Dinsdag 20/04/2021

DM ZaptHet Hoge Noorden

Achter het typische stemgeluid schuilt Annemie Struyf haar ware kracht van verwondering en ongeloof, van welgemikte naïviteit

Annemie Struyf volgt mensen die naar het Hoge Noorden trokken, zoals Adriaan. Beeld © VRT
Annemie Struyf volgt mensen die naar het Hoge Noorden trokken, zoals Adriaan.Beeld © VRT

Kris Kuppens zet de blik op oneindig. Vandaag: Het Hoge Noorden.

Levenslessen. Als je ervoor openstaat, vliegen ze je zomaar in de mond, zelfs op een donkere dinsdagavond waarop de kerstboom het begeven heeft en in stukken gezaagd ligt te wachten op verbranding. Zelfs als je met lange tanden alweer voor televisie zit, op dezelfde plek als gisteren, met datzelfde, net te korte dekentje waar jouw voeten telkens weer irritant uitwippen alsof zij de enige ledematen aan jouw winterse lijf zijn die je herinneren aan het verlangen naar dat beetje avontuur en daarvoor onverbiddelijk afgestraft worden met een winterteen of twee, zelfs dan.

“Ben je niet bang voor vandalisme?” vraagt Annemie Struyf. “Nog niet aan gedacht”, zegt de bebaarde schaapherder die op zijn achttiende naar dit kleine Noorse eiland verhuisde en zonet de in dikke plakken sneeuw vastgereden Struyf met zijn tractor getakeld heeft en nu samen met haar in een charmante blokhut staat, een openbare shelter voor de toevallige passant. “En zo próper dat het hier is!” roept Struyf uit. “Laat iéderéén het hiér écht áltijd zó nétjes áchter?” Klemtonen vliegen over de uitgestrekte vlakte, galmen na in de beslotenheid van de hut. Achter het typische en tot in den treure besproken stemgeluid schuilt Struyf haar ware kracht van verwondering en ongeloof, van welgemikte naïviteit, samengebald in een schijnbaar simpele en banale zin. De schaapherder is niet onder de indruk van het klemtonenfestival en haalt zijn schouders op. Hij pareert de ontsteltenis met: “Meestal kuisen mensen het op. En als iemand het vergeet, dan doet de volgende het wel.” Mildheid, levensles nummer één.

In Het Hoge Noorden volgt Struyf mensen die met hun hebben en houden vertrekken naar andere oorden, meer bepaald het Hoge Noorden. Op de vraag waarom ze dat doen, volgt veelal gestaar en wat gestamel: de natuur, de weidsheid of nog: de schone omgeving, het ruimtegevoel. Een enkeling – met baard zoals de herder – waagt zich aan “in België moet je voor alles in een wachtrij staan” en diepzinniger dan dat wordt het niet. Levensles nummer twee: ‘waarom’ is zelden een ticket voor een goed gesprek.

In Noorwegen aangekomen, volgt Struyf – voortreffelijk bijgestaan door drone en noordelijk deuntje – het dagelijkse leven. Een boterham wordt gesmeerd, koffie wordt gedronken, een muts wordt opgezet. Een man – ook al met haar op de kin maar zonder tanden door een spijtig ongeval – staart naar de rommel op zijn werf. Hier, in een stoffige schuur, werkt hij zich te pletter. Hij werkt zich tandeloos uit de naad. Tijd noch geld voor een nieuw gebit, geen oog voor het natuurschoon, enkel voor zijn schuur en die is guur. Dat brengt me bij les nummer drie: het is niet zo belangrijk wáár je haard staat, als je maar weet hóé je eraan te verwármen.

Het Hoge Noorden, dinsdag om 20.40 uur, op Eén

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234