Woensdag 26/02/2020

wedding day

Aardbeving of niet, trouwen zul je

Tijdens een eindeloos lange ceremonie kijken Punam en Ashok elkaar niet aan.Beeld Lieve Blancquaert

Lieve Blancquaert is getuige van trouwpartijen, overal ter wereld. Wedding Day, elke woensdag om 20.35 uur op tv (Eén) en in De Morgen

Op 25 april 2015 om 11.56 uur zit ik ergens ten zuiden van Kathmandu met mijn rug tegen de muur, tussen een groepje vrouwen, een kopje thee te drinken. Ik hoor honden huilen en zie plots grote angst in de ogen van mijn tolk. Ze kijkt naar een plek net achter mij. Een moment lang geloof ik dat er een gevaarlijke hond achter mij staat, klaar om mij aan te vallen. Ik spring overeind en voel mij slecht. Ik kan onmogelijk blijven staan en geloof nu echt dat mijn hersenen het begeven.

Iemand trekt mij hard bij mijn hand naar het midden van de straat. Ik kijk rond en het hele dorp is in beweging. Geen huis dat niet aan het dansen is. De elektriciteitspalen zwieren heen en weer. Overal lopen mensen in paniek naar buiten en leggen zich plat op de grond. Dan hoor ik het woord earthquake en begrijp ik dat dit niet alleen in mijn hoofd gebeurt. Alles is aan het bewegen, alsof de aarde vloeibaar wordt. Een aardbeving van 7,8 op de schaal van Richter heeft Nepal zo goed als helemaal platgelegd.

De armsten zetten vele stappen achteruit en het gedwongen uithuwelijken van kinderen zal nu meer dan ooit doorgaan. Zoals Punam, het meisje dat twee dagen na de allesvernietigende beving zal trouwen met Ashok.

Punam vermoedt dat ze zestien is, maar om daar zeker van te zijn, vraagt ze het aan haar tante. Die telt op haar vingers, maar ze komen er niet uit. Niemand rond haar kan het bevestigen. Morgen zal ze trouwen met een jongen die ze enkel op een doorgezonden foto op haar gsm heeft gezien. Mijn maag keert. Ik kijk rond in de kamer. Deze vrouwen zijn niets. De laagste kaste, straatarm, analfabeet. En dan is er nog die verdomde traditie van de bruidsschat. Hoe jonger de bruid, hoe minder de familie van het meisje aan de ouders van de jongen moet betalen.

Ik kijk lang naar die foto van haar bruidegom op de gsm, maar de kwaliteit is zo slecht dat ik er enkel een witte plastic tuinstoel en een vage vlek van een donkere jongen op herken. Punams ogen zijn leeg wanneer ik haar over die jongen spreek. "Ik ben bang, ik weet niet waar ik naartoe ga. Ik besef heel goed dat ik geen andere optie heb. De gemeenschap beslist over mij en mijn twee zusjes. Ik zal hen missen. Mijn familie kan het niet meer aan, en Ashok is de oplossing. Hij heeft werk in Bangalore. Hij naait er handtassen in een grote fabriek en verdient 100 dollar per maand. Mijn leven zal er zeker beter op worden. Ik geloof dat hij groot, mooi en goed is."

Ik voel hoe woede en verdriet in mij opstijgt. Punam heeft het lichaam van een kind, en de vraag of ze niet bang is om zwanger te worden, lijkt niet tot haar door te dringen. Ik dring aan en vraag het opnieuw en opnieuw. "Hoe zul je ervoor zorgen dat je niet meteen zwanger wordt?", vraag ik. Haar antwoord snijdt als een mes. "Ik weet niet hoe dat gaat, zwanger worden."

Bezit

Vierentwintig uur later zie ik het jongetje, Ashok, onder de sluier van zijn moeder. Hij is gekleed als een prins, met schoenen die duidelijk enkele maten te groot zijn. Ik vraag aan zijn vrienden hoe oud hij is, en krijg vijf verschillende antwoorden. Niemand weet het precies, maar zelf zie ik een kleine jongen, pas in zijn puberteit, en die kleine moet straks de man in huis zijn. Die verpletterende verantwoordelijkheid krijgt hij, met zijn 100 dollar per maand, op zijn smalle schoudertjes.

Tijdens een eindeloos lange ceremonie kijken de twee elkaar geen moment aan. Ik zie niets tussen hen, behalve angst en veel stress. Het hele gebeuren eindigt met het aanbrengen van een sindoor, een felrode lijn die Ashok met zijn duim op de haarlijn van zijn kersverse bruid trekt. Dat hindoesymbool zal Punam de rest van haar huwelijksleven moeten dragen. Ze is vanaf nu het bezit van haar man en schoonfamilie. Die rode lijn op haar hoofd zorgt ervoor dat iedereen al van ver kan zien wat haar status is.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234