen met Jack White de single 'You've Got Nothing To Lose' op, maar voorlopig is er nog geen concreet nieuws over een tweede plaat, waardoor zijn passage in Gent qua timing een beetje ongelukkig viel. De set begon en eindigde sterk, met een het bloedmooie 'Tell Me A Tale' helemaal vooraan in de set, en 'I'll Get Along' als een sfeervol au revoir. Het bleken meteen de enige passages waar Kiwanuka het tempo even opdreef, want voor de rest weigerde hij koppig om vaart te maken, waardoor de aandacht van het publiek al gauw verslapte, ook al omdat de zanger niet meteen een charismatische frontman bleek.

Zijn stem bleef uiteraard een troef, maar de twee muzikanten die hem vergezelden slaagden er niet in om de rijke arrangementen van de plaat naar het podium te vertalen. Jammer, want als je ergens niet omheen kon, dan was het de vaststelling dat Kiwanuka écht wel een song kon schrijven. In de intimiteit van een kleine zaal, voor een zittend publiek, had zijn optreden vast een diepere indruk nagelaten. Nu klonk het -zéker als hij solo achter de piano zat, een instrument dat hij naar eigen zeggen nog niet helemaal beheerste- allemaal wat te vluchtig, wat te fragiel. Met die inmiddels wat voorspelbare cover van de Jimi Henrix-classic 'May This Be Love' poogde het trio wel even om tempo te maken, maar het publiek was op dat moment -murw van de warmte- al lang afgehaakt.

Flink wat festivalgangers zochten verkoeling onder de watersproeiers, of volgden de concerten gezellig vanop een terrasje. Bijgevolg begon BadbadNotGood (****) met nauwelijks publiek in de tent. Dat zou snel veranderen, want dit dynamische gezelschap uit Toronto kruiste hiphop, electronica, dubstep én free-jazz op zo'n opwindende manier dat de nieuwsgierigheid al gauw geprikkeld werd. De drie vertimmerden werk van electronicaproducers Flying Lotus en Hudson Mohawke tot je de originelen er niet langer in herkende. Het enthousiasme van Matthew Tavares (toetsen) Chester Hansen (elektrische bas) en -vooral- Alexander Sowinski (drums) werkte aanstekelijk, en hun onderlinge interactie was van die aard dat je er onmogelijk stil bij kon blijven zitten. Gezien de band geen echte frontman in de rangen had, en ze bovendien louter in instrumentale muziek grossierden, kwam Sowinksi de taak toe om het publiek voortdurend op te jutten. Soms overdreef hij daar een beetje in, maar het wérkte wel. BadBadNotGood? GoodGoodNotBadAtAll.

Michael Kiwanuka Beeld AP
Michael KiwanukaBeeld AP

Wie vandaag vol lof is over de eerste passage van Agnes Obel (****) op Gent Jazz, liegt of was er toen niet bij. Drie jaar geleden ging haar verstilde huiskamerpop immers roemloos ten onder voor een alsmaar luidruchtiger roezemoezend publiek. Maar sindsdien is de Deense pianiste een echte ster geworden, waardoor ze vrijdagavond meteen als headliner mocht herkansen. Met succes, overigens. Bijgestaan door een strijkerstrio kuierde Obel - nog steeds ontwapenend verlegen- door het beste uit Philharmonics en Aventine, de twee uitstekende platen waar ze inmiddels uit kon putten. Haar songs klonken zo ingetogen, zo uitgepuurd dat zelfs de kleinste tempoversnelling als een dramatische wending aandeed. Elke gefluisterd stukje tekst, elke tokkel op een akoestische gitaar, elke seconde stilte had een functie.

In tegenstelling tot haar passage op Rock Werchter - waar ze vlak na de uitschakeling van de Rode Duivels in een halflege Barn wat teleurgestelde voetbalfans probeerde te troosten- was de sfeer nu een stuk serener. Het sierlijke 'Riverside' -half pop, half klassiek- werd op herkenningsapplaus onthaald, maar eigenlijk viel die hit niet eens op tussen de rest van het materiaal, en dat is een compliment. In de bisronde kreeg het publiek de keuze tussen een song over de liefde of eentje over alcoholisme. Moeilijk kiezen, maar volgens Obel resulteerde het ene sowieso tot het andere. Zodus volgde eerst 'Close Watch' van John Cale, en nam ze vervolgens afscheid met 'Smoke & Mirrors'. Een prachtige apotheose van een geslaagde festivaldag. Dat amper een paar minuten later de eerste verkoelende regendruppels vielen, maakte het helemaal af.

null Beeld PHOTO_NEWS
Beeld PHOTO_NEWS
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234