Zaterdag 23/11/2019

BIJGEDACHTE

Afscheid van Chester Bennington, die zijn eigen leven nam

Linkin Park-zanger Chester Bennington stapte op 41-jarige leeftijd uit het leven. Beeld EPA

De zelfdoding van Linkin Park-zanger Chester Bennington komt voor veel twintigers als een schok. De hoogdagen van de nu-metalband lagen dan wel al ver achter ons, maar voor wie vijftien jaar geleden tiener was, was Bennington de gids die hen door hun vroege puberteit leidde.

Een disclaimer: ik volg Linkin Park al jaren niet meer. Van hun zevende en laatste album, One More Light, heb ik nog geen noot gehoord. Ik weet enkel dat hun nieuwe popsound, tot grote ergernis van de band zelf, op smalende, zelfs vernietigende kritieken werd onthaald. De afwezigheid van hun muziek op mijn mentale playlist voelde niet aan als een gemis.

En toch kwam het hard binnen, dat zinnetje dat donderdagavond, om negen uur stipt, op mijn scherm verscheen. “Linkin Park-frontman Chester Bennington (41) stapt uit het leven.” Want een kleine vijftien jaar geleden namen de screams van Bennington en de raps van zijn kompaan Mike Shinoda een prominente plaats in op de soundtrack van mijn middelbare schooltijd. En, zo weet ik, op die van vele anderen uit Generation Y.

Voor mijn beste vriend uit die tijd was de nu-metal van Linkin Park de Heilige Graal, waren de teksten van Bennington de Bijbel, en was de zanger zelf een hogepriester die rechtstreeks tot hem sprak. Ik liet me maar wat graag bekeren tot zijn religie, nadat hij me de cd’s van Hybrid Theory (2000) en Meteora (2003) uitleende. Vooral die eerste plaat,  het best verkochte debuutalbum van de 21ste eeuw, raakte een snaar. We beseften toen nog niet dat Bennington zong over het seksueel misbruik dat hij als kind moest doorstaan (‘Points of Authority’, ‘Crawling’), over de paranoia waaraan hij leed ('Papercut') of over drugsverslavingen die hij bekampte ('By Myself').

Maar ook al wist ik niet waarover hij zong, ik voelde wel dat hij het meende. Linkin Park maakte geen grapjes over blowjobs, zoals het infantiele Limp Bizkit. Met een klok van een stem schreeuwde Chester Bennington de demonen uit zijn lijf, alsof elke song een exorcisme was. Nu weet ik dat hij jaren kampte met jeugdtrauma’s, drugs en alcohol. Maar toen voelde de muziek van Linkin Park, ondanks of net dankzij alle pathos en frustraties, vooral vitaal. Luister eens naar de brug in ‘Papercut’, hun beste song, en ontdek hoe de zanglijn van Bennington die dreunende drums en gitaren van een nieuwe melodie voorziet, en naar een hoger niveau tilt. Het waren de vocale uithalen van Bennington die de nu-metal tot bij een miljoenenpubliek bracht.

Ontdekkingstocht

Het zijn niet de meest subtiele composities, maar de mix van snoeiharde metalgitaren met scratches en samples en het vocale huwelijk tussen Bennington en Shinoda zetten wel de deur open voor een muzikale ontdekkingstocht. Chester Bennington was de gids die me meenam naar de hiphopwereld van Jay-Z, nadat Linkin Park met hem de mash-up-EP Collision Course (2004) uitbracht. Hij leidde duizenden fans naar de muziek van hun voorbeelden: Beastie Boys, Rage Against The Machine, Soundgarden.

Met Chris Cornell, de frontman van die laatste band, was Bennington goed bevriend, leerde ik nadat Cornell uit het leven stapte en de Linkin Park-zanger ‘Hallelujah’ zong op diens begrafenis. De twee kampten met dezelfde verslavingsproblemen, en het is op zijn minst een wrang toeval te noemen dat Bennington zichzelf in zijn huis in Los Angeles verhing op de dag dat Cornell zijn 53ste verjaardag zou hebben gevierd.

Drie weken geleden, op 1 juli, stond Linkin Park nog op Rock Werchter. De eerste keer dat ze daar optraden, in 2011, was ik erbij. Het was geen bijster memorabel concert: de nu-metal van tien jaar eerder was niet meegegroeid met het publiek, en hun nieuwe songs zijn niet gemaakt voor de eeuwigheid. Maar Bennington stond er wel, met een stem die nauwelijks iets aan kracht had ingeboet, en afsluiter ‘One Step Closer’ deed dienst als een enkeltje voor een trip down memory lane.

Met Chester Bennington is niet de grootste songschrijver van de 21ste eeuw verloren gegaan. Wel een bezielde frontman, die zijn eigen angsten en trauma’s kanaliseerde in muziek die miljoenen tieners deed opleven. Waarvoor dank.

Wie met vragen zit over zelfdoding, kan terecht bij de Zelfmoordlijn op het nummer 1813 of op zelfmoord1813.be.

Chester Bennington tijdens het concert van Linkin Park op Rock Werchter, amper drie weken geleden. Beeld Stefaan Temmerman
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234