Woensdag 22/01/2020

Review

AC/DC in Werchter: Axl, we salute you!

Axl Rose en Angus Young. Beeld Alex Vanhee

Of het nu omwille van mogelijke schadeclaims was dan wel de koppigheid van Angus Young: het deed er niet toe. De combinatie van Axl Rose met AC/DC in Werchter was gisteravond een unieke belevenis. Met de inzet van Rose, die erg goed bij stem was, en 130 minuten aan AC/DC-classics werd de twijfel uit het lijf van 58.000 hardrockfans gespeeld. En of de afwezigen ongelijk hadden...

De wissel tussen Brian Johnson en Axl Rose was zoveel meer dan het inruilen van een zanger met arbeiderspet voor eentje met een bandana en cowboyhoed. Er plakt een geschiedenis van haast 36 jaar aan vast. Waarbij de immer goedlachse Johnson nog steeds als 'de nieuweling' werd aanzien. Dat net hij bij het autoracen (zijn andere passie) zijn oren zodanig beschadigd had dat hij niet verder kon was niet de schuld van Axl Rose, noch die van Angus Young. Toch kregen die twee de voorbije maand tonnen vitriool over zich heen. De eerste omdat hij het waagde als vervanger op te draven en de 'klassieke formule' veranderde, de ander omdat hij weigerde te buigen voor het noodlot. Zie het als een bar waar je al decennialang een whiskey-cola bestelt, en de barman plots komt vertellen dat hij je een rum-cola serveert, omdat de whiskey op is. Godslastering in hardrockland! Of moeten we in deze zeggen: duivelslastering... Maar de rum die Axl Rose (54) gisteravond in Werchter schonk smaakte verdomd lekker. Het is erg lang geleden dat we Rose nog zo goed bij stem hebben geweten.

Al meteen vanaf opener Rock or Bust werden de lijnen uitgezet. Angus Young (61), voor eeuwig in schooluniform, bestreek het podium als was het zijn laatste avond op deze aardkloot. En het trio Stevie Young-Cliff Williams-Chris Slade legde achteraan een uiterst solide basis, zonder één foute noot. Shoot To Thrill deden ze, ruim twee uur lang. Neef Stevie Young toonde zich vorig jaar in Dessel al een waardig vervanger voor de dementerende Malcolm Young, en speelde op diens oude gitaar.

Angus Young. Beeld Alex Vanhee

Axl Rose zat met een gebroken been vastgekluisterd op zijn troon. Een beetje statisch, maar gelukkig waren er grote videoschermen om dat euvel te compenseren. Door geen extra kilometers te malen kon hij zich voluit concentreren op zijn stem. Aan enthousiasme trouwens geen gebrek: Rose wipte haast uit zijn zetel, spoorde het publiek aan mee te klappen en maakte grapjes. Zo vroeg hij of de Belgische bierpijplijn meteen tot aan zijn voordeur kon worden gegraven. Maar de frontman van Guns N' Roses stopte vooral veel inzet en passie in zijn zanglijnen. Zonder over de top te gaan of in maniërisme te vervallen, altijd in dienst van het lied. Zoals in High Voltage, waarin hij de tongue-in-cheek mentaliteit (en de stem) van de legendarische Bon Scott feilloos belichaamde. Axl's pretoogjes logen er niet om. De Amerikaan toonde zich zichtbaar dankbaar om tijdelijk deze schoenen te mogen vullen, en kende zijn klassiekers. "It's bedlam in Belgium, right?!", verwees hij lachend naar die oude AC/DC-song Hells Bells stond in Werchter in stenen tafelen gebeiteld, en in Dirty Deeds Done Dirt Cheap zat een enorme oerkracht. Tijdens een erg strak Thunderstruck kreeg Werchter een collectief orgasme en Chris Slade (al 69 intussen) ramde de drumvellen haast doormidden.

Mooi ook hoe Rose If You Want Blood (You've Got It), een song die AC/DC al dertien jaar niet meer speelde, tot zich nam. Gaandeweg zag je de argwanende massa, die -zoals het Belgen past- bij aanvang de kat uit de boom keek, alle remmen lossen. En voluit mee brullen met You Shook Me All Night Long en Have A Drink on Me. Er weerklonk een immens gejuich toen de gigantische pop tijdens Whole Lotta Rosie tevoorschijn floepte, en al evenzeer toen Angus al duckwalkend zijn das gebruikte om in Sin City zijn snaren te beroeren. Het blijven, ook zonder Brian Johnson, klassieke elementen van elk AC/DC-concert. Daar verandert een nieuwe frontman niets aan.

Axl Rose. Beeld Alex Vanhee

Als dit de allerlaatste passage van AC/DC was in België, dan eentje waarbij alle registers werden opengetrokken. Aan het einde van Let There Be Rock net iets te veel, toen Angus uitvoerig als een dolleman ging soleren en zich tot twee keer op de grond smeet. Die lange uitstap had gerust wat korter gemogen. Maar de bisronde zat nadien wel weer lekker strak. Highway To Hell werd uit duizenden kelen meegescandeerd, met Axl die zelfs even zijn troon verliet en vooraan kwam meezingen. En in Riff Raff stak een dikke dosis grinta. De kanonschoten aan het einde van For Those About To Rock klonken dan ook als een overwinning. "We salute you!", brulde Axl een laatste keer zijn tanden bloot.

Respect voor Axl Rose, die stalen testikels moet hebben. Om het aan te durven voor tienduizenden conservatieve (hard)rockers tegen de stroom in te zwemmen en deze schier onmogelijke opdracht (een trouw AC/DC-publiek niet teleurstellen) tot een goed einde te brengen. Met bandana. En duivelshoorntjes. Axl, we salute you!

Angus Young. Beeld Alex Vanhee

De set

Rock or Bust
Shoot to Thrill
Hell Ain't a Bad Place to Be
Back in Black
Got Some Rock & Roll Thunder
Dirty Deeds Done Dirt Cheap
Rock 'n' Roll Damnation
Thunderstruck
High Voltage
Rock 'n' Roll Train
Hells Bells
Given the Dog a Bone
If You Want Blood (You've Got It)
Sin City
You Shook Me All Night Long
Shot Down in Flames
Have a Drink on Me
T.N.T.
Whole Lotta Rosie
Let There Be Rock
===
Highway to Hell
Riff Raff
For Those About to Rock (We Salute You)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234