Dinsdag 15/10/2019

Filmrecensie Ad Astra

‘Ad Astra’: Brad Pitt redt het zonnestelsel (en de slimme blockbuster) ★★★☆☆

Beeld rv/Francois Duhamel

Brad Pitt vertrekt op een ultrageheime missie om ons zonnestelsel – en de intelligente blockbuster – te redden in Ad Astra. Een bewonderenswaardige, maar niet altijd evenwichtige mengeling tussen duizelingwekkend ruimtespektakel en intiem vader-zoondrama.

Racende piraten op de maan! Bloeddorstige primaten in een ruimteschip! Voor het eerst in zijn carrière waagt James Gray (Two Lovers) zich aan volwaardige spektakelscènes, en niemand kan ontkennen dat de man er talent voor heeft. Qua inventief entertainment hoeft Ad Astra niet onder te doen voor de meest recente Mission Impossible-films.

Alleen: die knappe actiescènes weten nooit echt een organisch geheel te vormen met het introspectieve verhaal dat Ad Astra eigenlijk probeert te vertellen. Gray kijkt naar de sterren om te mijmeren over erfelijkheid, hechting en mannelijke kwetsbaarheid.

Brad Pitt speelt majoor Roy McBride, een astronaut die in de schaduw van zijn vader Clifford (een dreigende Tommy Lee Jones) leeft. Toen Roy een prille tiener was, vertrok vaderlief op een ambitieuze missie om buitenaards leven te ontdekken. Heldendaad of laffe vlucht? Clifford liet vrouw en kind op aarde achter, en keerde nooit meer terug.

Vandaag is Roy even onthecht als zijn vader. Met een hartslag die nooit boven de 80 klimt, leidt hij zelfs het meest riskante manoeuvre in goede banen. Maar samen met zijn angsten blokt hij ook zijn gevoelens af. Het eerste slachtoffer: zijn vrouw (Liv Tyler in een totaal onderbenutte rol), die zijn afstandelijkheid niet langer verdraagt.

Poëzie

Wanneer Roy op een ultrageheime, mogelijk aan zijn vader gelinkte missie wordt gestuurd om het universum te redden, dringt een existentiële vraag zich op: is hij gedoemd om zoals zijn pa te worden? Of kan het anders? De knappe actiescènes, bedoeld om een breder publiek aan te spreken, voelen dan meer als een afleiding van die emotionele kern dan als een meerwaarde.

Gray worstelt ook met het stugge karakter van zijn zwijgzame protagonist: al te vaak wordt een voice-over ingezet om de kijker toch enigszins toegang te geven tot zijn gevoelens. Soms met The Tree of Life-achtige poëzie, maar vaker met overbodige beschrijving.

Toch blijft Ad Astra, met zijn droeve maar uiteindelijk optimistische toon, heel erg in je hoofd nagalmen. Dit is een intelligente blockbuster – net als de mensheid in Ad Astra een bedreigde soort. Laten we hopen dat Brad Pitt ook haar van de uitroeiing kan redden.

Ad Astra speelt vanaf 18/9 in de bioscoop.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234