Maandag 18/11/2019

Podiumrecensie

‘A concert called landscape’ van LOD: mag het ietsje meer zijn? ★★☆☆☆

Beeld © kurt van der elst | kvde.be

Aan A concert called landscape zal niemand aanstoot nemen. Deze muziektheatervoorstelling van Josse De Pauw en Kris Defoort doet precies wat ze heeft beloofd: muzikaal mijmeren over leven en dood. Mooi. Maar mag het ook ietsje meer zijn?

Een oudere man spreekt tot zijn grootvader, een facteur. Hij zit aan de voet van een van de standbeelden in de archeologische ruïnes van Tula, Mexico. Nu de ontmoeting met zijn Grote Factor in zicht is overschouwt hij het actuele landschap en alle landschappen die hij ooit zag – van de rondingen van een vrouwenlichaam tot dat ene oerlandschap, het kot van zijn grootvader, waar de facteur de voorwerpen die hij tijdens zijn ronde opraapte zorgvuldig rangschikte. Voor het kind dat de verteller toen was een existentieel beeld: zie de mens pogen om orde aan te brengen in een bestaan dat fundamenteel chaotisch is. Het kind werd man, verliet de boerderij van zijn ouders en trok de wereld in, om daarover zelf alles te weten te komen.

Wanneer een perstekst beweert dat speler en auteur Josse De Pauw een “ode brengt aan het leven” is dat een platitude, maar in De Pauws geval is het ook een beetje waar. Net zoals het bejubelde An old monk uit 2012 is A concert called landscape gelardeerd met tedere terugblikken naar een leven dat voor het grootste deel achter de verteller ligt, terwijl hij dat wat rest tracht te vieren. De Pauws voorliefde voor jazz, een genre dat in de improvisatie steeds opnieuw live wordt geboren, is daar niet vreemd aan. Ook dit keer moet het Kris Defoort Trio (met naast pianist Defoort ook bassist Nicolas Thys en Lander Gyselinck op drums) er met zijn pulsende levensbeat voor zorgen dat de mijmeringen over het landschap van zijn/ieders jeugd niet verzinken in klef sentiment of bourgeois hoogdravendheid.

Beeld © kurt van der elst | kvde.be

Dat lukt maar half. Het beste werkt A concert called landscape in de muzikaal pittige passages waarin De Pauw aards blijft, gegrond in het verhaal van de volkse facteur, en in de gedetailleerde en humoristische observaties van diens levens- en raapwerk. Maar er zijn ook literaire en muzikale citaten, van de Mexicaanse schrijver Juan Rulfo over Rilke en Antony and the Johnsons tot de onvermijdelijke landschapsfilosoof Ton Lemaire. Hier krijgt dit concert de drammerige toon van een poëzievoordracht in een sportzaal, en Defoort en de zijnen bieden niet altijd weerwerk. De installatie van beeldend kunstenaar Anne Marcq, een verzameling houten latten waarmee De Pauw aan het bouwen gaat, hengelt dan weer nadrukkelijk naar een vleugje diepzinnigheid.

Niet dat het in het algemeen niet behaaglijk klinkt of oogt. Maar wat is de urgentie van deze voorstelling? Verre van ‘politieke urgentie’ of ‘maatschappelijke relevantie’ bedoel ik: wat is de bestaansreden van deze creatie, los van De Pauws goesting om nog eens met de ploeg van An Old Monk te werken? Een kunstwerk dat zijn antwoord op deze vraag niet popelend uitschreeuwt, weegt beslist te licht.

Op tournee tot 5 juni.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234