Zondag 08/12/2019

blog

A tale of two cities: metro

Beeld Thinkstock

Lisa De Bode en Maud Vanhauwaert staan elk op een kade, elk aan een kant. Met tussen hen de oceaan en een tijdsverschil van zes uur. Ze hebben elk een stad in de rug. 

Lisa is journaliste bij Al Jazeera, en woont in New York City. Maud is dichteres, relatief sympathiek, en woont in Antwerpen. Overdag werken ze, maar 's nachts schrijven ze in een dagboek. Elk op eigen wijze onderzoeken ze verschillende facetten van de grootstad. Om de twee weken brengen we hun stukjes.

Metro (New York)

Deze winter was het koud. Zo koud zelfs dat een dakloze op zoek naar warmte in de metro vertelde met opzet geen jas te dragen. Toen hem gevraagd werd waarom niet, zei hij, "jassen zijn zo gegeerd deze winter dat mensen voor minder worden vermoord." En toen werd ik stil.

Om 6 uur 's ochtends spoor ik soms naar de redactie, en dan ben ik vaak de enige blanke reiziger op de trein. Latino's en zwarten uit de hogeropgelegen wijken in The Bronx trekken als een stil leger de stad in en verlaten haar weer na een dag hamburgers serveren aan een klasse superrijken. "I should have stayed in school", verzuchtte een meisje op een vroege ochtend met haar hoofd tegen een metalen paal in het midden van het rijtuig, als in een slechte film.

Geen hond keek ervan op; modderplassen en andere overblijfselen van hurricane Sandy trokken diep onder de grond aan haar monotone bestaan voorbij, tot enkele collega's een staking afriepen en over het hele land fastfoodrestaurants saboteerden in een ongeziene actie voor een hoger loon. Sommige McDonalds-werknemers wonen in een tehuis omdat ze van hun job geen huur kunnen betalen.

Hun stakingsactie ging zelfs Obama niet voorbij. Sociale ongelijkheid was hét thema van zijn State of the Union in januari. Hij had het over de middenklasse, vrouwenrechten en immigratiehervorming.

Hij wil wel, lijkt het, maar kan niet meer.


Lisa De Bode Beeld Guy Kokken

Metro (Antwerpen)

Naast mij zat een vrouw. Ze huilde en zei "excusez-moi". Ik zei "ce n'est pas grave". Zij zei: "si, c'est grave, vous n'en savez rien". Dat is waar, dacht ik, ik weet er helemaal niets van.

Dat gebeurde vorige jaar, op de metro in Parijs. Ik moest er aan denken, vandaag, op een tram in Antwerpen.

Ik weet er helemaal niets van. Ik heb geen idee waarom de man tegenover mij zo halsstarrig naar de lucht keek. Naar wie de scholier sms'te. Ik heb geen idee waar de vrouw naartoe ging, met haar hoofddoek en haar lipgloss. Haar lippen waren zo vochtig glanzend dat ik dacht: zo ziet ook de binnenkant van haar mond eruit. We zwegen. We zaten op hetzelfde spoor, gingen samen ondergronds. Zelden heb ik zo'n duidelijke richting als op een tram, zelden denk ik zo sterk: ik weet er helemaal niets van.

Plots keek de man tegenover mij mij aan. Hij zei: "Er was eens een vrouw die het leven niet begreep. Ze kon er geen touw aan vastknopen. Toen hing ze zichzelf op." Ik vroeg of het een mop was. De man draaide met zijn ogen en bleef haken, halsstarrig, weer aan de lucht.

Maud Vanhauwaert Beeld Annie Boedt
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234