Zaterdag 24/08/2019

Concertrecensie

A Symphonic Celebration of Prince: eerder schattig dan ontroerend

Beeld Illias Teirlinck

Nee, we hebben geen bittere tranen geplengd bij 4 U - A Symphonic Celebration Of Prince, oftewel de symfonische herwerkingen van Prince-nummers. De respectvolle, gezellige show entertainde beslist, alleen bleef hij nogal vrijblijvend.

Een podium ondergedompeld in paars licht. Fonkelende love symbols aan weerszijden van een videoscherm waarop nu en dan livebeelden van Prince voorbijgleden. Instrumentale versies van ‘Little Red Corvette’, ‘Erotic City’, ‘Raspberry Beret’ en ‘When Doves Cry’, waarin de violen zelfs de hitsige kreetjes van Prince imiteerden. 

Het mag gezegd: 4 U - A Symphonic Celebration Of Prince eert op een integere wijze één van de belangrijkste overleden popsterren van de voorbije veertig jaar. Met een absoluut minimum aan Prince zelf, trouwens. En met zo weinig mogelijk zangpartijen van de aanwezige muzikanten. Het was vooral het op nostalgie beluste publiek dat mocht zingen. Op het podium voerden koper -en houtblazers en strijkinstrumenten de boventoon. Hun herinterpretaties onderstreepten niet zelden het compositorische genie van Prince.

Cursus Prince

Strijkers hebben altijd een cruciale, zij het niet altijd even prominente plek ingenomen in de muziek van Prince. De twee jaar geleden overleden superster was er altijd tuk op, of ze nu opdoken als synthesizerklank in zijn vroegste werk of later als onderdeel van componist Clare Fischers fantasierijke arrangementen. In het Koninklijk Circus bleef het speciaal voor deze concertreeks samengestelde symfonisch orkest nu trouw aan die originele arrangementen of het ging er helemaal mee aan de haal en voegde feeërieke versieringen toe. Met de volle goedkeuring van The Prince Estate trouwens, de instantie die zijn nalatenschap beheert en bijgevolg waakt over zijn muzikale erfenis.

Als curator werd Ahmir Questlove Thompson aangesteld, wiens stem we aan het begin van het Brusselse concert even hoorde. Hij beloofde ons zeldzaamheden én hits, vertelde ons dat we gerust in onze stoeltjes mochten blijven zitten maar ook mochten dansen als we ons niet konden inhouden. Geen wonder dat Thompson de job kreeg. Als drummer van de hiphopband The Roots kent hij de kneepjes van het vak. Bovendien is hij één van de grootste Prince-kenners ter wereld – hij doceert zowaar het vak ‘Prince’ aan de NYU. Daarnaast hoorde hij de voorbije twintig jaar bij het selecte kringetje vertrouwelingen van Prince dat diens muzikale stappen van op de eerste rij mochten volgen.

Voor de freaks

Het was dus niet zo bizar dat Questlove in de eerste helft van deze show voor minder bekende albumtracks en onuitgegeven pareltjes had gekozen. We hoorden de stem van Dick Clark echoën, de populaire presentator van American Bandstand, het televisieprogramma waarin Prince ooit te gast was en het vertikte te antwoorden op Clarks vragen. ‘For You’, oorspronkelijk een a capella-harmonie, rustte in gemoedelijke strijkers, ‘Controversy’ legde dan weer een massieve drumgroove neer en flirtte met een wahwahgitaar. Het waren de drummer, de gitarist, een keyboardspeler en een bassist die bij momenten voor de broodnodige fond zorgden tijdens dit concert. Funk kan je nu eenmaal niet creëren met enkel koperblazers en strijkers.

Beeld Illias Teirlinck

Bij de snoepjes voor de grootste freaks rekenen we graag ‘I Wonder You’ met zijn vet slappende basgitaar en de bootlegfavorieten ‘Alexa De Paris’, ‘It Ain’t Over ‘Till The Fat Lady Sings’ (zwierige jazz, begeleid door beelden uit de Prince-film Under The Cherry Moon) en ‘All In My Dreams’, waarbij concertfragmenten uit de Parade-tournee uit 86 te zien waren. In ‘Something In The Water’ imiteerden de violen prachtig de krasserige gitaarsolo uit het origineel. 

Karaoke

In ‘New Position’ verving de extraverte leadvioliste Ginny Luke de stem van Prince door een impressionante solo. Dat ze wat later het publiek aanmoedigde om mee te zingen en zelf sporadisch wat tekstflarden meezong in haar microfoon, kwam potsierlijk over. Haar hoorbaar in country en folk grootgebrachte stem vloekte wat met de Afro-Amerikaanse gospelfeeling die de doorsnee Prince-song meestal herbergt.

Nu ja, haar zinderende vioolsolo in ‘Kiss’ gooide wél hoge ogen, evenals het duel dat ze in ‘Let’s Go Crazy’ met de al even bevlogen solerende gitarist aanging. Die classic geurde trouwens meer naar Duke Ellington dan naar stadionrock, met dank aan de trompettisten en saxofonisten die er helemaal in overdrive gingen. Als het aan ons had gelegen, hadden ze dat vaker mogen doen. 

Sommige hits klonken een beetje gemakkelijk, als uitgesponnen concertversies waarin Prince leek uitgewist, alsof hij even de coulissen was ingelopen voor een kostuumwissel. ‘Little Red Corvette’, ‘Take Me With You’, ‘Baby I’m A Star’: het waren veredelde karaokeversies waarin het publiek zich helemaal liet gaan en waarvoor het tijdens de laatste minuten uit de stoeltjes schoot. 

Beeld Illias Teirlinck

Verrezen

Van na 1987 kregen we alleen ‘Diamonds & Pearls’ op ons bord. De overlevering leert ons dat de artistieke hoogdagen van Prince nu eenmaal in het midden van de jaren tachtig lagen. Alleen ga je op die manier voorbij aan het arsenaal uitmuntende liedjes die hij erna schreef en die smeken om te worden geherinterpreteerd door een symfonisch orkest. Waarom doken ‘The Question Of U’, ‘Damn U’ of ‘Shhh’ bijvoorbeeld niet op, elegante ballads waar je je als arrangeur kostelijk mee kunt amuseren?

Ach, het publiek kreeg tenminste een extra lang ‘Purple Rain’ , gezongen door Prince zelf, als nedergedaald uit het Walhalla, maar het betrof gewoon een concertfragment uit ’85 in Syracuse. Hij speelde goddelijk gitaar, behoedzaam omzwachteld met de violen van het live-orkest. Veeleer schattig en aandoenlijk dan echt ontroerend. Erg diep of onthullend gaat dit eerbetoon dan ook niet te werk.

Zou hij zijn neus hebben opgehaald voor deze symfonische herwerkingen van zijn liedjes? Dat we daar nooit antwoord op zullen krijgen, is wat ons die avond het hardst kwelde.

Gezien op 27 november in het Koninklijk Circus, Brussel

Beeld Illias Teirlinck
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden