Dinsdag 12/11/2019

Nachtleven

Afscheid van café Video: stamkroeg, muziekcafé, uitvijsbar en uitgangskot

Het iconische café Video in Gent sluit op 19 mei na achttien jaar de deuren. Beeld Eric de Mildt

Het legendarische Gentse café Video sluit volgende maand de deuren. We brachten er destijds onze roaring twenties door en nemen op gepaste wijze afscheid van de balzaal van onze jeugd. Met tequila en mineraalwater.

Singing in the old bars, swinging with the old stars
Living for the fame.
Kissing in the blue dark, playing pool and wild darts
Video games.

Sterren komen, sterren gaan, maar van sommige etablissementen verwacht je niet dat ze ophouden met bestaan. In maart maakte het Gentse café Video bekend dat het op 20 mei de deuren zal sluiten. Een nieuwe huurprijs en strengere voorwaarden van de eigenaar zouden de uitbaters naar eigen zeggen de das omdoen. "Dit nieuwe contract zou er een ander soort café van hebben gemaakt", zegt Maarten Quaghebuer in Het Laatste Nieuws

Achttien jaar geleden nam hij samen met Jeroen Vereecke en Gert Decraene een ter ziele gegane kroeg over die gedeeltelijk moest dienen als repetitiekot voor Das Pop. Het verhaal gaat dat op de openingsavond, die de broertjes Dewaele van Soulwax in gang mochten draaien, de bar al om 22 uur zonder bier zat en men bij café Charlatan moest gaan smeken om vaten. De toon was meteen gezet. Video werd de plek waar bekend en minder bekend muzikaal Vlaanderen de gitaren gelijkstemde aan de toog of op het podium, een café waar wekelijks gratis optredens plaatsvonden en mee het Boomtown-festival boven het doopvont hield.

Daaimodderfokker

In een studentenstad die een keet huisvest met de naam Père Total, waar dingen als daaimodderfokker op de kaart staan, is het indrukwekkend dat café Video legendarisch wordt genoemd. Onder meer Goose en Raketkanon kenden er hun doorbraak, internationale namen als Tiny Vipers en Nigel Godrich mochten er aantreden en de bar slaagde er zelfs in om Jake Bugg en José Gonzalez te boeken, luttele maanden voor ze wereldfaam oogsten. Het café was tien jaar geleden voor mij hét argument om als prille twintiger 'mijn' Antwerpen in te wisselen voor Gent, waar muziek tot in de vroege uurtjes tussen de kasseien kronkelt en waar iedere ontmoeting een artistiek gevolg lijkt te beloven. Of op zijn minst een noemenswaardige soa.

In de loop der jaren ging 'Devidjoo' als kompas fungeren in een stad die steeds meer de mijne begon te worden. Wilde een date daar afspreken, dan had hij meteen een streepje voor. Had ik er een middelmatige band zien optreden, dan kregen ze toch een Facebook-like, en bij het huren van mijn eerste appartement was "op kruipafstand van de Oude Beestenmarkt" een meer doorslaggevende factor dan de aanwezigheid van dubbel glas. Ik leerde er mijn beste vriendin kennen, die er op haar beurt haar toekomstige echtgenoot leerde kennen. Ik heb er harten gebroken en harten verloren, joelend op tafels gedanst en mezelf jankend in wc-hokjes opgesloten. Problematisch, want er waren er maar twee.

De Video was de plek voor goede muziek, goede gesprekken, goed scheef gaan en bedenkelijke seks. Beeld Eric de Mildt

"De Video speelde op die fascinerende spanningsboog tussen stamkroeg, muziekcafé, uitvijsbar en uitgangskot", wist een medetooghanger het te beschrijven. Of je nu uit was op goede muziek, goede gesprekken, goed scheef gaan of bedenkelijke seks: de Video bood een alternatief universum waar iedereen zijn zorgen, zijn lief, zijn sleutels, zijn waardigheid, maar bovenal zichzelf kon verliezen in een atmosfeer van muziek, drank en mogelijkheden.

De balzaal van mijn jeugd

Ondertussen heeft het leven me terug naar de heimat gebracht, maar een café als de Video ben ik nooit meer tegengekomen. Het leek me dan ook alleen maar beleefd om op gepaste wijze afscheid te nemen van de balzaal van mijn jeugd.

Open up a beer, you say "Get over here"
And play a video game

"De Video is niet meer wat hij geweest is", weten vrienden me te zeggen wanneer ik hen vraag om nog eens tegen de aangedampte ruiten te gaan kleven. "Ventura, daar is het nu allemaal te doen. Het is niet zoals de Video vroeger, maar niets is zoals de Video vroeger."

Zelfs de Video zelf niet. Het is een zwoele vrijdagavond, middernacht, maar de picknicktafels voor de vertrouwde groene gevel zijn nagenoeg leeg. De kraakheldere ruiten laten nog perfect toe om een blik naar binnen te werpen om te zien wat er gaande is. Niet veel. "Het meeste volk komt pas tegen 1 uur", zegt een barman vooraleer hij mijn bestelling opneemt. Ik herken hem niet, en het feit dat ik überhaupt nog moet bestellen zonder dat mijn tequila en pintje gewoon op de toog worden gezet is behoorlijk bevreemdend in dit nochtans bekende decor. Daar zijn de banken uit mdf, de ronde tafeltjes, de muur met oude videotapes en de gekleurde lichtstroken. Niets lijkt veranderd, en toch is alles anders. Hoewel er later op de avond effectief meer mensen toestromen, gaat het café nooit kolken en deinen zoals weleer.

Beeld Eric de Mildt

Een grote piemel

Arctic Monkeys' 'Fake Tales of San Francisco' echoot door de ruimte, een song die ik altijd onlosmakelijk heb verbonden met deze bar. Mijn gevolg en ik zijn de eersten, en lange tijd ook de enigen die zich aan een dansje wagen. "And all the weekend rockstars are in the toilet, practising their lines." Met een weemoedige zucht laat ik mezelf op de brandschone bril zakken. "Ik verveel me zo hard dat ik nu ook 'mannen' heb aangevinkt op Tinder", brult een biseksuele vriendin boven Charlotte Gainsbourg uit.

Er blijft weinig over van de kleverige, zweterige kroeg uit mijn herinneringen. Zoals dat gaat met beschermd erfgoed trekt ook Video nu veelal toeristen, prille dertigers met degelijke schoenen die hier al lang niet meer wonen, maar toch nog eens de temperatuur willen komen opmeten voor het te laat is. Een beetje zoals wat ik hier doe. Exact zoals wat ik hier doe. Ik spoel de realiteitszin door met een watertje en ben plots dankbaar voor mijn burgerlijke vooruitziendheid. Het idee dat ik aan de toog een gesprek over pensioensparen zou moeten trotseren voor een slaapplek doet mijn hoofd tollen.

Om middernacht is het café nog nagenoeg leeg, daarna druppelt er steeds meer volk binnen. Beeld Eric de Mildt

Het hotelbed lonkt. Buiten spreek ik een meisje met dezelfde leeftijd en dezelfde warme herinneringen. "Blond is de nieuwe Video. Geloof mij. Ze hebben wel net te horen gekregen dat ze moeten sluiten, maar ze gaan zich niet laten doen. Gent heeft nood aan plekken zoals deze." Ik werp nog één blik richting de sanseveria's waar ik zoveel avonden in innige omhelzing met nieuwe of oude vrienden in beland ben. In de waas op de ondertussen aangeslagen ramen heeft iemand een grote piemel getekend. Sommige dingen veranderen nooit. Gelukkig.

Op 19/5 houdt de Video voor de laatste keer de tapkraan open. Op 20/5 wordt een sluitingsfeest georganiseerd in de concertzaal van Vooruit. cafevideo.be

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234